II SAB/Wr 4/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Sędzia NSA Halina Kremis Protokolant Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011r. sprawy ze skargi L. L. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. Ś. w przedmiocie samowolnej zmiany sposobu użytkowania oddala skargę. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2010 r. organ wyższego stopnia wyznaczył organowi 30-dniowy termin załatwienia sprawy samowolnej zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń w budynku mieszkalnym w miejscowości S. nr [...] . W uzasadnieniu wyjaśniono, że w toku postępowania administracyjnego w tej sprawie organ wydał jedynie w dniu 9 maja 2006 r. postanowienie, natomiast nie wydał decyzji, a ponadto nie dopełnił obowiązków wynikających z art. 36 k.p.a. Pismem z dnia 12 stycznia 2011 r. organ pouczył strony o uprawnieniach z art. 10 § 1 k.p.a., przy czym pismo to zostało doręczone skarżące jako pełnomocnikowi strony. Decyzją z dnia 8 lutego 2011 r. organ na podstawie art. 71a ust. 4 ustawy – Prawo budowlane wydał decyzję nakazującą inwestorom przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania lokalu. W dniu 31 stycznia 2011 r. wpłynęła do organu skarga na bezczynność organu, z uwagi na niepodjęcie przez organ czynności nakazanej postanowieniem z dnia 21 grudnia 2010 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, z uwagi na wydanie decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Skarżąca w piśmie z dnia 16 lutego 2011 r. podtrzymała skargę. Na rozprawie skarżąca wyjaśniła, że posiadany lokal wraz z udziałem w prawie współwłasności budynku darowała córce D. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd rozważał sposób rozstrzygnięcia nin. sprawy z uwagi na możność stosowania art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w kontekście uchwały I OPS 6/08 (ONSA i WSA z 2009 r. z. 4, poz. 63), jak i z uwagi problem posiadania przez skarżącą legitymacji skargowej. W zakresie pierwszego z zagadnień wymaga przypomnienia, że wydanie przez organ pozostający w bezczynności decyzji już w czasie po złożeniu skargi na bezczynność, wywołuje stan bezprzedmiotowości postępowania sądowego (sąd nie mógłby uwzględnić skargi na bezczynność, która ustała, zgodnie z brzmieniem art. 149 w związku z art. 286 § 2 p.p.s.a.). Przy czym wydanie decyzji zrównane jest w skutkach procesowych z uwzględnieniem zasadnej skargi na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., zaś umorzenie z tej przyczyny postępowania sądowego prowadzi do stosowania art. 201 § 1 p.p.s.a (zasądzenie kosztów od organu na rzecz skarżącego). Jednak należało w pierwszym rzędzie uwzględnić wynikający z akt nadesłanych przez organ oraz oświadczenia skarżącej na rozprawie fakt nieposiadania przez skarżącą interesu prawnego w sprawie administracyjnej, a w konsekwencji interesu własnego w zaskarżeniu bezczynności organu. Skarżąca nie jest współwłaścicielem nieruchomości, której dotyczy decyzja, zaś w postępowaniu administracyjnym bierze udział w charakterze pełnomocnika strony. Skarga na bezczynność organu złożona w imieniu własnym przez pełnomocnika procesowego strony, była od początku bezzasadna (art. 37 § 1 k.p.a., art. 50 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Załatwienie sprawy przez organ po wniesieniu skargi, nie mogło więc wywołać skutków procesowych wynikających z art. 161 § 1 pkt 3 i art. 201 § 1 p.p.s.a. Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. PM 16.06.2011 r.