II SAB/Wr 4/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia D. i M.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 września 2015 r. sygn. akt II SAB/Wr 4/13 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi D. i M.W. na bezczynność i przewlekłość Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w przedmiocie wykonania decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] postanawia odrzucić zażalenie. Na podstawie art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego (w przypadkach przewidzianych tą ustawą) przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia (§ 2). Zażalenie, aby mogło być skutecznie wniesione, powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia (§ 3). Zażalenie zaś, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego (§ 4). W rozpatrywanej sprawie postanowieniem z dnia 22 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną D. i M.W. od swojego wyroku z dnia 24 czerwca 2015 r. w zakresie punktu I, którym umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu. Pismem z dnia 26 października 2015 r. (data stempla biura podawczego), sporządzonym osobiście, skarżący wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 22 września 2015 r.. Tym samym należało stwierdzić, że zażalenie to nie spełnia warunku z § 4 art. 194 w/w ustawy niezbędnego do skutecznego jego wniesienia, a mianowicie sporządzenia przez uprawniony podmiot, tj. adwokata lub radcę prawnego. Należy także zauważyć, że kwestionowane postanowienie zostało doręczone skarżącym wraz z pouczeniem o terminie i wymogach, które winno spełniać zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Skarżąca odebrała osobiście odpisy tego postanowienia wraz z pouczeniem, a zatem należało przyjąć, że skarżący zostali prawidłowo pouczeni o przysługującym prawie do wniesienia zażalenia oraz o jego wymogach formalnych. Stąd też uznano wniesione zażalenie za niedopuszczalne, wobec czego należało je odrzucić po myśli art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 194 § 4 w/w ustawy. Na marginesie należy zauważyć, że wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżących złożył w dniu 20 października 2015 r. opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.