II SAB/Wr 40/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Andrzej Cisek (spr.) Protokolant Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 listopada 2009r. sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Wojewody w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. nr [...]z dnia [...]r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wykonanie robót budowlanych. postanawia: I. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu; II. zasądzić od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. R. S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r. (Nr[...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie lokalu gastronomicznego.. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że w dniu [...]r. wysłała pocztą wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, wydanej na rzecz P. S.A. z siedzibą w K. przy ul. B. J.[...]. Do chwili jednak wniesienia niniejszej skargi skarżąca nie została powiadomiona o terminie zakończenia postępowania, ani też sprawa nie została zakończona wydaniem decyzji. Jedynie – jak wskazała strona skarżąca - Wojewoda D. pismem z dnia [...]r. wystąpił do Prezydenta W. niezwłoczne przekazanie akt, które jeszcze w tym samym dniu zostały doręczone organowi wyższego stopnia. W tym też piśmie, powołując się na przepis art. 36 KPA, wskazał, że w terminie 30 dni od daty otrzymania akt sprawa zostanie załatwiona. Tak jednak skonstruowane zawiadomienie nie czyni – w ocenie strony skarżącej - zadość wymogom stawianym przepisami prawa, bowiem nie został wskazany dokładny termin, w jakim sprawa zostanie załatwiona. W konkluzji R. S. wskazała, że pomimo upływu ponad 9 miesięcy od daty wpływu wniosku do Wojewody o stwierdzenie nieważności opisanej powyżej decyzji, nie została wykonana żadna inna czynność procesowa w sprawie, w związku z czym złożyła "zażalenie – skargę na bezczynność" Wojewody do Generalnego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., który jednakże nie określił terminu w jakim sprawa niniejsza winna zostać załatwiona. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż decyzją z dnia [...]r. (Nr[...]) stwierdził nieważność decyzji Prezydenta z dnia [...]r. (Nr[...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, a nadto na wniosek skarżącej postanowieniem z dnia [...]r. (Nr[...]) wstrzymał wykonanie tejże decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Zakres kontroli działalności administracji publicznej, stosownie do postanowień art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty, a także na bezczynność organów w tychże sprawach. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności kontroli sądu podlega prawidłowość zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów proceduralnych. Bezbłędne stosowanie przepisów procesowych wpływa bowiem na zasadność ustalenia stanu faktycznego w sprawie, a tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić trafność zastosowanych w danej sprawie norm prawa materialnego. Stosownie do postanowień art. 54 § 3 powyższej ustawy organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Zgodnie zaś z przepisem z art. 161 § 1 pkt 3 tejże ustawy sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie istotne jest to, że wobec wydania przez Wojewodę w dniu [...]r. decyzji (Nr[...]) stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r. (Nr[...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, postępowanie zainicjowane wniesieniem skargi na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania tejże decyzji, stało się bezprzedmiotowe. Rozpoznając niniejszą sprawę, sąd podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wyrażone w postanowieniu z dnia 31 sierpnia 2006r. (sygn. akt ISAB/Ol 3/06, LEX nr 237485), w którym tenże sąd podkreślił, iż jeśli w momencie rozpoznania przez Sąd skargi organ nie pozostaje już w bezczynności, to postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd bowiem, mając na względzie fakt, iż organ w bezczynności już nie pozostaje, nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 tejże ustawy, to znaczy w przypadku uznania zasadności skargi zobowiązać organ do wydania w zakreślonym terminie decyzji w sprawie. Zatem, mając na uwadze okoliczności stanu faktycznego i postanowienia art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowanie wszczęte wniesioną skargą podlegało umorzeniu, co orzeczono w sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie o kosztach uzasadnione jest natomiast przepisem z art. 201 § 1 powyższej ustawy, który stanowi, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także i w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 tejże ustawy.