II SAB/Wr 42/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na "opieszałe działanie" Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...] nr [...] postanawia odrzucić skargę. Przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do § 2 tego artykułu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W myśl § 3 art. 3 cytowanej ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zgodnie z art. 4 tej ustawy sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Skarżący A. Z. wniósł skargę na "opieszałe działanie" Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...] nr [...]. Skarżący podał, że odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji zostało wniesione 20 marca 2006 r., a decyzję organu odwoławczego, uchylającą wymienioną wyżej decyzję Burmistrza Miasta i Gminy T. otrzymał w dniu 14 lipca 2006 r. Zarzucił, że ponieważ rozpatrzenie odwołania zajęło Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W. cztery miesiące, poniósł on wymierną szkodę polegającą na tym, że nie będzie mógł w roku bieżącym rozpocząć budowy domu jednorodzinnego. Stwierdził, że jego zaufanie do działania Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. zostało całkowicie zachwiane, gdyż sprawa była rozpatrywana zbyt długo, a on nie był informowany, dlaczego nie załatwiono jej niezwłocznie. Oświadczył, że "ponieważ ustawodawca przewidział sankcje prawne za uchybienia w zakresie terminowości załatwiania spraw", wnosi "o ich zastosowanie względem SKO we W.". Z powyższego jednoznacznie wynika, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest skargą, o jakiej mowa w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 227 i nast. kpa). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że rozpatrzenie skargi wniesionej w trybie art. 227 kpa nie jest objęte zakresem przedmiotowym art. 16 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) i do postępowania skargowego określonego w przepisach działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego nie ma zastosowania art. 17 ustawy o NSA (por. np. postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 213/00 - LEX nr 54555). Stanowisko to zachowało swą aktualność również w obowiązującym od 1 stycznia 2004 r. stanie prawnym, w odniesieniu do przytoczonych wyżej przepisów art. 3 § 2 pkt 1-4 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W obecnie obowiązującym stanie prawnym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym także podkreślano, że do skarg i wniosków uregulowanych w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a skarga jako niedopuszczalna, zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu (por. np. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2004 r. sygn. akt II SAB/Wa 193/04 - LEX nr 165916). W tym stanie rzeczy uznać należy, iż skoro wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie dotyczy aktów, czynności lub bezczynności, o jakich mowa w przytoczonych wyżej przepisach ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lecz jest skargą, o jakiej mowa w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 227 i nast. kpa), to skarga ta - w myśl powołanych wyżej przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -jest niedopuszczalna. Z uwagi na powyższe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma znaczenia, czy przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący wyczerpał tryb przewidziany w art. 52 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem nawet gdyby tryb ten wyczerpał, to wniesienie do sądu administracyjnego skargi przewidzianej w art. 227 kpa (a nie w art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) i tak nie byłoby dopuszczalne. W tej sytuacji - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - należało orzec jak w sentencji postanowienia.