II SAB/Wr 423/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 13 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. A. M., reprezentowana przez P. K., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Pismem z dnia 10 kwietnia 2025 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 1 kwietnia 2025 r., wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, przez: oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń skarżącej, podanie numeru PESEL strony skarżącej bądź złożenia oświadczenia o nieposiadaniu numeru PESEL oraz złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, zawierającego oświadczenie, którym jest z podmiotów wymienionych w art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.). Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 14 kwietnia 2025 r. W zakreślonym terminie nie usunięto braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepis zaś z art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Ponieważ w realiach niniejszej sprawy, skarżąca w zakreślonym terminie nie usunęła braku formalnego skargi, złożona skarga – w myśl przywołanych regulacji - podlegała odrzuceniu, gdyż skardze nie można było nadać dalszego biegu. Mając zatem na uwadze powyższe i kierując się dyspozycją z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.