II SAB/Wr 43/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej skierowanego w dniu 31 października 2011 r. o dokonanie wykładni postanowienia wydanego na rozprawie w dniu 4 października 2011 r. o nieuwzględnieniu wniosku dowodowego w sprawie ze skargi D.W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. postanawia: oddalić wniosek. W piśmie procesowym z dnia 4 kwietnia 2011 r. D.W. (zwana dalej skarżącą) wniosła m. in. o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów z wypisów i wyrysów map geodezyjnych dla działek 96 i 26.20 w N.D. oraz działek z nich utworzonych. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 4 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie uwzględnił wniosku skarżącej. Pismem skierowanym w dniu 31 października 2011 r. skarżąca zwróciła się o – jak to ujęła – "dokonanie wykładni na jakiej podstawie prawnej Sąd pozbawił mnie prawa do dokumentów i przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów wnioskowanych w niniejszej sprawie...". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach. Przepis ten pozwala zatem na dokonanie również wykładni postanowień. Konieczność dokonania wykładni orzeczenia sądu zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, lub mało precyzyjny, w związku z czym może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. W postępowaniu o rozstrzygnięcie wątpliwości nie jest możliwe żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia, ani żądanie wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2011 r., sygn. akt I OZ 617/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/FC9A1E40BF). Uwzględniając omówione regulacje prawne uznać należy, że wniosek o dokonanie wykładni złożony przez skarżącą nie zasługuje – w tym kontekście – na uwzględnienie. Sąd w swym postanowieniu wydanym na rozprawie w dniu 4 października 2011 r. w sposób jednoznaczny i niepozostawiający wątpliwości wypowiedział się w kwestii zgłoszonego przez skarżącą wniosku dowodowego. Jedynie na marginesie wspomnieć można, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń stanu faktycznego sprawy, a dokonywana przez niego kontrola opiera się na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji publicznej. Wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Jeśli zatem rozpoznający sprawę sąd orzekł o nieuwzględnieniu wniosków dowodowych, to uczynił to w granicach przysługujących mu uprawnień. W tym stanie rzeczy Sąd postanowił jak na wstępie.