II SAB/Wr 430/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2022 r. w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi O. K. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oddala skargę w całości. Skargą z dnia [...] (data wpływu do organu) O. K. zarzucił Wojewodzie D. bezczynność w sprawie z wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Jak wynika ze skargi oraz akt administracyjnych, w dniu [...] wpłynął do organu wniosek strony skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Wniosek wraz z załącznikami skarżący złożył w siedzibie organu osobiście. Wraz z potwierdzeniem złożenia wniosku, otrzymał informację, że termin rozpatrzenia wniosku został przedłużony z uwagi na konieczność sprawdzenia złożonych dokumentów oraz z dużej liczby prowadzonych przez Wojewodę postępowań w sprawie cudzoziemców. Przewidywany termin zakończenia postępowania określono na dzień [...]. Pismem z dnia [...] skarżący. wywiódł ponaglenie na niezałatwienie w terminie jej sprawy. Mając powyższe okoliczności na względzie w skardze zażądano: stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności i że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązania organu do załatwienia sprawy w terminie 14 dni, sumy pieniężnej w kwocie 6000 złotych oraz zasądzenia od organu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie zwracając uwagę na znaczną liczbę wniosków cudzoziemców o zezwolenie na pobyt czasowy, problemy organizacyjno-kadrowe organu, skomplikowany charakter spraw oraz związany z tym brak podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Podstawą prawną skargi jest art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, - dalej jako "ppsa", z którego wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania kończącego się wydaniem decyzji administracyjnej. "Bezczynność" postępowania administracyjnego zdefiniowana została w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, ze zm.) – dalej jako "kpa". Wynika z niego, że "bezczynność" wystąpi wówczas, gdy "nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a,". Zgodnie z art. 35 § 2 i 3 kpa, niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Stosownie zaś do art. 36 § 1 kpa, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. W rozpoznawanej sprawie, w której zarzucono organowi bezczynność, od dnia wszczęcia postępowania ([...]) do dnia wniesienia skargi ([...]) upłynęły 42 dni. Nie zostały zatem przez organ przekroczone ani terminy ustawowej wynikające z kpa (dwa miesiące upłynęłyby w dniu [...]), ani termin z art. 36 § 1 k.p.a (organ określił go na [...]). Oczywiście Sąd zauważył, że w czasie tych 40 dni organ nie podjął żadnych czynności zmierzających do załatwienia sprawy, jednakże ocena czasu jaki upłynął od dnia złożenia wniosku, dokumentów jakie zostały do niego dołączone oraz powiadomienia o niezałatwieniu sprawy w terminu i wyznaczeniu terminu na zakończenie postępowania na dzień [...], nie pozwoliły przyjąć, że w sprawie już doszło do bezczynności, a tym bardziej, że była to bezczynność o charakterze rażącym. Wobec nieprzekroczenia przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy, skarga na bezczynność nie mogła zostać uwzględniona. Dodatkowo można wskazać, że dwa dni po wniesieniu skargi, weszła w życie nowelizacja ustawy o cudzoziemcach, ustanawiająca termin załatwienia sprawy na rozpoznanie wniosku o udzielenia zezwolenia na pobytu czasowy, na 60 dni. Czas ten – jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy – podyktowany był usprawiedliwionym, średnim czasem trwania postępowania w sprawie rozpoznania takiego wniosku. W przedstawionych okolicznościach Sąd uznał, że skarga na bezczynność organu nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę całości oddalił.