II SAB/Wr 438/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon, Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 21 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy I. stwierdza, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Dolnośląskiego do załatwienia sprawy z wniosku skarżącej; IV. przyznaje od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie 2000 zł (słownie: dwa tysiące złotych); V. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca (A. K.) wniosła 04.02.2022 r. skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda, organ administracji), polegającą na niedotrzymaniu terminów załatwienia sprawy z jej wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy – złożonego 20.08.2019 r. Działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1 i art. 53 § 2b ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 wraz z późń. zm.) – dalej: p.p.s.a., skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 35 § 1- 3 i art. 36 § 1 k.p.a. Na tej podstawie wniosła o: 1) stwierdzenie, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności; 2) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w zakreślonym przez Sąd terminie; 4) przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 14 500 złotych oraz 5) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Skarżąca uzasadniła wnioski i zaprezentowała swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując na typowe przyczyny opóźnienia w procedowaniu w tego rodzaju sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącej o wydanie decyzji zezwalającej na pobyt czasowy okazała się uzasadniona, albowiem z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 ani w terminie wskazanym w art. 36 k.p.a. Analiza akt administracyjnych sprawy dowodzi, że 20.08.2019 r. skarżąca wniosła do Wojewody wniosek w przedmiotowej sprawie. Tego samego dnia otrzymała pismo informujące, że: przewidywany termin zakończenia postępowania ustala się na dzień 20.02.2020 r., a od dnia złożenia wniosku do dnia uzyskania przez przyszłą decyzję kończącą postępowanie przymiotu ostateczności pobyt na terytorium Polski uważa się za legalny. W dniach: 18.01.2021 r, 25.03.2021 r. oraz 30.07.2021 r. wnioskodawczyni dołączyła kolejne dokumenty do akt sprawy (m.in. prośbę o przyspieszenie procedowania wniosku, pełnomocnictwo dla ustanowionego pełnomocnika w sprawie, decyzje Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy jej mężowi, poświadczone notarialnie kopie umów o pracę męża). Dnia 26.07.2021 r., za pomocą środków komunikacji elektronicznej, wnioskodawczyni zwróciła się do organu z pytaniem na jakim aktualnie etapie procedowania znajduje się jej wniosek. Dnia 30.07.2021 r. pełnomocnik wnioskodawczyni wystosował ponaglenie na działanie organu. Dnia 28.10.2021 r. organ wystąpił do odpowiednich służb o przekazanie informacji na temat pobytu cudzoziemca na terytorium RP oraz poinformował wnioskodawczynię, że z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego przewidywany termin zakończenia postępowania ustala się na 31.01.2022 r. Tego samo dnia przekazał także wniesione ponaglenie do Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców uznając je za uzasadnione. Dnia 03.12.2021 r. do Wojewody wpłynęło pismo z Komendy Wojewódzkiej Policji informujące, że w świetle dostępnych informacji nie wynika, aby pobyt wnioskodawczyni stanowił zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego Państwa. Dnia 05.01.2022 r. do organu wpłynęło postanowienie Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców, w którym to: uznał on wniesione ponaglenie za uzasadnione, wyznaczył nowy termin rozpatrzenia wniosku do dnia 15.04.2022 r. oraz stwierdził, że niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dnia 04.02.2022 r. Wojewoda poinformował skarżącą, że nowym przewidywanym terminem zakończenia postepowania jest 04.05.2022 r. Ponadto wezwał do dostarczenia organowi w terminie 14 dni od dnia otrzymania ww. pisma uzupełnionego formularza do wniosku w części C pkt II. Dnia 18.02.2022 r. strona dopełniła wskazanej czynności. Dnia 23.02.2022 r. Wojewoda wydał decyzję udzielającą skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy do dnia 10.12.2023 r. Powyższe ustalenia wskazują, że organ pozostawał w sprawie bezczynny, naruszając w ten sposób zasady i terminy określone w art. 35, art. 36 oraz w art. 8 i art. 12 k.p.a. Okres zwłoki organu, który od daty złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, tj. 20.08.2019 r. do dnia 28.10.2021 r. nie podejmował w sprawie jakichkolwiek czynności, znacząco przekracza maksymalne terminy określone w przepisach, a w sprawie nie zachodzą okoliczności, które mogłyby usprawiedliwić opieszałe działanie Wojewody. Z tych też względów Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że w prowadzonym postępowaniu organ dopuścił się bezczynności (pkt I sentencji wyroku). Biorąc pod uwagę czas trwania postępowania oraz błędny sposób postępowania sprzeczny z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, jak też z art. 2 Konstytucji RP (zasadą demokratycznego państwa prawa), art. 30 (godnością człowieka) i art. 37 ust. 1 Konstytucji RP (korzystaniem z wolności i praw konstytucyjnych przez cudzoziemców) Sąd uznał, że bezczynność organu administracji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku). Wobec poinformowania przez organ o wydaniu dnia 23.02.2022 r. decyzji załatwiającej wniosek złożony w niniejszej sprawie, Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody do załatwienia sprawy z wniosku skarżącej (pkt III sentencji wyroku). Na wniosek skarżącej, zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd przyznał sumę pieniężną w kwocie 500 zł (pkt IV sentencji wyroku), o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu, kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (opisanej wcześniej postawy organu wobec strony postępowania administracyjnego), jak i trudności, z jakimi cudzoziemiec musi zmagać się nie posiadając stosownego zezwolenia na pobyt na terytorium obcego państwa. Sąd wyraża nadzieję, że konieczność wypłaty w/w kwoty przez organ posłuży zwalczeniu opieszałości organu w sprawie (zdyscyplinuje organ). Tym samym Sąd uznał, że wnioskowana w skardze kwota 14 500 zł jest wygórowana. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).