II SAB/Wr 44/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu W składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. B., I. D. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 21 maja 2020 r., sygn. akt II SAB/Wr 17/20 postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto) tytułem uiszczonego wpisu. Pismem z 19 października 2020 r. strona skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – wniosła skargę do tut. Sądu o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 21 maja 2020 r., sygn. akt II SAB/Wr 17/20. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że "wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 maja 2020 r. został wydany w oparciu o podrobiony dokument". Zważywszy zaś na treść art. 274 p.p.s.a. i na trwające (w tym zakresie) postępowanie wyjaśniające przez Prokuraturę Rejonową w Z. pod sygn. akt [...], zachodzi – zdaniem pełnomocnika strony skarżącej – przesłanka do zawieszenia postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył: W pierwszym rzędzie należy podkreślić, że skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych. Jej wyjątkowość wyraża się tym, że przysługuje ona od ściśle określonych orzeczeń (prawomocnych, kończących postępowanie) i na ściśle określonych podstawach, co wedle poglądów doktryny, ma zapewnić racjonalną stabilność merytorycznego orzeczenia oraz autorytet sądu, który je wydał. Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego może być oparta na zarzucie nieważności postępowania (art. 271 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a.), zarzucie niekonstytucyjnosci podstaw wydanego orzeczenia (art. 272 p.p.s.a.), a także w oparciu o tzw. przyczyny restytucyjne, do których ustawodawca zalicza między innymi uzyskanie orzeczenia za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że postępowanie w sprawy ze skargi H. B., I. D. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 21 maja 2020 r., sygn. akt II SAB/Wr 17/20 zostało oparte na przesłance 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Aczkolwiek jako uzasadnienie tej przesłanki - pełnomocnik strony skarżącej nie wskazał – prawomocnego wyroku skazującego z powodu zarzucanego przestępstwa - lecz (dopiero) prowadzone postępowanie przez Prokuraturę Rejonową w Z. (pod sygn. akt [...]) w sprawie "podrobionego" dokumentu. Tymczasem możliwość skutecznego wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co do zasady, została przez ustawodawcę uzależniona od konieczności ustalenia czynu przestępnego prawomocnym wyrokiem skazującym (art. 274 p.p.s.a.). Taki wyrok może natomiast zapaść - po - przeprowadzeniu postępowania w sprawie karnej. Tylko wyjątkowo wznowienie postępowania z powodu przestępstwa może nastąpić bez konieczności ustalenia czynu przestępnego prawomocnym wyrokiem skazującym, a może to mieć miejsce wówczas, gdy postępowanie karne nie może być wszczęte lub zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów (art. 274 in fine p.p.s.a.). Skoro zatem w sprawie – pełnomocnik strony skarżącej na potwierdzenie przestępstwa, o którym dość szeroko wywodzi się w skardze o wznowienie postępowania sądowego, nie wskazał (żadnego) prawomocnego wyroku skazującego lub postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania karnego, czy też postanowienia o umorzeniu postępowania karnego, który potwierdzałby jego zarzuty dotyczące uzyskania wspomnianego wyroku WSA we Wrocławiu za pomocą przestępstwa, to skargę jako - niedopuszczalną z powodu braku ustawowej przesłanki, o której mowa w art. 274 p.p.s.a. - należało odrzucić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a i art. 274 p.p.s.a – odrzucił skargę.