II SAB/Wr 452/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 4 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w G. na bezczynność Starosty Głogowskiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zabezpieczenie roszczeń z tytułu negatywnego oddziaływania na środowisko postanawia: odrzucić skargę. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; zwana dalej "P.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.; zwana dalej "K.p.a."), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 2 K.p.a.). Z powyższych przepisów wynika zatem, że warunkiem skutecznego wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, jest wyczerpanie środków zaskarżenia poprzez złożenie uprzednio przez stronę skarżącą ponaglenia do organu wyższego stopnia. W niniejszej sprawie w skardze strona skarżąca wskazała, że "Stowarzyszenie wystosowało do organu wezwanie do usunięcia naruszenia zaistniałego naruszenia prawa", zaś w odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi. Z uwagi na powyższe oraz uwzględniając zalecenia zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2023 r. (III OSK 2164/23) zarządzeniem z dnia 14 października 2023 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do nadesłania - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.) – odpisu "wezwania do usunięcia naruszenia zaistniałego naruszenia prawa", o którym mowa w skardze, oraz dowodu jego złożenia. Odpis powyższego wezwania dwukrotnie awizowano pełnomocnikowi strony skarżącej w dniach 28 listopada i 6 grudnia 2023 r., pod wskazany przez adwokata adres kancelarii, lecz przesyłka nie została skutecznie podjęta przez pełnomocnika. Uwzględniając powyższe, należało stwierdzić, że zakreślony termin siedmiodniowy do nadesłania żądanego "wezwania do usunięcia naruszenia zaistniałego naruszenia prawa" upłynął w dniu 19 grudnia 2023 r. Zgodnie bowiem z art. 73 § 1 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-68, art. 69 § 1 oraz art. 70-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 P.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 P.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 P.p.s.a.). Zgodnie z powyższymi przepisami należało przyjąć, że wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 12 grudnia 2023 r. Pomimo prawidłowego jego doręczenia pełnomocnik strony skarżącej nie wykonał zarządzenia. W tej sytuacji należało zatem uznać, że strona skarżąca w istocie nie wyczerpała przysługujących środków zaskarżenia, jakie przewiduje przepis art. 52 P.p.s.a. w związku z art. 37 § 1 K.p.a., gdyż nie wniosła przed złożeniem skargi do sądu ponaglenia do właściwego organu. Mając to zaś na uwadze oraz treść art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną z innych przyczyn. Stąd orzeczono jak w sentencji.