II SAB/Wr 456/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Skargą z 20 października 2023 r. (data stempla pocztowego) M. M. (dalej: skarżący, strona skarżąca) reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zakwestionował bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Z akt sprawy wynika, że Wojewoda Dolnośląski (na którego opieszałość skarży się strona) wydał w sprawie decyzję 27 stycznia 2023 r. udzielającą skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2023, poz. 735 ze zm.) - dalej jako k.p.a. Z treści przywołanej definicji normatywnej wynika, że organ jest bezczynny jeśli nie załatwi sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określonych w pkt. 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, Wojewoda Dolnośląski 27 stycznia 2023 r wydał decyzję w sprawie wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Natomiast 20 października 2023 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik strony skarżącej wywiódł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r. wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Podsumowując okoliczność, że strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego po wydaniu przez organ decyzji stanowi przeszkodę uniemożliwiającą merytoryczne rozpoznanie niniejszej skargi. Natomiast niezależnie od powyższego skarga nie została opłacona. W wyznaczonym terminie pełnomocnik skarżącego nie wykonał zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z 20 listopada 2023 r., co w świetle dyspozycji art. 220 § 3 p.p.s.a. także obligowałoby Sąd do odrzucenia skargi. Wobec tego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.