II SAB/Wr 46/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 1 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. J. na bezczynność D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na korespondencję postanawia: odrzucić skargę. T. J. wniósł do D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. pismo z dnia 29 września 2016 r., zatytułowane "Skarga", w którym podjął polemikę z pismem D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. w sprawie rozbiórki budynku usługowego zlokalizowanego we W. przy ul. G.. W swoim piśmie T. J. zażądał, aby DWINB przekazał jego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, co nastąpiło w dniu 7 listopada 2016 r. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu pismo T. J. zarejestrowano pod sygn. akt II KO/Wr 29/16 i wezwano jego autora do wyjaśnienia, jak należy potraktować wniesione przez niego pismo. W odpowiedzi na wezwanie Sądu T. J., pismem z dnia 18 listopada 2016 r., wyjaśnił, że jego pismo z dnia 29 września 2016 r. należy traktować jako skargę na brak rzeczowej odpowiedzi na jego korespondencję kierowaną do D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W.. Zdaniem T. J. wymieniony organ administracji publicznej nie odpowiada precyzyjnie i całościowo na jego pisma. Skarżący zawarł w piśmie wniosek, aby Sąd zażądał od DWINB udzielenia konkretnych odpowiedzi na każdy punkt w każdym piśmie skarżącego złożonym do organu oraz "ustalił zakres i rodzaj rozbieżności stron". Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu z dnia 18 listopada 2016 r. sprawę ze skargi T. J. zarejestrowano pod sygn. akt II SAB/Wr 46/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zakres właściwości sądu administracyjnego jest określony w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) i obejmuje rozpoznawanie skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zdaniem sądu bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, jeśli skarga dotyczy postępowania administracyjnego, które może zakończyć się decyzją lub postanowieniem. Wówczas sąd administracyjny kontroluje legalność prowadzonego postępowania i ocenia, czy doszło do przewlekłości lub bezczynności. Wniosek ten wypływa również z analizy art. 149 § 1 p.p.s.a., który wskazuje, że sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Tymczasem przedmiotem skargi w niniejszej sprawie ma być bezczynność D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w udzielaniu odpowiedzi na pisma skarżącego. Sprawa tego rodzaju nie mieści się jednak w zakresie właściwości sądu administracyjnego określonym w cytowanym art. 3 § 2 p.p.s.a. W sytuacji bowiem, gdy skarżący domaga się od sądu zobligowania organu administracji publicznej do należytego odpowiadania na jego pisma, sprawy takiej nie można zaliczyć do spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, że sprawa objęta skargą w niniejszej sprawie nie mogłaby zostać rozstrzygnięta przez Sąd w zgodzie z zacytowanym art. 149 § 1 p.p.s.a., ponieważ niemożliwe byłoby zobowiązanie DWINB wyrokiem Sądu do udzielenia odpowiedzi na pisma skarżącego. Sąd administracyjny na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. może zobowiązać bezczynny organ do wydania aktu lub podjęcia czynności, ale mowa w tym przepisie o aktach i czynnościach w rozumieniu art. 3 § 2 p.p.s.a., a więc na przykład o decyzjach czy postanowieniach. Korespondencja między skarżącym a organem w niniejszej sprawie wskazuje zaś na to, że w sprawie nie toczy się obecnie postępowanie zmierzające do wydania decyzji lub postanowienia, a więc trudno mówić o tym, że skarżący złożył skargę, którą Sąd mógłby rozpoznać co do istoty. Ponadto przedmiot skargi został przez skarżącego – na wezwanie Sądu – określony precyzyjnie. Sąd ocenił przy tym, że treść wniesionej przez T. J. skargi świadczy raczej o jego gruntownym niezadowoleniu z działalności D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W.. W świetle powyższego trzeba jednak zauważyć, że zgodnie z art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej: k.p.a.) zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw może być przedmiotem skargi składanej w trybie działu VIII k.p.a., a nie w trybie p.p.s.a. W myśl art. 228 k.p.a. skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia. Stosownie do art. 229 pkt 7 k.p.a. organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności organu administracji rządowej (jakim jest DWINB), jest organ wyższego stopnia lub sprawujący bezpośredni nadzór. Według art. 88a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. w stosunku do wojewódzkich inspektorów nadzoru budowlanego pełni Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Organ ten sprawuje również nadzór nad działalnością wojewódzkich inspektorów nadzoru budowlanego. Na marginesie Sąd wskazuje, że wobec niedopuszczalności skargi nie badano tego, czy skargę wniesiono tylko w imieniu skarżącego, czy też w imieniu innych osób (skarżący określił siebie jako "pełnomocnik – zarządca W. S."), bowiem przedmiot skargi nie budził wątpliwości, a że pozostaje on poza właściwością Sądu, nie było konieczne wyjaśnianie kwestii ewentualnej relacji skarżącego i W. S.. Z powodu przedmiotowej niedopuszczalności skargi Sąd nie odnosił się również do podniesionych w skardze zarzutów Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie należy do jego właściwości, wobec czego skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym postanowiono w sentencji.