II SAB/Wr 50/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spraw.) Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant: Asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2010 r. sprawy ze skargi D. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania zażalenia od pisma Burmistrza Gminy T. postanawia 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu; 2. przyznać od Skarbu Państwa z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - na rzecz adwokata M. H. K. – tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu łączną kwotę 292,80 zł (trzysta dziewięć złotych 80/100), stanowiącą wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240,00 zł (dwieście czterdzieści złotych) wraz z podatkiem VAT w kwocie 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote 80/100). Pismem z dnia 7 grudnia 2008 r. D. W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania zażalenia na pismo Burmistrza Gminy T. z dnia [...] r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o umorzenie postępowania, wyjaśniając, iż zwłoka w załatwieniu sprawy spowodowana była omyłkowym załączeniem akt sprawy do materiałów przekazanych do Sądu w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 680/04. Jednocześnie Kolegium poinformowało, że zażalenie zostało już rozpatrzone postanowieniami z dnia [...] r. (sygn. akt: [...], [...],[...]). Wskazało przy tym, iż Kolegium nie pozostaje na chwilę obecną w stanie bezczynności, a zatem niniejsza skarga jest bezprzedmiotowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 powyższej ustawy). W rozpoznawanej sprawie istotne jest to, że w dacie orzekania istniało już w obrocie prawnym postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. ([...]) stwierdzające niedopuszczalność zażalenia D. W. na pismo Burmistrza Gminy T. z dnia [...] r. wzywające skarżącą do sprecyzowania żądania w zakresie dotyczącym rozgraniczenia nieruchomości. Oznacza to więc, że w momencie rozpoznawania skargi przez Sąd, organ nie pozostawał już w bezczynności, a zatem postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlegało umorzeniu na podstawie wskazanego powyżej przepisu. W tym kontekście trzeba dodać, iż powyższe znajduje nadto swoje uzasadnienie w judykaturze, a dla przykładu należy przywołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, z dnia 31 sierpnia 2006 r. (sygn. akt I SAB/Ol 3/06, LEX nr 237485), w którym tenże sąd podkreślił, że jeśli w momencie rozpoznania przez Sąd skargi organ nie pozostaje już w bezczynności, to postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd bowiem, skoro organ w bezczynności już nie pozostawał, nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 tej ustawy, to znaczy w przypadku uznania zasadności skargi zobowiązać organ do wydania w zakreślonym terminie decyzji w sprawie. Co więcej, również Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 listopada 2008 r. (sygn. akt I OPS 6/08) przyjął, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a tej ustawy – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Na marginesie powyższych rozważań wypada nadto podkreślić, iż Sąd administracyjny w sprawie o bezczynność organu nie ma kompetencji do badania legalności wydanego przez organ orzeczenia, bowiem jego kontrola w tym zakresie może mieć miejsce w toku postępowania sądowoadministracyjnego w sytuacji jego zaskarżenia do Sądu. Mając zatem powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w pkt. I sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie, zaś w pkt. II sentencji znajduje swoje uzasadnienie w art. 250 tejże ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).