II SAB/Wr 50/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek – spr. Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. W. o dokonanie wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt II SAB/Wr 50/09 umarzającego postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w sprawie ze skargi D.W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania zażalenia od pisma Burmistrza Gminy T. postanawia odmówić wykładni postanowienia. Pismem z dnia 7 grudnia 2008 r. D. W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania zażalenia na pismo Burmistrza Gminy T. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. Postanowieniem z dnia 13 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w pkt I umorzył wszczęte postępowanie, a w pkt II przyznał od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika skarżącej – adw. M. H. K. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pismem z dnia 19 października 2010 r. skarżąca wniosła o dokonanie wykładni na jakiej podstawie Sąd i adwokat dokonał jej ubezwłasnowolnienia i pozbawił ją prawa do obrony oraz udziału w sprawie Zarządzeniem Sędziego sprawozdawcy dnia 8 listopada 2010 r. wezwano pełnomocnika skarżącej w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, do sprecyzowania osnowy powyższego wniosku i wskazania jakiego orzeczenia sądu dotyczy wniosek o wykładnię i określenie, który fragment uzasadnienia jest dla strony niejasny lub budzi jej wątpliwości. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącej wyjaśniła, że w imieniu D. W. wnosi o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści postanowienia z dnia 13 października 2010 r. przez określenie, w jaki sposób powołane w uzasadnieniu (str. 1) tegoż rozstrzygnięcia postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. ([...]) może być podstawą umorzenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w przypadku, w którym treść tego postanowienia nie rozstrzyga sprawy rozgraniczenia nieruchomości, a tym samym w dalszym ciągu pozostawia organ w stanie bezczynności. Nadto wskazała, że skarżąca jest zainteresowana ustaleniem źródeł jej praw, a od prawidłowego zrozumienia oceny prawnej Sądu, jak i wiążących się z nią konsekwencji skarżąca uzależnia swoją pozycję prawną w ewentualnym postępowaniu odwoławczym przed organami administracji publicznej. Pismem natomiast z dnia [...] r. pełnomocnik D. W. wniósł o wyznaczenie nowego terminu na uzupełnienie braków formalnych pisma skarżącej z dnia [...] r., argumentując, że jest to uzasadnione utrudnionym kontaktem z mocodawcą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Tak w doktrynie jak i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, LEX nr 75553). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja jak i jego uzasadnienie, natomiast potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98, z dnia 29 czerwca 2007 r. sygn. akt II FZ 294/07). W doktrynie podkreśla się nadto, że wykładni uzasadnienia wyroku dokonuje się jedynie wyjątkowo (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2008, s. 575). Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. Wypada nadto podkreślić, że w żadnym wypadku wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez Sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne czy też uzupełnienia rozstrzygnięcia sprawy. Istotne jest także to, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt l OSK 23/08). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wyjaśnić należy, że treść postanowienie z dnia 13 października 2010 r. jest sformułowana w sposób jasny i nie budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej czy też sposobu jego wykonania. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przedmiotem wykładni – wbrew twierdzeniom wnioskodawcy - nie może być wyjaśnienie w jaki sposób powołane w uzasadnieniu postanowienia z dnia 13 października 2010 r. rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. ([...]) mogło stanowić podstawę umorzenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, gdyż wskazana wątpliwość dotyczy w istocie zakwestionowania trafności podjętego rozstrzygnięcia. Wniosek natomiast o wykładnię nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem składu orzekającego (por. postanowienie NSA z 10 lipca 2008 r., sygn. akt I OZ 465/08). Wskazać nadto należy, że nie wywołuje żadnych skutków prawnych wniosek pełnomocnika skarżącej o wyznaczenie nowego terminu do uzupełnienia braków formalnych pisma z dnia 19 października 2010 r., gdyż termin na uzupełnienie lub poprawienie braków pisma jest terminem ustawowym i nie podlega przedłużeniu. Nie jest też możliwe wyznaczenie kolejnych terminów dla dokonania tej czynności. Mając zatem powyższe na uwadze i kierując się dyspozycją z art. 158 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji postanowienia.