II SAB/Wr 51/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. A. N. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi D.W. i M. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy postanawia: odmówić przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W sprawie, postanowieniem z dnia 18 maja 2015 r., przyznane zostało D. i M. W. prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we Wrocławiu, na pełnomocnika skarżących został wyznaczony adw. A. N. Ww. pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy w dniu 15 września 2015 r., następnie pismem z dnia 7 stycznia 2016 r. przedłożył oświadczenie, że nie znalazł postaw prawnych do podejmowania czynności w niniejszej sprawie. Wyjaśnił, iż podejmował bezskuteczne próby skontaktowania się ze swoimi mocodawcami pismami z 5 października 2015 r. i ponownie 3 grudnia 2015 r. Wskazał, że w sprawie skarga została odrzucona, a postanowienie w tym przedmiocie stało się prawomocne. W związku z tym pełnomocnik z urzędu wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej w wysokości 295,20 zł brutto. Wobec powyższego wskazać trzeba, że zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zwrócić należy uwagę, że w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.), w § 18 ust. 1 wymienione zostały enumeratywnie czynności podejmowane przed sądami administracyjnymi, za które przewidziane są stawki minimalne dla adwokata z urzędu. W powyższym katalogu brak jest unormowania wskazującego na stawkę minimalną za czynności, których dokonał wnioskodawca w przedmiotowej sprawie. Wprawdzie ww. rozporządzenie zawiera regulację w § 5, który stanowi, że wysokość stawek minimalnych w sprawach nieokreślonych w rozporządzeniu ustala się przyjmując za podstawę stawkę w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju. Niemniej jednak, w ocenie referendarza sądowego, w przypadku aktywności wnioskodawcy w niniejszej sprawie przepis ten nie znajduje zastosowania. Nawet jeżeli przyjąć tutaj jako podstawę przyznania wynagrodzenia wytyczne, jakimi należy się kierować zasądzając opłatę za zastępstwo prawne, które zostały uregulowane w § 2 ust. 1, to jest niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, to i tutaj nie jest możliwe uwzględnienie wniosku. W realiach przedmiotowej sprawy bowiem zasądzenie wynagrodzenia za złożone oświadczenie i ewentualne dodatkowe czynności byłoby nieuzasadnione. Wnioskodawca skierował dwa pisma do skarżących (pierwsze ponad miesiąc po wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu, następne dopiero po dwóch miesiącach), zapoznał się z aktami i stwierdził, że nie ma podstaw do dokonywania dalszych czynności w sprawie. W powyższych okolicznościach trudno zakwalifikować powyższą aktywność jako pomoc prawną, która jest w sprawie niezbędna. Wnioskodawca nie przyczynił się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, nie podjął też czynności przewidzianych przepisami prawa (np. sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej). Końcowo na marginesie wskazać wypada, że nawet gdyby istniała podstawa do zasądzenia kosztów pomocy prawnej, to wniosek i tak byłby nieuzasadniony na skutek braku oświadczenia o którym mowa w § 20 powołanego rozporządzenia. Brak tego oświadczenia jest bowiem brakiem materialnym, który nie podlega uzupełnieniu w trybie procesowym. W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji, na podstawie przepisów powołanego wyżej rozporządzenia oraz art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.