II SAB/Wr 519/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi S. H. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego O. H. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt stały postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 24 kwietnia 2024 r. S. H. (dalej: strona skarżąca, skarżący) reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego O. H. złożył skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt stały. Strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków skargi ujawnionych na etapie jej wstępnego badania przez: złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. odpisu aktu urodzenia małoletniego skarżącego oraz podanie numeru PESEL bądź złożenia oświadczenia o nieposiadaniu numeru PESEL przez stronę skarżącą, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Strona skarżąca została jednocześnie wezwana do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy przesyłka zawierająca powyższe wezwania została doręczona przedstawicielowi ustawowemu skarżącego 17 czerwca 2024 r. (k. 12 akt sądowych). Wezwania pozostały bezskuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - dalej jako: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Ponadto zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z powyższych regulacji prawnych wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto na gruncie art. 35 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572) - dalej: k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu jest możliwe dopiero po wniesieniu (odrębnego) ponaglenia z art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna nadto czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Natomiast stosownie do treści art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z kolei stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., pismo strony powinno zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie: numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Według art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W okolicznościach sprawy wezwanie do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia oraz do usunięcia braków formalnych skargi doręczono przedstawicielowi ustawowemu skarżącego 17 czerwca 2024 r. (k. 12 akt sądowych), a termin do udzielenia odpowiedzi na wezwania upłynął bezskutecznie z dniem 24 czerwca 2024 r. Wobec nieprzedłożenia przez stronę skarżącą dowodu wniesienia ponaglenia na wezwanie Sądu skarga nie może być rozpoznana merytorycznie i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Ponadto w zakreślonym terminie braki formalne skargi nie zostały usunięte, co również obligowało Sąd do jej odrzucenia, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Uwzględniając powyższe okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.