II SAB/Wr 55/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 16 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym skargi P.J. na bezczynność Burmistrza B. w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa postanawia: odrzucić skargę. Przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do § 2 tego artykułu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Skarżący P. J. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza B. w zakresie, tu cyt.: (...) usunięcia naruszenia prawa poprzez powtórzenie procedury przewidzianej w ustawie dotyczącej zawiadomienia o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B. i dyskusji publicznej nad przyjętymi rozwiązaniami w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego pod eksploatację złoża wapieni w rejonie miejscowości L. w Gminie B., a dotyczącej uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 2.12.2008 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. dla działek nr [...] i [...] obręb B.". Skarżący podał, że w dniu 31.10.2016 mając interes prawny, w związku z naruszeniem prawa, w szczególności art. 17 pkt 1 i 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27.03.2003 r., (Dz. U. Nr 80, poz. 717) na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8.03.1990 r. (Dz.U. Nr 16, poz. 95) wezwałem pisemnie Burmistrza B. do usunięcia naruszenia prawa. Wskazał, że organ ten nie podjął żadnego działania, w żaden ten sposób nie udzielił odpowiedzi na wezwanie. Mając na względzie przytoczone wyżej unormowania ustawowe, zawarte w przytoczonych wyżej przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zważyć należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, tryb postępowania w sprawie projektowania i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest określony przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ustawą normującą materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego, to jest ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie mamy tu więc do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2004r. sygn. akt OSK 215/04). Te same uwagi dotyczą postępowania zainicjowanego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego podjęciem aktu prawa miejscowego. W tym zakresie zarzucana przez skarżącego bezczynność nie podlegała załatwieniu w drodze aktu administracyjnego czy też w drodze innej czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozstrzygnięcie wezwania do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z uchwalenia aktu prawa miejscowego nie jest bowiem decyzją, postanowieniem, czy też innym aktem administracyjnym czy też inną czynnością z zakresu administracji publicznej o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 446) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia prawa – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Organ, do którego skierowano wezwanie nie ma prawnego obowiązku udzielenia odpowiedzi na wezwanie. W sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być zatem konkretny akt, czynność lub bezczynność organu administracji. Zgodnie ze wskazanymi przepisami kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 paragrafu 2 art. 3 p.p.s.a. lub stosownie do pkt 9 tego paragrafu bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Tym samym w powyższym zakresie skarga jest niedopuszczalna, bowiem Burmistrz B. nie był zobligowany do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego i w konsekwencji nie był zobligowany do wydania decyzji administracyjnej lub jakiegokolwiek innego aktu administracyjnego dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania określonego w k.p.a. W tych okolicznościach uznać należy, że skarga na bezczynność Burmistrza B. wniesiona została w sprawie nie podlegającej kognicji sądu administracyjnego. Jeżeli natomiast skarżący uważa, że podjęta przez Radę Miejską w B. uchwała z dnia 2 grudnia 2008 r., nr [...] narusza jego interes prawny, powinien on wezwać Radę do usunięcia takiego naruszenia, np. poprzez zmianę uchwały (po uchwaleniu uchwały nie jest możliwe powtórzenie zawiadomienia o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu czy też powtórzenie dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie rozwiązaniami). Dopiero w przypadku bezskuteczności owego wezwania, skarżący może wnieść w podanym wyżej terminie skargę do sądu administracyjnego. Z tych względów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.