II SAB/Wr 564/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2021 r. sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. S. K. wniósł w dniu 17 marca 2021 r. (data wpłynięcia do organu) skargę kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie rozpatrzenia jego wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę. Wojewoda Dolnośląski przekazał skargę do Sądu w dniu 24 maja 2021 r. Zarządzeniem z dnia 1 czerwca 2021 r. do akt sprawy włączono wniosek strony skarżącej o cofnięcie skargi i o zwrot dokumentów do Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu, który wpłynął bezpośrednio do Sądu w dniu 8 kwietnia 2021 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 1 czerwca 2021 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W wykonanym zarządzeniu zakreślono termin 7 dni na wykonanie zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu wraz z odpisem odpowiedzi na skargę została awizowana w dniu 16 czerwca 2021 r. Ponowna awizacja została dokonana w dniu 24 czerwca 2021 r. Z uwagi na niepodjęcie w terminie 14 dni od pierwszej próby doręczenia przesyłka zawierająca wezwanie o wpis została zwrócona do nadawcy w dniu 2 lipca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim wyjaśnić należy, że postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane może być i może toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Stosownie zaś do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. dalej jako p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku opłatą sądową jest m.in. wpis od skargi (art. 212 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z powołanej regulacji wynika, że opłacenie skargi w terminie i w kwocie wskazanej przez Sąd stanowi warunek, którego spełnienie jest konieczne dla nadania jej dalszego biegu. Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). Z akt sprawy wynika, że skarżący pismem z dnia 15 marca 2021 r. wystąpił ze skargą na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, nie załączając dowodu uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W związku z powyższym, został wezwany pismem Sądu z dnia 1 czerwca 2021 r. do uiszczenia wpisu wraz z pouczeniem o rygorze odrzucenia skargi, w razie zaniechania czynności wskazanych w wezwaniu. Zgodnie z pieczęciami znajdującymi się na kopercie, w której wysłane zostało wezwanie, pierwsza próba doręczenia została podjęta w dniu 16 czerwca 2021 r. Pracownik poczty, wobec nie zastania skarżącego pod adresem wskazanym do doręczenia, umieścił w oddawczej skrzynce pocztowej zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. Ponowna próba doręczenia, została podjęta w dniu 24 czerwca 2021 r., jednak adresata znów nie zastano. W wyniku niepodjęcia przesyłki w terminie czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej, dokonany został jego zwrot do Sądu. Tym samym, zgodnie z art. 73 p.p.s.a. doręczenie wezwania należy uznać za doręczone z upływem ostatniego dnia wskazanego powyżej czternastodniowego okresu. W konsekwencji uznania skutku doręczenia z dniem 30 czerwca 2021 r., termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął z dniem 7 lipca 2021 r. (środa). W tych okolicznościach, pomimo oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi, brak było podstaw do umorzenia postępowania sądowego. Co prawda ustawodawca przyznaje stronie skarżącej w art. 60 p.p.s.a. prawo cofnięcia skargi ze skutkiem wiążącym dla sądu, jednak należy podkreślić, że cofnięcie skargi jest czynnością procesową strony, której dopuszczalność i skuteczność określają warunki przewidziane dla czynności procesowych w ogóle i dla tego typu czynności procesowej. Cofnięcie skargi może zatem dotyczyć wyłącznie skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc takiej, która wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne (vide: T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2005, str. 291). W zaistniałych okolicznościach, wobec braku uiszczenia wpisu sądowego powodującego nieskuteczność skargi, wniosek o cofnięcie skargi nie podlegał rozpatrzeniu przez Sąd. Ze względu na nieuzupełnienie braków skargi zachodziły natomiast podstawy do jej odrzucenia. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia