II SAB/Wr 58/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 września 2017 r. sprawy ze skargi T.S. na bezczynność i przewlekłość Prezydenta W. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na remont, przebudowę i nadbudowę budynku hotelu I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu, II. stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, III. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, IV. przyznaje od Prezydenta W. na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości 1000 zł (słownie: tysiąc złotych), V. zasądza od Prezydenta W. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 19 maja 2017 r. T.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę: 1. na bezczynność Prezydenta W. polegającą na niezałatwieniu w ustawowym terminie sprawy z podania skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą R. Sp. z o.o. pozwolenia dla inwestycji polegającej na remoncie, przebudowie i częściowej nadbudowie budynku hotelu "[...]" zlokalizowanego przy ul. [...] we W., tj. niewydaniu na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzji uchylającej dotychczasową decyzję i wydaniu nowej decyzji rozstrzygającej co do istoty, 2. przewlekłe prowadzenie ww. postępowania od dnia wydania postanowienia Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta W. z dniu [...] r., które doprowadziło do niemożności uchylenia dotychczasowej decyzji z uwagi na to, że 28 maja 2017 r. upłynie 5-letni termin od dnia doręczenia decyzji, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., i w związku z tym organ jest zobowiązany do wydania na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej z uwagi na upłynięcie tego 5-letniego terminu. Zarzucając organowi naruszenie art. 7, art. 8, art. 12 § 1, art. 35 § 1-3 i art. 36 § 1 i 2 k.p.a. skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie Prezydenta do wydania, w terminie 14 dniu od dnia przekazania przez organowi akt niniejszej sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem, decyzji administracyjnej; 2. stwierdzenie, że Prezydent dopuścił się bezczynności i że ta bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierzenie Prezydentowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; 4. ewentualnie przyznanie od Prezydenta na moją rzecz sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości na podstawie art. 149 § 2 zdanie drugie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, chyba, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchyli decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...], i wyda decyzję co do istoty stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. a ta decyzja stanie się ostateczna i prawomocna; 5. zasądzenie kosztów sądowych według norm prawem przepisanych. Zarządzeniem z dnia 30 maja 2017 r. organ został zobowiązany do udzielenia odpowiedzi na skargę poprzez ustosunkowanie się do jej treści. W odpowiedzi organ przesłał odpis decyzji z dnia 20 czerwca 2017 r. Nr [...], którą umorzono postępowanie administracyjne w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...], oraz postanowienie z dnia 29 maja 2017 r. Nr [...], którym po rozpatrzeniu zażalenia T.S. na niezałatwienie w terminie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta W. z dnia [...] r., wody i energii elektrycznej, Wojewoda D. uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. dodatkowy 30-dniowy termin podjęcia stosownych czynności w sprawie, liczony od dnia otrzymania niniejszego postanowienia. Po ponownym wezwaniu z dnia 3 lipca 2017 r. do udzielenia odpowiedzi na skargę, pismem z dnia 12 lipca 2017 r. organ wskazał, że opis czynności podejmowanych przez organ przy wydawaniu kończącej decyzji Prezydenta W. z dnia 20 czerwca 2017 r. Nr [...] zawarty został w treści tej decyzji. Ponadto organ wyjaśnił w piśmie z dnia 20 czerwca 2017 r., że decyzja została wydana po otrzymaniu ponaglenia od Wojewody D., a informacja o przechowywaniu akt sprawy zawarta została w załączonym piśmie Wojewody D. do GINB. Jednocześnie poinformował, że od decyzji Prezydenta W. z dnia 20 czerwca 2017 r. skarżący się odwołał. Decyzja (bez akt sprawy) została przekazana do Wojewody D. w dniu 11 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl zaś art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. przedmiotem tej kontroli mogą być postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą R. Sp. z o.o. pozwolenia dla inwestycji polegającej na remoncie, przebudowie i częściowej nadbudowie budynku hotelu "[...]t" zlokalizowanego przy ul. [...] we W.. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszej sprawie została spełniona formalna przesłanka dopuszczalności skargi na bezczynność organu, jaką jest wyczerpanie środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, jeżeli służyły one stronie przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 P.p.s.a.). W myśl art. 37 § 1 z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; zwanej dalej "k.p.a."), w brzmieniu obowiązującymi przed dniem 1 czerwca 2017 r., tj. sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Dopiero zatem po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu lub na przewlekłe prowadzenie postępowania. Przy czym skarga taka jest dopuszczalna niezależnie od pozytywnego czy negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia. W niniejszej sprawie skarżący pismem z dnia 28 marca 2017 r., które wpłynęło do D. Urzędu Wojewódzkiego w dniu 11 kwietnia 2017 r., wniósł do Wojewody D. zażalenie na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie wznowienia postępowania. Postanowieniem z dnia 29 maja 2017 r. Nr [...] Wojewoda D. na podstawie art. 37 § 2 w związku z art. 123 k.p.a. uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. dodatkowy 30-dniowy termin załatwienia sprawy. Ponadto stwierdził, że niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W dniu 20 czerwca 2017 r. decyzją Nr [...] Prezydent W. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] r. W dalszej kolejności podkreślić należy, że sąd dokonując badania zasadności skargi na bezczynność lub przewlekłość, czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. Przy czym, sąd rozpoznając skargę na bezczynność lub przewlekłość organu administracji, ocenia jedynie, czy organ ten pozostaje w bezczynności lub przewlekłości. Jeżeli sąd uzna, że tak jest w istocie, zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Podjęcie zaś przez organ czynności powoduje, że ustaje stan ewentualnej bezczynności lub przewlekłości organu, w przypadku zaś, gdy organ, na którego bezczynność lub przewlekłość została wniesiona skarga, wyda akt, sąd winien umorzyć postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., a to z uwagi na brak możliwości zobowiązania organu do działań wskazanych w art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Prezydent wydał w dniu 20 czerwca 2017 r. decyzję, którą rozpatrzył wniosek skarżącego o wznowienie postępowania, co czyni orzekanie o zobowiązaniu organu do wydania aktu bezprzedmiotowym. Z tych też względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. należało w niniejszej sprawie umorzyć postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu. Stąd orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji. Przechodząc natomiast do badania, czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z bezczynnością lub przewlekłością, należy zwrócić uwagę, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Przewlekłość postępowania obejmować będzie natomiast opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, a także przy nieuzasadnionym obiektywnie przedłużaniu terminu załatwienia sprawy. Uwzględniając powyższe rozważania i okoliczności sprawy, należało stwierdzić, że mamy w niniejszej sprawie do czynienia z przewlekłością postępowania, bowiem od dnia 15 stycznia 2014 r. do czasu wniesienia w dniu 23 maja 2017 r. skargi do sądu administracyjnego, tj. przez ponad trzy lata, Prezydent W. nie wydał merytorycznego rozstrzygnięcia kończącego ostatecznie sprawę w przedmiocie wznowienia postępowania. Stąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzeczono jak w punkcie drugim sentencji. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zachodzi w przypadku, gdy organ podejmuje skuteczne działania na podstawie przepisów k.p.a., dzięki którym nie wydaje rozstrzygnięcia w terminie przewidzianym w art. 35 § 1 k.p.a.. Zgodnie z ustanowioną w art. 12 k.p.a. zasadą szybkości postępowania organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione bezzwłocznie (§ 2). W myśl art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie zaś sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Artykuł 36 § 1 k.p.a. nakłada natomiast na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., a także o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w przepisie szczególnym, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia. Przewlekłość ma zatem miejsce, gdy organ prowadzi postępowanie w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu lub czynności pozornych, zbędnych, powodujących, że formalnie nie jest bezczynny. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie - zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Przewlekłość będzie miała natomiast charakter rażący, jeżeli poważne opóźnienia w podejmowanych przez organ czynnościach oczywiście pozbawione są jakiegokolwiek racjonalnego usprawiedliwienia. Rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 149 § 1a P.p.s.a., jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Sąd stwierdza zatem rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezspornie ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Nie każde więc naruszenie prawa wskutek prowadzenia postępowania w sposób przewlekły będzie naruszeniem rażącym. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być przy tym dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Nie jest bowiem możliwe przesądzenie z góry o tym, że dana kategoria naruszeń przybiera postać kwalifikowaną. Należy również zaznaczyć, że każda przewlekłość postępowania jest naruszeniem prawa, jednakże nie każde postępowanie prowadzone w sposób przewlekły jest przewlekłością, w której mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa musi posiadać zatem pewne dodatkowe cechy w stosunku do tego stanu, który może być podstawą stwierdzenia przewlekłości. Stan przewlekłości postępowania jest faktem i dla jego stwierdzenia nie ma znaczenia przeświadczenie organu o jego prawidłowym prowadzeniu. Przeświadczenie to ma natomiast znaczenie dla oceny charakteru naruszenia prawa. Należy pamiętać wobec tego, że samo stwierdzenie przewlekłości nie powoduje automatycznie stwierdzenia rażącego naruszenia prawa w tym postępowaniu. Uwzględniając powyżej wskazane przesłanki, Sąd stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie organ prowadził postępowanie w sposób nieefektywny, wykonując czynności w kilku ponad tygodniowych odstępach czasu. Z akt sprawy wynika bowiem, że po wznowieniu postępowania w dniu 15 stycznia 2014 r. dopiero po upływie miesiąca organ podjął pierwszą czynność, tj. wydał postanowienie z dnia 13 lutego 2014 r. Nr [...], zobowiązujące R. Sp. z o.o. do uzupełnienia projektu budowlanego. W dniu 20 lutego 2014 r. zwrócono się natomiast do PINB dla miasta W. o zwrot egzemplarza projektu budowlanego po uzyskaniu ostateczności przez decyzję pozwolenia na budowę. Projekt ten wpłynął do organu w dniu 7 marca 2014 r. W dniu 5 marca 2014 r. do organu wpłynął wniosek inwestora (R. Sp. z o.o.) o przedłużenie terminu do przedłożenia uzupełnionego projektu budowlanego. Prośba została ponowiona pismami z dnia 26 marca 2014 r., które wypłynęło do Urzędu Miejskiego w dniu 27 marca 2014 r., oraz z dnia 5 maja 2014 r., które wypłynęło do Urzędu Miejskiego w dniu 5 maja 2014 r. W dniu 9 i 11 czerwca 2014 r. wpłynęły do Urzędu Miejskiego wnioski inwestora o uzupełnienie projektu budowanego. Postanowieniem Nr [...] wydanym po upływie ponad dwóch tygodni od wpłynięcia tego wniosku, tj. z dnia 27 czerwca 2014 r., organ nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym wniosku do dnia 17 lipca 2014 r. W przedostatnim dniu upływającego terminu (16 lipca 2014 r.) inwestor złożył wniosek o jego przedłużenie do dnia 31 lipca 2014 r. Pismem z dnia 22 lipca 2014 r. skarżący złożył wniosek o zawieszenie prowadzonego postępowania o wznowienie, po rozpatrzeniu którego Prezydent W. postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2014 r. Nr [...] odmówił zawieszenia wznowionego postępowania. Również w dniu 28 sierpnia 2014 r. organ zwrócił się do Miejskiego Konserwatora Zabytów o zajęcie stanowiska, przedkładając jeden egzemplarz projektu budowlanego. Po upływie trzech tygodni, w dniu 18 września 2014 r. organ przesłał akta sprawy do Wojewody D. celem rozpoznania wniosku skarżącego o wyłączenie organu oraz z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia 25 maja 2012 r. W dniu 17 października 2014 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzja Prezydent W. z dnia [...] r. Nr [...]. Po jego rozpatrzeniu postanowieniem z dnia 6 listopada 2014 r. Nr [...] Prezydent odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji. W wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącego na to postanowienie Wojewoda D. wydał postanowienie z dnia 17 czerwca 2015 r. Nr [...], którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. I na tym akta sprawy się kończą. Brak jest zatem informacji, aby organ przez okres dwóch i pół roku podejmował jakiekolwiek czynności. Nie wynika to również – jak wskazuje się w piśmie z dnia 12 lipca 2017 r. – z decyzji z dnia 20 czerwca 2017 r. Należy przy tym podkreślić, że decyzja ta umarza wznowione postępowanie z uwagi na brak legitymacji procesowej skarżącego. Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). W niniejszej sprawie przez ponad trzy lata organ nie wystosował do stron żadnego takiego zawiadomienia. Uwzględniając powyższe - zdaniem Sądu – organ dopuścił się przewlekłości postępowania, a przewlekłość ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd przyjął, że samo niezałatwienie sprawy w terminie nie mogłoby być poczytane za bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o ile działaniom organu da się przypisać logikę postępowania prowadzącą do szybkiego i efektywnego gromadzenia materiału dowodowego i jego sprawnej oceny wyrażonej w decyzji kończącej postępowanie. Ewentualne uchybienie terminowi do załatwienia sprawy określonemu w art. 35 k.p.a. (obiektywnemu, a więc 1- lub 2-miesięcznemu) może być usprawiedliwione okolicznościami opisanymi w § 5 tego przepisu. Lektura akt w niniejszej sprawie nie pozawala jednak na uznanie, że opóźnienie w załatwieniu sprawy wyniknęło na skutek biegu terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania czy okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Przeciwnie, wieloletnia opieszałość organu doprowadziła do tego, że należy stwierdzić przewlekłe prowadzenie postępowania, a zatem działanie z naruszeniem przepisu art. 35 k.p.a. w sposób rażący. W świetle powyższych okoliczności Sąd uznał, że w badanej sprawie przekroczenie przez Prezydenta ustawowych obowiązków, czyli terminów załatwienia sprawy, było znaczne i niezaprzeczalne - a co istotne - pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Stąd należało przyjąć, że kilkuletnie prowadzenie postępowania w sposób rażący narusza art. 35 k.p.a. Dodatkowo o przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa świadczy fakt, że organ rozpoznał wniosek skarżącego niemerytorycznie poprzez umorzenie wznowionego postępowania. Stąd w oparciu o art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie trzecim sentencji wyroku. W dalszej kolejności należy zauważyć, że o przyznaniu sumy pieniężnej sąd orzeka w razie uwzględnienia skargi, a więc w sytuacji, jaka wystąpiła w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 154 § 6 P.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2016 r. i w drugim półroczu 2016 r. (M. P. z dnia 20 lutego 2017 poz. 208) przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej, pomniejszone o potrącone od ubezpieczonych składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz chorobowe, w 2016 r. wyniosło 3536,87 zł, a w drugim półroczu 2016 r. wyniosło 3622,05 zł. Należy tutaj zwrócić uwagę, że wysokość grzywny Sąd miarkował, uwzględniając długość prowadzonego postępowania, ponad dwuletni okres niepodejmowania żadnych czynności, brak jakichkolwiek wyjaśnień zwłoki w rozpoznaniu sprawy oraz fakt nieskomplikowanego – w świetle rozstrzygnięcia Prezydenta z dnia 20 czerwca 2017 r. - charakteru sprawy będącej przedmiotem skargi. W związku z powyższym, stosownie do art. 149 § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w punkcie czwartym sentencji wyroku, przyznając od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości 1000 zł. Orzeczenie o kosztach zawarte w punkcie piątym sentencji oparto o przepis art. 200 P.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).