II SAB/Wr 59/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 18 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 14 listopada 2012 r. (data nadania przez pocztę) B. G. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca zarzuciła, że organ narusza przepisy ustawy regulującej potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami RP. Zażądała zobowiązania Wojewody do zakończenia sprawy w terminie 14 dni od chwili uprawomocnienia się wyroku oraz zobowiązania organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie. Nadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. Na uzasadnienie skargi podano, że Wojewoda D. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] powiadomił skarżącą, że jej wniosek w opisanym przedmiocie zostanie rozpoznany w terminie do dnia 31 grudnia 2013 r. Zdaniem skarżącej takie postępowanie organu rażąco narusza art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym, że skarga wpłynęła bezpośrednio do Sądu, przesłano ją pismem z dnia 16 listopada 2012 r. (sygn. akt II KO/Wr 48/12) Wojewodzie D. celem udzielenia odpowiedzi i nadesłania akt administracyjnych. Odpowiadając na skargę pismem z dnia 29 listopada 2012 r. Wojewoda D. wniósł o odrzucenie skargi. Zdaniem organu w niniejszej sprawie nie został wyczerpany tryb zażaleniowy określony w art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, a dopiero po wyczerpaniu tego trybu skarżąca mogłaby wnieść skargę do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.) w takim wypadku sąd odrzuca skargę. Stosownie do przepisu art. art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga może dotyczyć bezczynności organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, a zatem bezczynności w sprawach: decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Należy jednak pamiętać, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W realiach niniejszej sprawy postępowanie przed Wojewodą D., którego dotyczy skarga, związane jest z wnioskiem skarżącej o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty za nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami RP (miejscowość M., powiat b., województwo tarnopolskie). Jak wynika z akt administracyjnych nadesłanych przez Wojewodę D., Prezydent Miasta J. postanowieniem z dnia [...] r. przekazał zgodnie z właściwością Wojewodzie wniosek skarżącej z dnia 18 grudnia 1990 r. w przedmiotowej sprawie. Następnie Wojewoda postanowieniem z dnia [...] r. wyznaczył termin rozpatrzenia tego wniosku do dnia 31 grudnia 2013 r. W tym stanie rzeczy trzeba zauważyć, że w myśl art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 k.p.a.). Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych przekazanych Sądowi przez Wojewodę D. skarżąca przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie złożyła zażalenia do organu wyższego stopnia (w niniejszej sprawie byłby to Minister Skarbu Państwa – art. 9 ustawy z dnia z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, Dz.U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.) na niezałatwienie sprawy w terminie, co powoduje, że skarga do sądu administracyjnego na obecnym etapie jest niedopuszczalna. Dopiero bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącej drogę do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Wobec tego, że skargę odrzucono, nie wzywając skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego (art. 222 p.p.s.a.), Sąd nie orzekał o zwrocie kosztów postępowania.