II SAB/Wr 6/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus, Sędzia WSA Andrzej Cisek (sprawozdawca), Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 maja 2008r. sprawy ze skargi A. i G. St. na bezczynność Rady Miejskiej w Ż. w przedmiocie ujawnienia z urzędu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę W dniu 2 lutego 2006 roku A. i G. S. na podstawie art. 40a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t,j, Dz. U. z 2005 r., nr 45, poz. 435 ze zm.), ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 4. poz. 24 z późn. zm.), a także rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 9 kwietnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu sprzedaży lokali i gruntów z budynkami mieszkalnymi w budowie oraz kryteriów kwalifikowania ich jako nieprzydatne Lasom Państwowym, a także trybu przeprowadzania przetargu ograniczonego (Dz. U. Nr 52, poz. 327 ze zm.) nabyli nieruchomość o powierzchni 0,2296 ha, położoną na działce nr [...]w L. gm. Ż. . Nieruchomość ta jest zabudowana piwnicami budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej i fundamentami budynku gospodarczego. Pismem z dnia 8 grudnia 2006 r., A. i G. S. wnieśli do Burmistrza Miasta Ż. , o ujawnienie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zmiany polegającej na zakwalifikowaniu wskazanego powyżej gruntu - jako zabudowanego. W odpowiedzi na powyższy wniosek Burmistrz Miasta Ż. pismem z dnia 11 grudnia 2006 r. wskazał, iż nie zaistniały przesłanki prawne do zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, dlatego też wniosek pozostawiono bez rozpoznania. Organ jednocześnie poinformował, iż stosowny wniosek należy złożyć po podjęciu przez gminę uchwały o przystąpieniu do zmiany planu oraz obwieszczeniu określającemu formę, miejsce i termin składania wniosków do planu. Pismem z dnia 11 kwietnia 2007 r. A. i G. S. ponownie wnieśli o ujawnienie z urzędu zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu wniosku, powołując się na przepisy art. 40a ust. 3 ustawy o lasach i art. 31 ust. 1 w zw. z art. 27 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), wskazali, że wynika konieczność ujawnienia z urzędu zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej działki, poprzez zakwalifikowanie jej do kategorii gruntów zabudowanych. W uzasadnieniu wskazano między innymi, iż w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej starosta, jako organ właściwy do spraw ewidencji i katastru, w dniu 22 marca 2007 r., a więc po dwóch dniach od otrzymania wniosku o zmianę w katastrze gruntów i zapoznaniu się z jego treścią, zmienił oznaczenie działki nr [...]położonej w L. na tereny mieszkaniowe. Pismem z dnia 17 lipca 2007 r. A. i G. S. wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zażalenie na bezczynność Burmistrza Miasta Ż. , domagając się zobowiązania Burmistrza Miasta Ż. do wydania decyzji w terminie czternastu dni od daty wydania postanowienia, jak również zobowiązania Burmistrza Miasta Ż. do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, a także podjęcia środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości. W odpowiedzi na powyższe zażalenie Burmistrz w piśmie z dnia 25 lipca 2007 r. wskazał, iż wynikający z art. 40a ust. 3 ustawy o lasach obowiązek ujawnienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nabytych w trybie tego przepisu i zakwalifikowanie ich jako grunty zabudowane aktualizuje się dopiero w przypadku sporządzenia przez gminę planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto wskazał, iż art. 40a ust. 3 ustawy o lasach nie określił terminu realizacji obowiązku polegającego na ujawnieniu nowego przeznaczenia gruntu, dlatego też żądanie od gminy przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest żądaniem nieuzasadnionym i będzie traktowane na równi z wnioskami w sprawie sporządzenia planu lub jego zmiany. Nadto Burmistrz podniósł, że w dniu 31 stycznia 2006 r. Rada Miejska w Ż. zatwierdziła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w obrębie wsi L. , a zatem był czas na składanie wniosków do zmiany planu, czego poprzedni właściciel terenu nie uczynił. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wydało postanowienie o nieuwzględnieniu zażalenia na bezczynność Burmistrza Miasta Ż. i odmowie wyznaczenia terminu do załatwienia sprawy. W ocenie tego organu, za słusznością stanowiska Burmistrza Miasta Ż. przemawia fakt, że wniosek do Burmistrza o ujawnienie z urzędu zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie skutkuje wydaniem przez ten organ decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 KPA. Zdaniem organu, przepisy prawa materialnego, a w szczególności art. 40a ust. 3 ustawy o lasach oraz art. 31 ust. 1 i art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie przewidują w tym przypadku wydawania decyzji administracyjnej, z czego należałoby wnosić, iż nie jest to sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 KPA, toteż nie można przyjąć, iż Burmistrz dopuścił się bezczynności, ponieważ nie jest on władny rozstrzygać o zmianie planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem w tym zakresie nie obowiązują przepisy art. 35 i 36 KPA o terminach załatwienia sprawy. Pismem z dnia 30 sierpnia 2007 r. A. i G. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Burmistrza Miasta Ż. w sprawie z wniosku o ujawnienie z urzędu zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 4 grudnia 2007 r. (sygn. akt II SAB/Wr 30/07), odrzucił skargę. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, iż organem wyłącznie właściwym do podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest rada gminy (art. 14 ust. 1 w zw. z art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zdaniem Sądu, przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie nakładają na organ wykonawczy gminy - burmistrza (wójta, prezydenta) obowiązku wydania zarządzenia w przedmiocie przystąpienia do wprowadzania zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jest to wyłączna kompetencja rady gminy. W konsekwencji Sąd przyjął, iż Burmistrz Miasta Ż. nie był zobowiązany do wydania zarządzenia w sprawie dotyczącej uchwały w przedmiocie przystąpienia do wprowadzania zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a zatem nie można było mówić o jego bezczynności w tym zakresie. W dniu 24 grudnia 2007 r. A. i G. S. skierowali do Rady Miasta i Gminy Ż. kolejny wniosek o ujawnienie z urzędu zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, uzasadniając swój wniosek w podobny sposób, co uprzednio składane wnioski do Burmistrza Miasta Ż. . Ich zdaniem okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy przemawiają za zobowiązaniem organów gminy, do dokonania, z urzędu, zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przez uznanie, iż nabyta przez nich działka jest gruntem zabudowanym. Pismo to skarżący potraktowali jako wezwanie Rady Miejskiej w Ż. do usunięcia prawa w rozumieniu art. 52 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. . W piśmie z dnia 8 stycznia 2008 r. Przewodniczący Rady Miejskiej Ż. poinformował, iż wniosek skarżących zostanie przekazany do rozpatrzenia i załatwienia Burmistrzowi Rady Miejskiej Ż. , oraz przedstawiony Radzie Miejskiej Ż. na najbliższej sesji. Z kolei w piśmie z dnia 31 grudnia 2007 r. Burmistrz Miasta Ż. podkreślił, że wniosek skarżących jest bezzasadny. Burmistrz wskazał, iż do jego zadań należy w szczególności przygotowanie projektów uchwał rady gminy, a zatem przyjmuje on wnioski o zmianę planu, przygotowuje projekt uchwały oraz sporządza niezbędne materiały planistyczne i przedkłada je Radzie Miejskiej do uchwalenia, natomiast do wyłącznej właściwości rady gminy należy uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W piśmie z dnia 10 stycznia 2008 r. Burmistrz Miasta Ż. wskazał, że złożony ustnie, w trakcie rozmowy w dniu 8 stycznia 2008 r. wniosek o zmianę, z urzędu, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego przedmiotową działkę nr 422/2, nie może być pozytywnie rozpatrzony, z uwagi na trudną sytuację finansową gminy. Z chwilą poprawy sytuacji finansowej będzie możliwość rozpatrzenia złożonego wniosku. Pismem z dnia 5 lutego 2008 r. A. i G. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Rady Miejskiej w Ż. polegającą na nieujawneniu z urzędu zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi L. . Skarżący wnieśli o zobowiązanie Rady Miasta Ż. do przystąpienia do prac zmierzających do zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla wsi L. , a następnie podjęcia uchwały o zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi L. przez ujawnienie w nim działki nr [...]AM-1 jako gruntu zabudowanego. Skarżący podkreślili, że nabyli od Lasów Państwowych nieruchomość składająca się z działki nr [...]o powierzchni 0,2296 ha. Nieruchomość jest zabudowana piwnicami budynku mieszkalnego oraz fundamentami budynku gospodarczego. Oznacza to, że zgodnie z art. 40a ust. 3 ustawy o lasach podlega to ujawnieniu z urzędu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz ewidencji gruntów i budynków jako gruntów zabudowanych. W odpowiedzi na skargę z dnia 28 lutego 2008 r. Rada Miejska w Ż. wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podkreślono, że faktem jest, iż art. 40a ust. 3 ustawy o lasach stanowi, że w przypadku zakupu gruntów jako zabudowanych od lasów państwowych, z urzędu następuje ich ujawnienie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zmiana planu następuje w trybie uregulowanym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa ta w sposób kompleksowy reguluje zagadnienia związane z procedurami trybem uchwalania zmian w planie przestrzennym. Inicjatywa w tym zakresie należy do rady gminy lub wójta, a uchwałę taką podejmuje rada gminy. W niniejszej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla wsi L. został uchwalony uchwałą nr [...]Rady Gminy Ż. w dniu [...]. Skarżący nabyli nieruchomość w dniu 6 lutego 2006r., a więc już po jego uchwaleniu. Organ podkreślił, iż nie uchyla się od dokonania zmian w planie, ale dokonanie zmian w tak wąskim zakresie w obecnej chwili jest nieuzasadnione. Zmiana planu wiąże się bowiem z koniecznością zmiany studium i w związku z tym ponoszeniem bardzo dużych kosztów. W odpowiednim czasie plan zostanie zmieniony i sprawa skarżących załatwiona pozytywnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami - z urzędu. Organ dodał również, że art. 40a ustawy o lasach nie ustanawia terminu do realizacji obowiązku polegającego na ujawnieniu nowego przeznaczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz, 1269 ze zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej u.p.s.a.). Zakres kontroli działalności administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego, zarówno decyzje administracyjne uchybiające prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotknięte wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydane bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei art. 147 § 1 przywołanej powyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, do stwierdzenia nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdzenia, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Jak już wskazano wyżej sprawowana przez sąd administracyjny kontrola działalności administracji publicznej opiera się na kryterium zgodności z prawem aktów i działań administracji (art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 u.p.s.a. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 u.p.s.a., w tym dąży także do eliminowania, jako niezgodnych z prawem, stanów bezczynności organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 u.p.s.a). Przystępując do rozważań co do zasadności rozpatrywanej skargi należy w pierwszym rzędzie wskazać, że istotą i zasadniczym celem każdego postępowania administracyjnego jest załatwienie sprawy administracyjnej. Prawidłowe postępowanie administracyjne powinno być przy tym prowadzone przez właściwy organ, zgodnie z przepisami proceduralnymi i kończyć się wydaniem rozstrzygnięcia w oparciu o właściwie ustaloną podstawę materialnoprawną, bądź podjęciem innej czynności przewidzianej przepisami prawa administracyjnego. Przywołany art. 3 u.p.s.a. pozwala wyodrębnić dwa rodzaje skarg służących stronie w związku z jej indywidualną sprawą administracyjną: skargi dotyczące nieprawidłowego załatwienia sprawy, tj. skargi na akty wydane w postępowaniu oraz czynności (art. 3 § 2 pkt 1-4), jak też skargi na zaniechanie załatwienia sprawy w ogóle - określone jako skargi na bezczynność organów (w przypadkach, w których organ powinien wydać określone akty bądź podjąć określone czynności). Wyróżnione dwa typy skarg do sądu administracyjnego pełnią diametralnie odmienne funkcje - o ile skarga na nieprawidłowe załatwienie sprawy służy ochronie strony przed negatywnymi skutkami wadliwych rozstrzygnięć oraz czynności organów administracji, o tyle skarga na bezczynność organów administracyjnych ma na celu zdyscyplinowanie tych organów i wyegzekwowanie podjęcia działań zmierzających do załatwienia sprawy. Istotą skargi na bezczynność jest zatem walka z biernością organów. Bierność ta może przy tym przyjmować różne postacie, np. gdy organ w ogóle nie podejmuje czynności niezbędnych do wszczęcia postępowania, czy gdy wyraźnie odmawia załatwienia sprawy pomimo że organ ten na danym etapie postępowania jest właściwy do jej załatwienia. Niezależnie od tego, z którym z wymienionych typów bezczynności mamy do czynienia, ich cechą wspólną jest, że organ nie wywiązuje się z obowiązku podejmowania czynności w celu załatwienia sprawy należącej do jego właściwości (por. wyrok NSA z 27.04.1998 r., sygn. akt IV SAB 66/97, LEX nr 43355). Rozpoznając skargę na bezczynność wojewódzki sąd administracyjny bada, czy zgodnie z twierdzeniem zawartym w skardze, na wskazanym przez skarżącego etapie postępowania, właściwy do załatwienia sprawy administracyjnej organ administracji publicznej nie podjął działań, do których był obowiązany. Instytucja skargi na bezczynność organu ma więc na celu ochronę strony, poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w terminie przez siebie wskazanym (art. 149 u.p.s.a.). W związku z powyższym przedmiotem skargi na bezczynność organu administracji może być tylko bezczynność trwająca w dniu złożenia skargi (por. wyrok NSA z 7.03.2001 r., sygn. akt IV SAB 76/00, LEX nr 51224), a istniejący stan sprawy winien uzasadniać konieczność wydania przez sąd orzeczenia w trybie art. 149 u.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że wyrok w sprawie ze skargi na bezczynność organu nie może dotyczyć kwestii wpływających na merytoryczną treść przyszłego rozstrzygnięcia.. Przechodząc do istoty rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że na podstawie art. 40a ust. 1 ustawy o lasach, Lasy Państwowe mogą sprzedawać nieruchomości zabudowane budynkami mieszkalnymi i samodzielne lokale mieszkalne, zwane dalej "lokalami", oraz grunty z budynkami mieszkalnymi w budowie, nieprzydatne Lasom Państwowym. Zgodnie z kolei z ustępem 3 powoływanego przepisu, łącznie z lokalami sprzedaje się grunty wraz z przynależnościami, niezbędne do korzystania z lokali. Grunty pod budynkami oraz grunty z budynkami związane, będące przedmiotem sprzedaży, uważa się za grunty wyłączone z produkcji rolnej i leśnej w rozumieniu przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Grunty te podlegają z urzędu ujawnieniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz ewidencji gruntów i budynków jako grunty zabudowane. Zważyć należy, że na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwałę taką podejmuje rada gminy podejmuje z własnej inicjatywy lub na wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta (art. 14 ust. 4 tej ustawy). Plan taki ma charakter aktu prawa miejscowego (art.14 ust. 8 tej ustawy ). Zgodnie z kolei z przepisem art. 15 ust. 1 tej ustawy wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Na podstawie zaś art. 27 tejże ustawy zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim samym trybie, w jakim są one uchwalane. Skarżący zarzucili Radzie Miejskiej w Ż. bezczynność polegającą na nieujawneniu z urzędu zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi L. , w związku z nabyciem przez nich na podstawie art. 40a ustawy o lasach opisanej na wstępie działki. Powyższa zmiana polegać miała na ujawnieniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, iż przedmiotowa działka stanowi grunt zabudowany. Jednocześnie skarżący wnieśli o zobowiązanie Rady Miasta Ż. , do przystąpienia do prac zmierzających do zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla wsi L. , a następnie podjęcia uchwały o zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie uznania przedmiotowej działki za grunt zabudowany.. Rada Miejska Ż. wskazała z kolei, że plan zagospodarowania przestrzennego dla wsi L. został uchwalony uchwałą nr [...]Rady Gminy Ż. w dniu [...] Skarżący nabyli nieruchomość w dniu 6 lutego 2006r., a więc już po jego uchwaleniu. Dodała jednocześnie, iż nie uchyla się od dokonania zmian w planie, ale dokonanie zmian w tak wąskim zakresie w obecnej chwili jest nieuzasadnione. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawę planowania przestrzennego w gminie. Jest aktem prawa miejscowego, a przy jego sporządzaniu wiążące są ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, pod rygorem nieważności planu. Uchwalanie, jak również każdorazowa zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest złożonym procesem, obejmującym etapy określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a jego koszty co do zasady ponosi gmina (art. 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w przypadku zbycia gruntów wraz z lokalami w rozumieniu art. 40a ustawy o lasach, grunty takie podlegają z urzędu ujawnieniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz ewidencji gruntów i budynków jako grunty zabudowane. Należy wszakże zapis powyższy interpretować w ten sposób, że jeżeli właściwe organy gminy przystąpią do zmiany obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego to będą zobligowane, z urzędu (bez konieczności dokonywania jakichkolwiek czynności przez skarżących), do ujawnienia przeznaczenia przedmiotowego gruntu jako terenu zabudowanego. Przytaczany przepis art. 40a ustawy o lasach nie może wymuszać, wbrew woli rady gminy. Przystąpienia przez nią do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. jest zadaniem własnym gminy (por. art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) i to rada gminy, uwzględniwszy wszelkie okoliczności przemawiające za dokonaniem zmiany planu, w sposób autonomiczny decyduje o wszczęciu procedury zmierzającej do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, bądź jego zmiany. Dodatkowo należy podkreślić, że przywoływana ustawa o lasach nie określa w żaden sposób terminu, w jakim organ, do którego kompetencji należy sporządzenie projektu zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, bądź też jego uchwalenie, obowiązany jest tego dokonać określonego wyżej ujawnienia zmiany przeznaczenia określonej działki. Skoro zatem organ nie jest obowiązany do wyżej wskazanego działania w określonym terminie, brak takiego działania w przekonaniu Sądu, co najmniej do momentu podjęcia przez ten organ uchwały o zmianie planu zagospodarowania przestrzennego nie można uznać za bezczynność tego organu. O bezczynności można bowiem mówić dopiero wtedy, gdyby właściwy organ nie podjął stosownego działania w ustawowo określonym terminie. Tym samym obowiązek ujawnienia wskazywanej zmiany przeznaczenia gruntu zaktualizuje suie dopiero wtedy, gdy gmina rozpocznie procedurę zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd pragnie podkreślić, że skarżący nabyli przedmiotowy grunt w dniu 31 stycznia 2006 r., a więc w okresie zaledwie jednego tygodnia od daty uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi L. (6 lutego 2006 r.) . Nie można zatem oczekiwać, aby w tak krótkim okresie czasu, wyłącznie z tego powodu, Rada Gminy Ż. zmieniała akt prawa miejscowego o tak doniosłym znaczeniu, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Trzeba jednocześnie dodać, że każdorazowa zmiana planu pociąga za sobą zmiany ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Jest to zatem czynność kosztowna, na którą gmina powinna zgromadzić określone środki finansowe i to do kompetencji rady gminy należy rozstrzygnięcie, w jakim terminie zmieni miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Należało zatem uznać, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, organ administracji publicznej nie dopuścił się bezczynności, albowiem nie był obowiązany do ujawnienia w określonym terminie przedmiotowych zmian w planie zagospodarowania przestrzennego. Jak podkreślił sam organ, w stosownym czasie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla wsi L. zostanie zmieniony, i wtedy – działając z urzędu – organ ujawni zmianę przeznaczenia przedmiotowego gruntu. Mając zatem na względzie przedstawione powyżej argumenty skargę, jako nieuzasadnioną, należało oddalić – zgodnie z przepisem art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.