II SAB/Wr 6/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 23 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. i M. W. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt II SAB/Wr 46/14 w sprawie ze skargi D. W. i M. W. na bezczynność D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w przedmiocie wykonania postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] r., znak [...] postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Wyrokiem z dnia 19 maja 2016 r. (sygn. akt II SAB/Wr 46/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę D. W. i M. W. na bezczynność D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w przedmiocie wykonania postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] r., znak [...]. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 13 września 2016 r. Następnie pismem z dnia 3 lutego 2017 r. (data nadania przesyłki) D. W. i M. W. wnieśli o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. wyrokiem, wskazując, że wznowienia postępowania wymaga interes społeczny, bowiem Sąd uczynił przedmiotem sprawy bezczynność DWINB "z fałszywym przedmiotem sprawy". Skarżący zarzucili, że Sąd chroni "bezprawie organu od 2003 r.". Ponadto wnioskodawcy wskazali, że o podstawach wznowienia dowiedzieli się w dniu 13 grudnia i 23 stycznia 2017 r. W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 24 lutego 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżących do uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu oraz dopuszczalność wznowienia postępowania sądowego poprzez wyjaśnienie, jaka jest podstawa wznowienia postępowania sądowego oraz wskazanie konkretnej daty, w której skarżący dowiedzieli się o podstawach wznowienia postępowania. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżących radca prawny E. G. w piśmie z dnia 13 marca 2017 r. oświadczyła, że po zapoznaniu się z aktami sprawy nie znalazła podstaw do wznowienia postępowania sądowego. Następnie zgodnie z zarządzeniem sędziego sprawozdawcy akta niniejszej sprawy skierowano na posiedzenie niejawne po tym, jak z Naczelnego Sądu Administracyjnego powróciły akta sprawy o sygn. akt II SAB/Wr 46/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w przypadkach przewidzianych w dziale VII ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Natomiast myśl art. 280 § 2 p.p.s.a. na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia. Wobec tego Sąd wezwał pełnomocnika wnioskodawców do uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu oraz dopuszczalność wznowienia postępowania sądowego poprzez wyjaśnienie, jaka jest podstawa wznowienia postępowania sądowego oraz wskazanie konkretnej daty, w której skarżący dowiedzieli się o podstawach wznowienia postępowania. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżących wyjaśniła, że nie widzi podstaw do wznowienia postępowania sądowego. Co jeszcze istotne, sama treść skargi o wznowienie postępowania nie dała też Sądowi podstaw do uznania, że oparto ją na ustawowej podstawie wznowienia postępowania. Samo przekonanie skarżących o tym, że Sąd błędnie sformułował przedmiot postępowania sądowego w sprawie II SAB/Wr 46/14 nie może być uznane za przesłankę wznowienia postępowania sądowego. Natomiast pogląd skarżących o "bezprawiu", które miałby chronić Sąd jest Sądowi znany z licznych pism skarżących składanych w wielu sprawach, a więc trudno te poglądy uznać za okoliczność uzasadniającą konieczność wznowienia postępowania sądowego w rozumieniu działu VII p.p.s.a. W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, że skarga o wznowienie postępowania sądowego nie zawiera podstawy wznowienia i jej uzasadnienia, ani nie wskazuje na okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Sąd stwierdził, że skarga w niniejszej sprawie nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, a co za tym idzie nie została wniesiona w terminie, bowiem skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, który liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. Skargi o wznowienie nie oparto na ustawowej podstawie wznowienia, więc jej wniesienie w terminie nie było możliwe. Wobec tego zastosowanie znaleźć musiał przepis art. 280 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci. Z tych względów orzeczono jak w sentencji.