II SAB/Wr 6/98

WyrokWSA we Wrocławiu2004-12-14

Skład orzekający: Zygmunt Wiśniewski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy w przypadku śmierci strony postępowania administracyjnego, gdy nie przeprowadzono postępowania spadkowego i nie wskazano następców prawnych, sąd powinien umorzyć postępowanie na podstawie art. 130 § 1 PPSA?
Ratio decidendi
Sąd umarza postępowanie, jeżeli stwierdzi brak następcy prawnego strony, która utraciła zdolność sądową, a w każdym razie po upływie trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu z tej przyczyny. W sytuacji, gdy mimo wielokrotnych wezwań do wskazania następców prawnych zmarłych stron i przedstawienia postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, skarżący nie udzielili odpowiedzi, sąd stwierdził brak podstaw do podjęcia postępowania i orzekł o jego umorzeniu.
Stan faktyczny
Strony wniosły skargę na bezczynność Prezydenta Miasta L. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Sąd zawiesił postępowanie w związku ze śmiercią stron. Mimo wielokrotnych wezwań do nadesłania informacji o postępowaniu spadkowym i wskazania następców prawnych, skarżący nie udzielili odpowiedzi. Sąd zwrócił się również do jednego ze spadkobierców o oświadczenie, czy podtrzymuje skargę, co również pozostało bez odpowiedzi.
Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. i E. C. oraz K. K. na bezczynność Prezydenta Miasta L. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu. II SAB/Wr 6/98 Uzasadnienie Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na bezczynność Prezydenta Miasta L. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, położonego w L. przy ul. P. [...], dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wnieśli K. i E.C. oraz K. K. Postanowieniem z dnia 8 grudnia 1999 r. tut. Sąd zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie w związku ze śmiercią stron postępowania, K. i E. C. Pismami z dnia [...]oraz [...]i [...]tut. Sąd zwracał się do skarżącego, jak i do J. C., syna K. i E. C., o nadesłanie pisemnej informacji, czy zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe po K. i E. C., a jeśli tak – o nadesłanie prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłych, oraz wskazanie kręgu następców prawnych. Następnie pismami z dnia [...]i [...]Sąd zwrócił się do K.K. i J. C. o nadesłanie oświadczenia, czy podtrzymują skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie zaś do treści art. 130 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd umarza postępowanie zawieszone na zgodny wniosek stron, jak również z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 3, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu. Ponadto sąd umorzy postępowanie w razie stwierdzenia braku następcy prawnego strony, która utraciła zdolność sądową, a w każdym razie po upływie trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu z tej przyczyny. W rozpatrywanej sprawie mimo kilkukrotnego zwracania się do skarżących o nadesłanie informacji dotyczących postępowania spadkowego po K. i E. C., działanie Sądu nie spotkało się z jakimkolwiek odzewem z ich strony. Należy również podkreślić, iż pisma kierowane do K. K. były odbierane przez niego osobiście, a mimo to nie udzielił on żadnych odpowiedzi na wezwania Sądu. Stąd też biorąc pod uwagę powyższe oraz treść art. 130 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postępowanie w niniejszej sprawie umorzyć. Z tych powodów należało orzec jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 20.07.2026. · Źródło