II SAB/Wr 61/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 21 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.C. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 7 marca 2013 r. (data nadania) B.C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody D.. Bezczynność ma polegać na niezałatwieniu sprawy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J.Ł. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (miejscowość K., gmina Z., powiat W., woj. n.). Odpowiadając na skargę Wojewoda D. wniósł o jej odrzucenie. Podał, że prowadzone jest postępowanie administracyjne w sprawie, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia 24 stycznia 2013 r. nr [...], którą organ potwierdził prawo skarżącej do nieruchomości pozostawionej poza granicami RP. Dodano, że skarżąca wniosła od tej decyzji odwołanie. Odnosząc się do skargi na bezczynność organ podał, że skarżąca nie wyczerpała trybu wskazanego w art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, czyli nie wniosła zażalenia na bezczynność wojewody, co uzasadnia na obecnym etapie odrzucenie skargi. Następnie w dniu 17 maja 2013 r. Wojewoda D. doręczył do akt sądowych pismo pełnomocnika skarżącej, które odesłano z Ministerstwa Skarbu Państwa, a w którym pełnomocnik podkreśla, że nie zgadza się z treścią odpowiedzi wojewody na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w takim wypadku sąd odrzuca skargę. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga do sądu może dotyczyć bezczynności organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, a zatem bezczynności w sprawach: decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Należy jednak pamiętać, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W realiach niniejszej sprawy postępowanie administracyjne przed Wojewodą D., którego dotyczy skarga, toczy się na podstawie przepisów ustawy z dnia z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.). Trzeba więc zauważyć, że w myśl art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 k.p.a.). Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych przekazanych sądowi przez wojewodę skarżąca przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie złożyła zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia (w niniejszej sprawie byłby to Minister Skarbu Państwa – art. 9 ustawy o realizacji prawa...). To zaś powoduje, że skarga do sądu administracyjnego na obecnym etapie jest niedopuszczalna. Dopiero bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącej drogę do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Pamiętać przy tym należy, że postępowanie administracyjne w sprawie toczy się obecnie przed Ministrem Skarbu Państwa jako organem właściwym do rozpatrzenia odwołania skarżącej od decyzji Wojewody D., którą organ potwierdził prawo skarżącej do nieruchomości pozostawionej poza granicami RP. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.