II SAB/Wr 653/21

WyrokWSA we Wrocławiu2021-11-23

Skład orzekający: Olga Białek, Wojciech Śnieżyński, Marta Pawłowska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, a jeśli tak, czy bezczynność ta nosi znamiona rażącego naruszenia prawa?
Ratio decidendi
Sąd stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności, ponieważ nie załatwił sprawy wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę w ustawowych terminach. Bezczynność ta została uznana za rażące naruszenie prawa, ponieważ organ podjął działania dopiero po wniesieniu skargi, a okres zwłoki przekroczył maksymalny termin dla załatwienia sprawy. W związku z tym Sąd zobowiązał Wojewodę do wydania aktu w terminie 14 dni, przyznał skarżącej sumę pieniężną oraz zasądził zwrot kosztów postępowania.
Stan faktyczny
Skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, wskazując na niedotrzymanie terminów załatwienia wniosku złożonego w czerwcu 2020 r. Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, argumentując typowymi przyczynami opóźnień. Sąd po analizie akt stwierdził bezczynność organu, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Rozstrzygnięcie
Sąd stwierdził bezczynność Wojewody Dolnośląskiego, uznał ją za rażące naruszenie prawa, zobowiązał Wojewodę do wydania aktu w terminie 14 dni, przyznał skarżącej sumę pieniężną w kwocie 800 zł oraz zasądził zwrot kosztów postępowania.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (sprawozdawca), Asesor WSA Marta Pawłowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 23 listopada 2021 r. sprawy ze skargi H. L. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody Dolnośląskiego ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę Dolnośląskiego do wydania aktu w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; IV. przyznaje od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie 800 (osiemset) złotych; V. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca (H. L.), wniosła w dniu 10.05.2021 r. skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda, organ administracji), polegającą na niedotrzymaniu terminów załatwienia spraw z jej wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę – złożonego 01.06.2020 r. Działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1 i art. 149 ustawy z 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 k.p.a. Na tej podstawie wniosła o: 1. dokonanie kontroli bezczynności organu, którego dotyczy skarga; 2. zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 3. przyznanie od organu sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł; 4. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Skarżąca uzasadniła wnioski i zaprezentowała swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując na typowe przyczyny opóźnienia w procedowaniu w tego rodzaju sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącej o wydanie decyzji zezwalającej na pobyt czasowy i pracę okazała się uzasadniona, albowiem organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 k.p.a. Analiza akt administracyjnych sprawy dowodzi, że 03.06.2020 r. skarżąca złożyła do Wojewody wniosek w przedmiotowej sprawie. Wezwaniem z 23.09.2020 r. Wojewoda zobowiązał skarżącą do osobistego stawiennictwa w siedzibie organu w dniu 21.10.2020 r. oraz przedłożenia dodatkowych dokumentów. Skarżąca uczyniła zadość wezwaniu. Pismem złożonym w dniu 27.10.2020 r. skarżąca wniosła ponaglenie na działanie organu. Dopiero wniesienie niniejszej skargi wymogło na organie podjęcie dalszych czynności w sprawie. Pismem z 07.06.2021r. Wojewoda wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku o wskazane dokumenty oraz poinformował o przewidywanym terminie zakończenia postępowania, który określił na 07.09.2021 r. Ponadto organ zwrócił się do odpowiednich służb o przekazanie informacji na temat pobytu cudzoziemca na terytorium RP. Powyższe wskazuje, że organ pozostawał w sprawie bezczynny, naruszając w ten sposób zasady i terminy określone w art. 35, art. 36 oraz w art. 8, art. 12 k.p.a. W okolicznościach sprawy okres zwłoki ze strony organu przekroczył maksymalny termin dla załatwienia sprawy w przedmiocie rozpoznania wniosku cudzoziemca, w sytuacji w której w sprawie nie zachodzą okoliczności usprawiedliwiające bezczynność organu. Dlatego w świetle zaistniałych w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że organ bezspornie pozostaje bezczynny (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), o czym orzeczono w pkt. I sentencji wyroku. Biorąc zaś pod uwagę brak wymaganych działań organu po otrzymaniu wniosku cudzoziemca i fakt zainteresowania się sprawą dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność, Sąd uznał, że organ dopuścił się kwalifikowanego naruszenia prawa o którym mowa wart. 149 § 1a p.p.s.a. Sytuacji, jak w niniejszej sprawie, nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa, a zachowanie organu podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej i obowiązującego porządku prawnego. W szczególności jako kwalifikowane naruszenie art. 35 i art. 36 k.p.a. Sąd uznał konieczność przymuszania przez stronę organu do zajęcia się sprawą przez składanie skargi do Sądu na bezczynność. W rzeczywistości organ nie stosuje przepisów dotyczących ram czasowych postępowania lecz kryterium pozaprawne – datę złożenia skargi na przewlekłość postępowania/bezczynność. W ocenie Sądu, wykazana bezczynność nosi cechę rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.), o czym Sąd orzekł w pkt II wyroku. Wobec braku przekazania przez organ informacji o wydaniu decyzji załatwiającej wniosek złożony w niniejszej sprawie, Sąd zobowiązał Wojewodę do załatwienia sprawy przez wydanie aktu kończącego postępowanie, w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Na wniosek skarżącej, zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd przyznał sumę pieniężną w kwocie 800 zł (pkt IV sentencji wyroku), o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu, kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (opisanej wcześniej postawy organu wobec strony postępowania administracyjnego), jak i trudności, z jakimi cudzoziemiec musi zmagać się nie posiadając stosownego zezwolenia na pobyt na terytorium obcego państwa. Sąd wyraża nadzieję, że konieczność wypłaty w/w kwoty przez organ posłuży zwalczaniu dalszej bezczynności organu w sprawie (zdyscyplinuje organ). Z przedstawionych wyżej względów, Sąd - na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a i § 2 w zw. z art. 154 § 7 p.p.s.a. - orzekł jak w pkt l-IV sentencji wyroku. O kosztach Sąd postanowił zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 16.07.2026. · Źródło