II SAB/Wr 66/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Z. i J. Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. w przedmiocie rozbudowy i przebudowy budynku gospodarczego postanawia: odrzucić skargę. W rozpoznawanej sprawie skarżący wnieśli skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J., "tj. zaniechanie wydania decyzji w sprawie wszczętej z urzędu a dotyczącej rozbudowy i przebudowy budynku gospodarczego na cele mieszkalne (znak ...)". W odpowiedzi na wezwanie Sądu o wskazanie czy przed złożeniem skargi wyczerpali tryb zażaleniowy, skarżący ponownie przedstawił historię swoich postępowań prowadzonych przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w J.dodając, że "wszystkie postanowienia i decyzje były zaskarżane do DWINB we W.". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. (t. jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Powołany przepis statuuje zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w terminie prawem przewidzianym, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z prawną bezczynnością organu. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie z treścią art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego- zwanej dalej "k.p.a." (t. jedn. z 2013 r. Dz. U. poz. 267 ze zm.) na nie załatwienie spraw w terminie określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Organ, do którego zażalenie takie wpłynęło, jeżeli uzna je za zasadne, wyznacza organowi rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin jej załatwienia oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych nie załatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości, co wynika z § 2 tegoż art. 37 k.p.a. Wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżania w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. Z charakteru instytucji skargi na bezczynność wynika, iż inicjatywę w tym postępowaniu winna wykazywać strona dotknięta bezczynnością organu. Skarżący – pomimo wezwania – nie uprawdopodobnił, iż skorzystał z instytucji zażalenia na bezczynność organu administracyjnego uregulowanej w art. 37 k.p.a. W tym stanie rzeczy niespełnienie przez skarżącego warunku określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a. powoduje, że jego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji. Mając na uwadze, że skarga podlega odrzuceniu rozpoznanie złożonego do akt wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się na tym etapie postępowania nieuzasadnione (art. 247 p.p.s.a.).