II SAB/Wr 696/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi I. I. na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Skargą z dnia 5 maja 2025 r. skarżąca zaskarżyła opisaną w osnowie przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego. Zarządzeniem z dnia 2 czerwca 2025 r. wezwano stronę do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych złożonej skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 zł oraz do podania numeru PESEL skarżącej i wskazanie jej miejsca zamieszkania lub adresu do doręczeń, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania te doręczone zostały na adres wskazany w skardze w dniu 13 czerwca 2025 r. Termin do uzupełnienia braków skargi upływał w dniu 20 czerwca 2025 r. Braki nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie. W świetle powyższej regulacji, niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje wezwaniem przez sąd do uzupełnienia jej braków w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Również brak wpisu od skargi powoduje, że postępowanie sądowe nie może być skutecznie uruchomione. Zgodnie bowiem z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Stosownie zaś do art. 220 § 3 p.p.s.a. - skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych doręczono skutecznie stronie skarżącej. Pomimo tego braki nie zostały uzupełnione. Dlatego też na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.