II SAB/Wr 7/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Alicja Palus, po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. na bezczynność Rady Powiatu O. w przedmiocie nierozpatrzenia w terminie skargi p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. W. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Rady Powiatu O., polegającą na nierozpatrzeniu w terminie ustawowym skargi złożonej w dniu 7 września 2005 r. w sprawie wycofania z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności tytułu egzekucyjnego wystawionego przez Starostwo Powiatowe w O. w dniu 25 listopada 2004 r. oraz wniosła o nakazanie Radzie Powiatu O. rozpatrzenia skargi z dnia 7 września 2005 r. w terminie jednego miesiąca od daty otrzymania wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm./, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Przepis art. 2 tego aktu stanowi natomiast, że sądami administracyjnymi są Naczelny Sąd Administracyjny oraz wojewódzkie sądy administracyjne. Zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne, o której mowa w art. 1 § 1 wskazanej wcześniej ustawy ustrojowej określony został w przepisie art. 3 § 2 powołanej poprzednio ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z jego treści wynika, że zakres kognicji sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzję administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt. 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1-4. Z powyższego wynika, że bezczynność organu opisana w powołanym powyżej przepisie, uprawniająca do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, została konkretnie określona poprzez odniesienie jej do przypadków wskazanych w pkt. 1-4 tego samego przepisu ustawowego. Nie obejmuje ona nie dokonania w terminie ustalonym w przepisie art. 54 § 2 i 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez właściwy organ czynności polegającej na rozpatrzeniu skargi wniesionej za jego pośrednictwem do sądu i niewydania orzeczenia oczekiwanego przez skarżący podmiot. Ponadto skorzystanie z możliwości uwzględnienia skargi przez organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, w zakresie jego właściwości, jest tylko przyznaną przez ustawodawcę uznaniową kompetencją do zweryfikowania w ramach autokontroli własnego orzeczenia czy inne czynności, ale nie jest obowiązkiem tego organu. Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Sąd uznał, że skarga na bezczynność organu w formie opisanej w uzasadnieniu skargi jest niedopuszczalna, co skutkuje – zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 powoływanej poprzednio ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – odrzuceniem skargi. Mając to na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.