II SAB/Wr 7/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej postanawia odrzucić skargę. S. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody D., domagając się zobowiązania tego organu do wydania decyzji w sprawie potwierdzenia, że S. B., H. C., E. L., K. B., J. D. i M. G. są osobami uprawnionymi do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. Pismem z dnia 5 kwietnia 2007 r. Sąd wezwał skarżącego o oświadczenie, czy przed wniesieniem skargi złożył zażalenie na bezczynność Wojewody D. do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na powyższe wezwanie S. B. oświadczył, że przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie składał zażalenia na bezczynność Wojewody D. do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W trybie art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Wojewody D. w przedmiocie nie wydania decyzji potwierdzającej, że S. B., H. C., E. L., K. B., J. D. i M. G. przysługuje prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do treści art. 37 § 1 k.p.a. w razie nie załatwienia sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zgodnie zaś z art. 17 pkt 2 k.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu w stosunku do wojewodów są właściwi w sprawie ministrowie (tu minister właściwy do spraw Skarbu Państwa - art. 9 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.). Uwzględniając powyższe przepisy należy wskazać, iż warunkiem skutecznego wniesienia skargi na bezczynność w niniejszej sprawie było wyczerpanie środków zaskarżenia poprzez złożenie uprzednio przez skarżącego zażalenia na bezczynność organu, którego bezczynności dotyczy skarga, do organu wyższego stopnia. Z oświadczenia skarżącego wynika niewątpliwie, iż nie wniósł on zażalenia na bezczynność Wojewody D. do organu administracji publicznej wyższego stopnia, w konsekwencji czego zażalenie to zostałoby rozpoznane przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 k.p.a. było warunkiem do skutecznego wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu administracji publicznej. Warunku tego skarżący w niniejszej sprawie nie spełnił. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.