II SAB/Wr 701/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 30 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 30 kwietnia 2025 r. skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 2 czerwca 2025 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. W wydanym zarządzeniu zakreślono termin na jego wykonanie wynoszący 7 dni oraz rygor odrzucenia skargi. Wezwanie pozostało bezskuteczne, natomiast w dniu 18 czerwca 2025 r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego, w którym wskazano, że skarga została cofnięta. Do pisma załączono uwierzytelnioną kopię pisma z dnia 15 maja 2025 r., które stanowi oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) dalej jako: "p.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (§ 1), a w dalszej swojej części wyjaśnia, że pismem, o którym mowa w § 1 jest m.in. skarga (§ 2). Zgodnie z przyjętymi standardami proceduralnymi brak opłaty sądowej w formie wpisu traktowany jest jako szczególny brak formalny skargi, którego stwierdzenie obliguje Sąd do wezwania strony skarżącej do uiszczenia wpisu w podanej kwocie, w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Taki bowiem skutek zaniechania w tym zakresie ustala przepis art. 220 § 3 p.p.s.a Mając zatem na uwadze stan faktyczny sprawy i fakt, że pełnomocnik skarżącego, mimo zakreślonego terminu, nie uiścił należnego wpisu sądowego, złożona skarga podlegała odrzuceniu, co orzeczono w postanowieniu, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Na marginesie Sąd wskazuje, że na dzień 2 czerwca 2025 r. (wydanie zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego) w aktach sprawy nie było pisma z dnia 15 maja 2025 r. Cofnąć można jedynie skargę skutecznie wniesioną, a więc wolną od braków formalnych i fiskalnych. Innymi słowy, badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca z uwagi na nieuzupełnienie braków skargi.