II SAB/Wr 71/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S.- D. i A. D. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. w przedmiocie stanu technicznego budynku przy ul. K. [...] we W. p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. W dniu [...] wpłynęła skarga na bezczynność Powiatowego i Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w sprawie porzuconego budynku sąsiedniego. Do skargi dołączono postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. nr [...]z dnia [...] oddalające na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. zażalenie skarżących na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. w tej sprawie, bowiem organ I instancji decyzją nr [...]z dnia [...]umorzył podstępowanie w sprawie stanu technicznego budynku jako bezprzedmiotowe, ponadto odpowiedź na skargę w sprawie sygn. akt II SAB/Wr 141/02 dotyczącą braku bezczynności obu organów z uwagi na wydanie opisanego powyżej postanowienia oraz decyzji, kolejno dołączono decyzję nr [...]stwierdzającą w uzasadnieniu wykonanie robót zabezpieczających budynek skarżących od szkód wywołanych złym stanem technicznym budynku sąsiedniego oraz pismo Powiatowego Inspektora do Sądu w sprawie sygn. akt II SAB/Wr 141/02, a ponadto kserokopię zdjęć szkód w budynku skarżących. W dniu [...] doręczono skarżącym wezwanie do sprecyzowania przedmiotu skargi w terminie 7 dni pod rygorem skutków prawnych. W wezwaniu pouczono skarżące, że przedmiotem skargi nie mogły być dołączone do niej orzeczenia. Jak wynika z akt tut. Sądu sygn. II SAB/Wr 48/03, 141/02 i 127/2001, skarżące składają skargi na bezczynność wskazanych powyżej organów, bądź to bez wyczerpania środków odwoławczych, bądź na bezczynność w wydaniu postanowienia przewidzianego w art. 37 § 2 k.p.a. albo wówczas, gdy decyzja została już wydana, co wywołało odpowiednio odrzucenie skarg lub umorzenie postępowania sądowego. Skarga złożona w nin. sprawie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 46 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 - dalej w skrócie p.s.a.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające (Dz. U. Nr 153, poz. 1271). Osnowa skargi (art. 57 § 1 w związku z art. 46 § 1 pkt 3 p.s.a.) to jej merytoryczna zawartość, którą w nin. sprawie powinna stanowić chociażby minimalna treść umożliwiająca dokonanie sądowej kontroli administracji publicznej w zakresie bezczynności organów w odniesieniu do konkretnej decyzji, postanowienia albo innego aktu lub czynności (art. 3 § 2 pkt 8 p.s.a.), które powinny zostać wydane w określonym terminie w nawiązaniu do skonkretyzowanej sytuacji faktycznej skarżących oraz konkretnego naruszenia przez tę bezczynność prawa lub interesu prawnego skarżących. Pojęcie bezczynności organów ma ustawowo określona treść, zaś zaskarżenie bezczynności wymaga dochowania przesłanek formalnych wyrażonych w art. 52 oraz art. 53 p.s.a. W szczególności zatem skarga na bezczynność jest niedopuszczalna, gdyby bezczynność oznaczać miała bezzasadne niewydanie rozstrzygnięcia merytorycznego, a jedynie umarzającego postępowanie albo polegać miała na niepodejmowaniu przez organy z urzędu po umorzeniu postępowania w danej sprawie dalszych czynności w kierunku wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, bez potrzeby wywołanej zmianą okoliczności faktycznych lub stanu prawnego istotnych w sprawie, a przede wszystkim bez zwrócenia organom uwagi na bezczynność poprzez środek prawny konkretyzujący oczekiwania strony odnośnie wymaganego działania tych organów. Mając powyższe na uwadze oraz w oparciu o powołane podstawy prawne orzeczono jak na wstępie.