II SAB/Wr 737/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 1 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Y. M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. Skargą z dnia 22 lipca 2024 r. skarżąca zaskarżyła opisaną w osnowie postanowienia bezczynność Wojewody Dolnośląskiego. Zarządzeniem z dnia 7 sierpnia 2024 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków fiskalnych złożonej skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono skarżącej w dniu 20 sierpnia 2024 r. Termin do uiszczenia wpisu od skargi upływał w dniu 27 sierpnia 2024 r. Brak skargi nie został uzupełniony. W dniu 21 sierpnia 2024 r. skarżąca cofnęła wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935.; dalej jako: "p.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami o których mowa w § 1, są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W sytuacji gdy od skargi nie został uiszczony wpis, strona wnosząca ten środek zaskarżenia powinna na wezwanie sądu w terminie siedmiu dni uiścić wskazaną kwotę. Zaniedbanie tego obowiązku skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem skargi, o czym stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca wezwana do uiszczenia wpisu, nie dokonała wymaganej opłaty. Wobec tego Sąd był zobligowany do odrzucenia skargi, o czym postanowił na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd nie mógł wydać rozstrzygnięcia w oparciu o oświadczenie skarżącej o cofnięciu wniesionej skargi, albowiem w pierwszej kolejności zobowiązany był do zweryfikowania uzupełnienia braków formalnych skargi.