II SAB/Wr 75/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus /sprawozdawca/ Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant starszy sekretarz sądowy Magda Minkisiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Z. D., B. D. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. w przedmiocie przestrzegania przepisów prawa budowlanego przy użytkowaniu obiektów budowlanych oddala skargę w całości. Pismem z dnia 3 grudnia 2015 r. Z. i B. D. skierowali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. - skargę na przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. postępowania wszczętego w dniu 4 stycznia 2005 r., zarzucając naruszenie przez organ przepisów art. 35 i art. 36 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi Z. i B. D. wyjaśnili, że w dniu 4 stycznia 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wszczął – na wniosek W. W. – postępowanie w sprawie przestrzegania przepisów ustawy - Prawo budowlane przy użytkowaniu obiektów budowlanych zlokalizowanych na nieruchomości w miejscowości P. nr 152 działka 448/3. Zdaniem skarżących organ wszczął postępowanie mimo posiadania wiedzy, że na działce wskazanej w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania (tj. działce nr 448/3) znajduje się drewniana wiata, która była przedmiotem postępowania zakończonego decyzją ostateczną wydaną przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] r. W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 30 grudnia 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wyjaśnił, że: - w dniu 6 stycznia 2005 r. (data skierowania zawiadomienia do stron postępowania) zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie przestrzegania przepisów ustawy – Prawo budowlane przy utrzymaniu i użytkowaniu obiektów budowlanych zlokalizowanych na nieruchomości gruntowej, będącej współwłasnością Z. i B. D. w miejscowości P. 152; - w toku wszczętego postępowania wezwano właścicieli nieruchomości do przedstawienia dokumentów związanych z utrzymaniem i użytkowaniem obiektów budowlanych zlokalizowanych na tej nieruchomości oraz do umożliwienia wstępu na teren nieruchomości celem przeprowadzenia właściwej kontroli; - zobowiązani Z. i B. D. (aktualnie posiadają taki status z uwagi na prowadzone postępowanie egzekucyjne przez wojewodę w zakresie egzekucji obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów prawa) - zdecydowanie odmówili prawa wstępu, jak i też przedłożenia żądanych dokumentów; - z ww. obowiązków do dnia dzisiejszego się nie wywiązali i stan ten nadal kontestują, ostatnia nieskuteczna próba, mimo wezwania upoważnionych pracowników wojewody w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego miała miejsce w dniu 2 grudnia 2015r., w asyście Policji. Z tych też względów wojewoda zaplanował dalsze czynności procesowe na styczeń 2016r., tj. zastosowanie przymusu bezpośredniego; - odmowa przedstawienia dokumentów i odmowa umożliwienia wstępu na teren nieruchomości miała odpowiednio miejsce w dniach: 18.01. 2005r., 08.02. 2005r., 21.02. 2005r., 10.03. 2005r., 02.06. 2005 r., 26.09. 2005r., 10.03. 2006r., 11.06. 2006r., 11.06. 2007 r., w czerwcu 2006 r., w czerwcu 2010 r., 25.03. 2011 r., 07.04. 2011 r., 14.09. 2011 r., w sierpniu 2011 r., w październiku 2011 r., w listopadzie 2011r., w grudniu 2011 r., w lipcu 2013r., listopadzie 2013r., 17 maja 2013r., 02.12. 2015r.; - w międzyczasie toczyły się sprawy skargowe przed organami wyższej instancji, także na bezczynność i przewlekłość oraz przed WSA we Wrocławiu, który rozpatrywał skargi zobowiązanych na bezczynność organu i inne, przed Starostą Z., Prokuraturą Rejonową w Z. i przed sądami powszechnymi i Sądem Najwyższym (dotyczyło przestępstwa udaremniania), przed którymi zostali skazani kilkanaście razy za wykroczenie utrudniania; - zobowiązani Z. i B. D. wnoszą skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania, a jednocześnie odmawiają udostępnienia właściwej dokumentacji, jak i prawa wstępu na teren nieruchomości celem przeprowadzenia właściwej kontroli we wskazanym wyżej zakresie. Przy tym usiłują manipulować, zarówno organami ochrony prawnej, jak i środkami ochrony prawnej; - w odpowiedzi na skargę organ poinformował też, że w jego posiadaniu są jedynie dokumenty niezbędne do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, bowiem pozostałe akta sprawy w związku z licznymi skargami znajdują się zarówno w aktach spraw sądów powszechnych, jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (trzy skargi na GINB ) i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (organ posiada odpisy z odpisów bowiem miał obowiązek przesłania akt do GINB w Warszawie, WSA w Warszawie, WSA we Wrocławiu); - aktualnie toczy się postępowanie egzekucyjne, prowadzone przez wojewodę. Natomiast po ostatnich czynnościach procesowych w dniu 2 grudnia 2015r., w dniu 3 grudnia 2015r., została przez zobowiązanych złożona skarga do WSA we Wrocławiu na przewlekłość postępowania tutejszego organu; - przedmiotowe postępowanie w związku z ogromem skarg, zażaleń i innych pism jest przez cały czas w toku, bowiem organ musi się do ich treści przez cały czas się odnosić, podobnie jak i w tej sprawie. Postępowania przed sądami też toczą się, bardzo długo, z powodu składania przez zobowiązanych wniosków, np. wyłączenie sędziego, itp. Wprawdzie wszystkie są oddalane, ale przedłuża to postępowanie. Pracownicy organu zmuszeni są stawiać się do sądu po kilkanaście razy (ostatnie wezwania 2x na 12.01.2015r.). Taki stan rzeczy istnieje wyłącznie z winy leżącej po stronie skarżących, z którego to stanu doskonale zdają sobie sprawę. W ostatnim okresie czasu do uporczywości, dodali jeszcze drwiny i obelgi, i to nie tylko kierowane pod adresem organu. W zakończeniu odpowiedzi na skargę organ poinformował dodatkowo, że aktualnie skargę Z. i B. D. na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. prowadzi D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W.. W toku postępowania sądowoadministracyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. przedłożył do akt odpis pisma z dnia 14 stycznia 2016 r. skierowanego do stron przedmiotowego postępowania, precyzującego przedmiot tego postępowania jako dotyczącego stanu technicznego obiektów budowlanych posadowionych na nieruchomości nr 152 w P., natomiast w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 2 lutego 2016 r. organ wniósł o włączenie do materiału sprawy załączonych do pisma orzeczeń tj.: postanowienia D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] odmawiającego wyznaczenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Z. dodatkowego terminu załatwienia sprawy oraz wyroku Sądu Okręgowego w [...] z którego wynika, że Z. i B. D. uznani zostali za winnych popełnienia czynu z art. 91 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane (udaremniania w okresie od 18 stycznia 2005 r. do lipca 2013 r. Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Z. oraz osobom działającym z jego upoważnienia dokonanie ustawowo określonych czynności). Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 4 lutego 2016 r. sprawa ze skargi Z. i B. D. skierowana została do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji /innego aktu lub czynności/ z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie przedstawionych okoliczności faktycznych i istniejących okoliczności prawnych nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi mimo rozważenia w toku podejmowanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./, z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania jest środkiem prawnym uwzględnionym w przepisie art. 3 § 2 pkt 8 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określającym zakres jurysdykcji sądów administracyjnych i umożliwia przeprowadzenie sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której mowa w art. 1 § 1 wskazanej wcześniej ustawy ustrojowej. Na mocy powołanego wcześniej przepisu procesowego ustawodawca poddał ocenie Sądu zachowanie organu administracji publicznej polegające na niedochowaniu należytej staranności w organizowaniu postępowania administracyjnego w przypadkach określonych w art. 3 pkt 1 - 4 ustawy procesowej tzn. w sytuacjach, w których wydaje się: decyzje administracyjne; postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty i postanowienia wydane w postepowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 z poźn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2002r. poz. 749 z poźn. zm.) i postępowań, do których mają zastosowania przepisy powołanych ustaw, a także w sytuacjach, w których wydaje się pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidulanych sprawach. Przewlekłość postępowania administracyjnego którą skarżący zarzucają organowi w opisanej na wstępie sprawie, nie została zdefiniowana ani w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, ani w przepisach ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pojęcie to interpretuje się na podstawie ogólnych zasad postępowania administracyjnego oraz regulacji dotyczących terminów zakreślanych organom do załatwienia sprawy. Ocenie podlega zatem zachowanie terminów określonych w przepisie art. 35 kpa oraz prowadzenie sprawy z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego. Uwzględnić także należy, że zgodnie z art. 12 kpa organy administracji mają działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami do jej załatwienia oraz, że powinny dążyć do ustalenia prawdy materialnej, podejmując z urzędu lub na wniosek stron wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Przewlekłość postępowania jest stanem sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ podejmował czynności w sprawie. Zgodnie z poglądami judykatury o przewlekłości mówimy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Inaczej rzecz ujmując, przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Jak trafnie wskazuje się w doktrynie prawa administracyjnego przewlekłość postępowania oznacza też stan, w którym organ administracyjny w sposób nieuzasadniony "przedłuża" w trybie art. 36 § 2 kpa termin załatwienia sprawy powołując się na niezależne od niego przyczyny uniemożliwiające dotrzymanie terminu podstawowego (Z. Kmieciak, Przewlekłość postępowania administracyjnego. Państwo i Prawo 2011/6/30). Przewlekłość postępowania zachodzi, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do końcowego rozstrzygnięcia. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. To również prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Uwzględniając zaprezentowane wyżej rozumienie pojęcia przewlekłości postępowania, Sąd stwierdził, że Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Z. nie można zarzucić prowadzenia kontrolowanego postępowania w sposób przewlekły. Z przekazanych Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę akt sprawy wynika, że pismem z dnia 6 stycznia 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, którego dotyczy zarzut przewlekłości objęty przedmiotową skargą. Decyzją z dnia [...] r. powiatowy organ nadzoru budowlanego nakazał inwestorowi wykonanie określonych czynności w celu zabezpieczenia budynku będącego jego własnością, z tym że decyzja ta została uchylona decyzją D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] r. z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Po przeprowadzeniu ponownie postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją z dnia [...] r. umorzył postępowanie w opisywanej wcześniej sprawie. Decyzja ta została uchylona przez organ odwoławczy decyzją Nr [...]., a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...]., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w Z. ponownie umorzył postępowanie, a D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją Nr [...]., uchylił rozstrzygnięcie i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Postanowieniem Nr [...]. organ drugiej instancji, w związku z zażaleniem Z. i B. D. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w Z. w przedmiotowej sprawie, odmówił wyznaczenia dodatkowego terminu na załatwienie sprawy, wskazując na fakt utrudniania przez B. D. postępowania dowodowego prowadzonego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w Z. i następujące orzeczenia: - wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...], - wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...], - wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...]. Postanowieniem Nr [...] organ drugiej instancji wyznaczył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowalnego w Z. dodatkowy termin celem właściwego, zgodnego z obowiązującym porządkiem prawnym załatwienia sprawy. Pismem z dnia 19 lipca 2013r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w Z., stosownie do treści art. 36 kpa, poinformował skarżących o niemożności załatwienia sprawy z przyczyn niezależnych od organu, a spowodowanych utrudnianiem i udaremnianiem przez nich prowadzonego postępowania. Postanowieniem z dnia [...]., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w Z. nałożył na Z. i B. D. grzywnę w celu przymuszenia z powodu niewykonania przez nich obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów prawa, tj. art. 65 ustawy Prawo budowlane oraz sporządził tytuł wykonawczy [...]z dnia [...]. Postanowieniem z dnia [...]., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w Z. uchylił ww. postanowienie, wskazując, iż organem właściwym do prowadzenia egzekucji przedmiotowych obowiązków jest wojewoda. Postanowieniem z dnia [...]., organ stopnia powiatowego umorzył postępowanie egzekucyjne wszczęte przeciwko Z. i B. D.. W dniu [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w Z. wystawił tytuły wykonawcze [...] - wobec B. D., celem wyegzekwowania obowiązków o charakterze niepieniężnym: udostępnienia dokumentacji budowy powykonawczej i użytkowej oraz protokołów z kontroli okresowej rocznej przewodów kominowych, a także kontroli okresowej pięcioletniej w zakresie stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego będącego współwłasnością zobowiązanych, położonego w miejscowości P. nr 152 oraz umożliwienia przeprowadzenia kontroli ww. obiektu budowlanego. W dniu 17 lutego 2014r. do D. Urzędu Wojewódzkiego wpłynął wniosek Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w Z. o wszczęcie wobec Z. D. i B. D. egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze niepieniężnym. Pismami z dnia 4 marca 2014r., Wojewoda D. poinformował Z. i B. D. o wszczęciu wobec nich postępowania egzekucyjnego w celu wyegzekwowania wykonania przez nich ww. obowiązków niepieniężnych. W dniu 17 marca 2014r. do D. Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu wpłynęło pismo Z. i B. D., którym wnieśli oni zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (wskazano na nieistnienie obowiązku i niedopuszczalność egzekucji administracyjnej). Postanowieniem z dnia [...]r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w Z. orzekł o nieuznaniu wniesionych przez zobowiązanych zarzutów, jako całkowicie bezzasadnych. Postanowienie zostało zaskarżone przez Z. i B. D., w wyniku czego D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie i uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Pismem z dnia 25.09.2014r. Z. i B. D. zwrócili się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego. Postanowieniem z dnia [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego, a postanowieniem z dnia [...]r. Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...]. Postanowieniami z dnia [...]., Wojewoda D. nałożył na Z. i B. D. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa, tj. udostępnienia organom nadzoru budowlanego dokumentacji budowy powykonawczej i użytkowej oraz protokołów z kontroli okresowej rocznej przewodów kominowych, a także pięcioletniej w zakresie stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego oraz wezwał zobowiązanych do niezwłocznego wykonania ww. obowiązków. Postanowieniami z dnia [...]r., Wojewoda D. wezwał Z. D. i B. D. do niezwłocznego wykonania obowiązków pod groźbą zastosowania jako środka egzekucyjnego przymusu bezpośredniego. W dniu 2 grudnia 2015r. pracownicy D. Urzędu Wojewódzkiego oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w Z. i udali się do miejsca zamieszkania zobowiązanych celem dostarczenia im ww. postanowienia. Zobowiązani odmówili jego przyjęcia. Z przeprowadzonej czynności sporządzono stosowny protokół, który został dostarczony zobowiązanym w dniu 3 grudnia 2015r. Pismem z dnia 8 grudnia 2015r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w Z. poinformował Wojewodę D. o niewykonaniu przez zobowiązanych ciążących na nich obowiązków. Wyrokiem z dnia [...], Sąd Rejonowy w Z. uznał Z. i B. D. za winnych tego, iż w okresie od 18 stycznia 2005r.- lipca 2013r. udaremniali określone ustawowo czynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w Z. poprzez odmowę udostępnienia wskazanych dokumentów oraz odmowę wstępu na teren przedmiotowej nieruchomości i do obiektów budowlanych znajdujących się na jej terenie i jednocześnie zobowiązał Z. i B. D. do wykonania ww. czynności. Powyższy wyrok został zmieniony wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...], który został następnie uchylony wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia [...]., a sprawa została przekazana Sądowi Okręgowemu w L. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Pismem z dnia 2 września 2015r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w Z. wezwał Z. D. do udostępnienia określonych dokumentów w terminie 7 dni od doręczenia ww. wezwania. W związku z niedostarczeniem wskazanych dokumentów, pismem z dnia 15 września 2015r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w Z. poinformował Z. D. o nałożeniu na nią zaocznego mandatu karnego za wykroczenie stypizowane w art. 93 pkt.10 w zw. z art. 81c ust.1 ustawy Prawo Budowlane. Wyrokiem z dnia [...]r. Sąd Rejonowy w Z. orzekł na podstawie art. 93 p. 10 ustawy Prawo Budowlane wobec Z. D. karę grzywny, a wyrokiem z dnia [...]. na tej samej podstawie prawnej orzekł grzywnę wobec B. D.. Z powyższego wynika, że skarżący utrudniają Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Z. prowadzenie postępowania w sprawie i uniemożliwiają jego zakończenie. Z. i B. D. mimo prowadzenia wobec nich postępowania egzekucyjnego odmawiają udostępnienia żądanych przez organ dokumentów oraz odmawiają przedstawicielom organu wstępu na teren nieruchomości objętej postępowaniem i do obiektów budowlanych na niej usytuowanych. Sąd zwrócił też uwagę, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. działając zgodnie z przepisem art. 36 kpa poinformował Z. i B. D. pismem z dnia 19 lipca 2013 r. o niemożności załatwienia sprawy w terminie z przyczyn niezależnych od organu, a wynikających z zachowania skarżących polegającego na utrudnianiu i udaremnianiu czynności postępowania. Wobec przedstawionych powyżej okoliczności nie można – zdaniem Sądu – zarzucić organowi prowadzącemu postępowanie, którego dotyczy zarzut skargi (czyli Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Z.) braku staranności w działaniach procesowych, podejmowania czynności pozornych czy nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy, a także opieszałego lub niesprawnego zachowania. Materiał sprawy wskazuje, że na przedłużanie się czasu trwania postępowania miało wpływ przede wszystkim zachowanie skarżących, którzy uniemożliwiali prawidłowe kontynuowanie czynności wyjaśniających w sprawie, a ponadto korzystali ze wszystkich gwarantowanych im w toku postępowania środków zaskarżenia, a także podejmowali próby doprowadzenia do weryfikacji orzeczenia w trybie nadzwyczajnym. Z tych względów Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione warunki obligujące do uwzględnienia skargi i stosownie do przepisu art. 151 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.