II SAB/Wr 76/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 2 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. i E. Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego J. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją nakazującą rozbiórkę części okapu nad balkonem postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 6 maja 2013 r., uzupełnionym pismem z dnia 7 czerwca 2013 r., J. Z. i E. Z. wnieśli skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego J.. Bezczynność organu ma polegać na tym, że organ ten nie wydał postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną PINB z dnia [...] r. nr [...] nakazującą rozbiórkę części okapu nad balkonem, mimo że organ był do tego zobowiązany stosownie do postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...]. W skardze podano, że zdaniem skarżących działania organów nadzoru budowlanego są nieprawidłowe i toczące się postępowania są dla skarżących niezrozumiałe i wadliwie prowadzone. Skarżący wskazali, że przed wniesieniem skargi, pismem z dnia 21 marca 2013 r. wnieśli zażalenie na bezczynność organu, a w dniu 24 kwietnia 2013 r. otrzymali pisemną odpowiedź DWINB, iż środki prawne przewidziane do zwalczania bezczynności zostały wyczerpane. Odpowiadając na skargę organ przytoczył przebieg postępowania w sprawie wskazując, że pozwoleniem na budowę nr [...] z dnia [...] r. udzielono inwestorowi pozwolenia na nadbudowę budynku gospodarczego. Zgodnie z projektem budowlanym okap dachu miał posiadać takie wymiary jak na sąsiednim obiekcie czyli około 0,50 m ponad lico ściany zewnętrznej. E. Z. dokonał samowolnego przedłużenia konstrukcji dachu wykonując w 2006 r. okap sięgający około 1,60 m ponad lico ściany, wsparty z jednej strony na ścianie zewnętrznej budynku a z drugiej na czterech metalowych słupach osadzonych przy krawędzi płyty balkonowej. Ocena techniczna tak wykonanego okapu, sporządzona przez osobę uprawnioną, potwierdziła występowanie pogorszenia oświetlenia słonecznego (zacienienie) pomieszczeń lokali mieszkalnych nr 2 i nr 3 w budynku, co jest niezgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Niezgodność z warunkami technicznymi wyklucza możliwość legalizacji tak wykonanych robót budowlanych, zatem w dniu [...] r. decyzją PINB nr [...] nakazano rozbiórkę części okapu nad balkonem poprzez jego skrócenie z rozpiętości z obecnej 1,60m do 0,50 m , tj. do wymiaru zgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym dotyczącym inwestycji prowadzonej w tym miejscu. Od decyzji tej inwestor wniósł odwołanie, na skutek którego D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał kwestionowaną decyzję w mocy decyzją z dnia [...] r. nr [...]. Następnie E. Z. pismem z dnia 24 września 2009 r. złożył do DWINB, powołując się na art. 145 kpa, wniosek domagając się uchylenia wydanej wcześniej decyzji DWINB nr [...] i umorzenia postępowania. Organ wojewódzki decyzją nr [...] z dnia [...]r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie przedłużenia zadaszenia nad balkonem, zakończonego decyzją ostateczną. Od decyzji nr [...] E. Z. złożył odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który swoją decyzją z dnia [...] r. uchylił tę decyzję przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu 23 kwietnia 2010 r. DWINB wezwał J. i E.Z. do sprecyzowania, zgodnie z zaleceniem GINB, treści wniosku o przesłankę stanowiąca podstawę do wznowienia postępowania, w myśl art. 145 kpa. Następnie DWINB decyzją nr [...] z dnia [...]r. odmówił wznowienia postępowania. Od tejże decyzji odwołanie wniósł E. Z. a GINB decyzją z dnia [...] r. utrzymał ją w mocy. Natomiast wniesiona na decyzję DWINB nr [...] skarga została oddalona wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 20 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 590/09. W dalszej części odpowiedzi na skargę wskazano, że następnie podanie z dnia 10 września 2011 r., potraktowane jako wniosek o wznowienie postępowania i uchylenie między innymi decyzji PINB nr [...], zostało przesłane do organu odwoławczego celem rozstrzygnięcia. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. organ odwoławczy odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie nieważności decyzji nr [...]z dnia [...] r., jak również wydanym w tym samym dniu postanowieniu nr [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją DWINB nr [...] utrzymującą w mocy decyzję nr [...]. Z kolei postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. DWINB odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją DWINB nr [...] utrzymującą decyzję nr [...] nakazującą rozbiórkę części zadaszenia nad balkonem. Postanowienie nr [...] zostało zaskarżone do GINB, a ten postanowieniem z dnia [...] r. uchylił je i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w takim wypadku sąd odrzuca skargę. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga do sądu może dotyczyć bezczynności organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, a zatem bezczynności w sprawach: decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Należy jednak pamiętać, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W realiach niniejszej sprawy postępowanie administracyjne, którego prowadzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego J. domagają się skarżący na skutek ich wniosku o wznowienie postępowania, uregulowane jest w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267). Trzeba więc zauważyć, że w myśl art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia. Organ wyższego stopnia, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 k.p.a.). Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych przekazanych sądowi przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego J., skarżący przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie złożyli zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia (w niniejszej sprawie byłby to D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W.). To zaś powoduje, że skarga do sądu administracyjnego na obecnym etapie jest niedopuszczalna. Dopiero bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w konkretnym postępowaniu administracyjnym (tj. przed organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącym drogę do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Wspomniane przez skarżących zażalenie na bezczynność z dnia 21 marca 2013 r. dotyczyło w istocie innego postępowania, tj. związanego ze stwierdzeniem nieważności decyzji PINB z dnia [...] r. nr [...]. Wobec tego nie można było go uznać za złożone w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] r. nr [...]. Na marginesie powyższego zwrócić należy uwagę skarżących, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w postanowieniu z dnia [...] r. nr [...] przekazał sprawę wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją PINB z dnia [...] r. nr [...]do ponownego rozpatrzenia D. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego we W., a nie organowi stopnia powiatowego w J.. Reasumując poczynione rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.