II SAB/Wr 777/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 5 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody Dolnośląskiego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę Dolnośląskiego do wydania aktu w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; IV. przyznaje od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego sumę pieniężną w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) złotych; V. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący (M. M.), wniósł w dniu 21.09.2021 r. skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda, organ administracji), polegającą na niedotrzymaniu terminów załatwienia spraw z jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy – nadanego 22.02.2018 r. Działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1 i art. 53 § 2b ustawy z 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 35 § 1- 3 i art. 36 § 1 k.p.a. Na tej podstawie wniósł o: 1. dokonanie kontroli bezczynności organu, którego dotyczy skarga; 2. zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 3. przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 20.000 zł; 4. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Skarżący uzasadnił wnioski i zaprezentował swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując na typowe przyczyny opóźnienia w procedowaniu w tego rodzaju sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącego o wydanie decyzji zezwalającej na pobyt czasowy i pracę okazała się uzasadniona, albowiem z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 ani w terminie wskazanym w art. 36 k.p.a. Analiza akt administracyjnych sprawy dowodzi, że 26.02.2018 r. skarżący wniósł do Wojewody wniosek w przedmiotowej sprawie. Wezwaniem z 19.04.2019 r. organ zobowiązał cudzoziemca, w nieprzekraczalnym terminie 7 dni od dnia otrzymania tego pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku o pobyt czasowy bez rozpoznania, do osobistego stawiennictwa w siedzibie urzędu, a także wezwał w tym samym terminie do usunięcia braków wniosku. Po dwukrotnym awizowaniu przesyłka została zwrócona nadawcy w dniu 10.05.2019 r. W dniu 16.05.2019 r. do organu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego, w którym zawarto wnioski o wgląd do akt, przyspieszenie postępowania, skargę w trybie art. 227 k.p.a. oraz wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego datę złożenia wniosku o pobyt czasowy przez stronę. Do pisma tego dołączono kserokopię paszportu, załącznik nr 1 do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, a także wniosek pracodawcy o dołączenie do sprawy załącznika nr 1. W tym samym dniu do organu wpłynęły dwa inne pisma procesowe, tj. ponaglenie na bezczynność i na przewlekłość organu oraz skargi na bezczynność i przewlekłość, które WSA we Wrocławiu rozpoznał wyrokami wydanymi w dniu 27.11.2019 r. o sygn. akt III SAB/Wr 508/19 i III SAB/Wr 938/19. Zawiadomieniem z 06.06.2019 r. organ poinformował cudzoziemca o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku z 26.02.2018r. Pełnomocnik strony odebrał zawiadomienie w dniu 11.06.2019 r. W dniu 18.06.2019r. strona stawiła się osobiście w siedzibie Urzędu, przedstawiła dokument podróży oraz złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Wojewoda postanowieniem z 28.08.2019 r. odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku z 26.02.2018 r. Na skutek wniesionego zażalenia Szef Urzędu postanowieniem z 27.04.2021 r. uchylił postanowienie Wojewody z 28.08.2019 r. i umorzył w całości postępowanie pierwszej instancji w sprawie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku z 26.02.2018 r. W wyniku rozpoznania wywiedzionej przez skarżącego skargi na postanowienie Szefa Urzędu z 27.04.2021 r., WSA w Warszawie wyrokiem z 13.12.2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1276/21 uchylił zaskarżone postanowienie. Wezwaniem z 15.07.2021 r. Wojewoda zobowiązał skarżącego do uzupełnienia wniosku o wskazane dokumenty. W dniu 27.07.2021 r. skarżący uzupełnił braki złożonego wniosku. Pismem z 16.09.2021 r. Wojewoda wystąpił do odpowiednich służb o przekazanie informacji na temat pobytu cudzoziemca na terytorium RP. Zawiadomieniem z tego samego dnia organ poinformował również o wyznaczeniu nowego terminu zakończenia postępowania, który ustalił na dzień 16.12.2021 r. Ponadto organ wezwał skarżącego do uzupełnienia dokumentów. Przy piśmie z 07.10.2021 r. organ przesłał złożone przez skarżącego w dniu 08.09.2021 r. ponaglenie do Szefa Urzędu. Przedstawione okoliczności sprawy dowodzą, że organ pozostawał w sprawie bezczynny, naruszając w ten sposób zasady i terminy określone w art. 35, art. 36 oraz w art. 8, art. 12 k.p.a. Dlatego Sąd stwierdził, że organ bezspornie pozostawał bezczynny (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), o czym orzeczono w pkt. I sentencji wyroku. Biorąc pod uwagę okresy zwłoki w podejmowaniu wymaganych prawem działań, Sąd uznał, że organ dopuścił się kwalifikowanego naruszenia prawa o którym mowa wart. 149 § 1a p.p.s.a. Sytuacji, jak w niniejszej sprawie, nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa, a zachowanie organu podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej i obowiązującego porządku prawnego. W ocenie Sądu, wykazana bezczynność nosi cechę rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.), o czym Sąd orzekł w pkt II wyroku. Wobec braku przekazania przez organ informacji o wydaniu decyzji załatwiającej wniosek złożony w niniejszej sprawie, a także mając na uwadze fakt, że w żadnym z powołanych wyżej wyroków nie zobowiązano organ administracji do wydania aktu, w zmienionych okolicznościach sprawy, Sąd zobowiązał Wojewodę do załatwienia sprawy przez wydanie aktu kończącego postępowanie, w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Na wniosek skarżącego, zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd przyznał sumę pieniężną w kwocie 1.000 zł (pkt IV sentencji wyroku), o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu, kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (opisanej wcześniej postawy organu wobec strony postępowania administracyjnego), jak i trudności, z jakimi cudzoziemiec musi zmagać się nie posiadając stosownego zezwolenia na pobyt na terytorium obcego państwa. Z przedstawionych wyżej względów, Sąd - na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a i § 2 w zw. z art. 154 § 7 p.p.s.a. - orzekł jak w pkt l-IV sentencji wyroku. O kosztach Sąd postanowił zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).