II SAB/Wr 784/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 1 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w sprawie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. M. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w sprawie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Do skargi zostało dołączone potwierdzenie wykonania przelewu tytułem opłaty od skargi, jednakże potwierdzenie to dotyczy transakcji datowanej na dzień 31 grudnia 2024 r. i w związane jest z wcześniej złożoną przez skarżąca skargą w tym samym przedmiocie, która to postanowieniem z dnia 17 marca 2025 r. (sygn. akt II SAB/Wr 183/25) została odrzucona, a uiszczony wpis zwrócony skarżącej. W tej sytuacji, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 16 czerwca 2025 r., wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono skarżącej w dniu 30 czerwca 2025 r., a zatem termin do uiszczenia wpisu upłynął wraz z dniem 7 lipca 2025 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Ponieważ w realiach niniejszej sprawy, skarżąca w zakreślonym terminie nie uiściła wymaganego wpisu, złożona skarga – w myśl przywołanych regulacji - podlegała odrzuceniu. Mając zatem na uwadze powyższe i kierując się dyspozycją z art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.