II SAB/Wr 8/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji A na bezczynność Prezydenta Miasta Jeleniej Góry w przedmiocie zmiany stawki procentowej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 26 lutego 2012 r. Fundacja A (zwana dalej stroną skarżąca) złożyła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Jeleniej Góry, opisaną w osnowie niniejszego postanowienia. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, pismem z dnia 19 kwietnia 2012 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Pismem z dnia 29 kwietnia 2012 r. M G – pełnomocnik, nadesłał umowę – zlecenie na zarząd majątkiem i interesami Fundacji oraz pełnomocnictwo do występowania w sprawie zmiany stawki procentowej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości. W związku z brakiem legitymacji pełnomocnika do występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w dniu 25 maja 2012 r. wezwano stronę skarżącą o podpisanie skargi – zgodnie z KRS – w siedzibie Sądu lub podpisanie dołączonej kserokopii skargi i odesłanie jej na adres Sądu oraz o złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Pouczono jednocześnie stronę skarżącą o skutkach prawnych nieusunięcia opisywanych braków w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania. Odpis wezwania do uzupełnienia braków został doręczony stronie skarżącej w dniu 29 maja 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 25). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu wobec nieuzupełnienia braków formalnych, pomimo skutecznego wezwania. Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazując, że powinna ona odpowiadać ogólnym wymaganiom pism w postępowaniu sądowym, a ponadto określa szczególne warunki jakim skarga powinna czynić zadość. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia, albowiem jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. Kontrola w tym zakresie należy do przewodniczącego, który - w rozpoznawanej sprawie - zauważył brak w zakresie prawidłowego pełnomocnictwa załączonego do skargi oraz udokumentowania umocowania do reprezentowania strony skarżącej. Regulacja zawarta w art. 25 § 1 p.p.s.a. przydaje osobom prawnym tzw. zdolność sądową tj. zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona. Jak wynika z brzmienia art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (Dz. U z 1991 r. Nr 46, poz. 203 ze zm.) fundacja nabywa osobowość prawną z chwilą wpisania do rejestru. Z kolei art. 10 tej ustawy umocowuje zarząd fundacji do reprezentowania jej na zewnątrz, w tym do występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w imieniu fundacji. Sąd jednak aby zweryfikować prawidłowość umocowania do reprezentowania fundacji musi dysponować dokumentem wskazującym, kto może działać w jej imieniu. Prawidłowe ustalenie sposobu reprezentacji fundacji na dzień złożenia skargi umożliwia sądowi jej weryfikację pod kątem sporządzenia środka zaskarżenia przez uprawnione do tego osoby, co stanowi jeden z warunków przesądzających o jego skuteczności. Chroni to również stronę przed ewentualnymi, negatywnymi skutkami następstw podjęcia w jej imieniu działań przez osoby do tego nielegitymowane, zapewniając przy tym także prawidłowość postępowania sądowoadministracyjnego w tym zakresie. Niezałączenie prawidłowego, należycie sporządzonego dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (oryginału, czy też poświadczonego odpisu przez uprawnioną do tego osobę), stanowi zatem brak formalny, który można jednak konwalidować w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Według przywołanego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Reasumując, w niniejszej sprawie, stronę skarżącą wezwano skutecznie do uzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, pouczając o konsekwencjach niewykonania zarządzenia. Pomimo tego, strona wnosząca skargę nie uzupełniała braków formalnych w wyznaczonym terminie. Na marginesie wspomnieć należy jeszcze, że niezależnie od powyższego wywodu, nawet w sytuacji spełnienia wszystkich wymogów formalnych skargi, podlegałaby ona odrzuceniu jako niedopuszczalna. Jak bowiem stanowi art. 73 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm. – zwanej dalej u.g.n.), jeżeli po oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste nastąpi trwała zmiana sposobu korzystania z nieruchomości, powodująca zmianę celu, na który nieruchomość została oddana, stawkę procentową opłaty rocznej zmienia się stosownie do tego celu. Przy dokonywaniu zmiany stawki procentowej stosuje się tryb postępowania określony w art. 78-81 tej ustawy. Zgodnie zatem z art. 81 ust. 1 u.g.n. użytkownik wieczysty może żądać od właściwego organu dokonania aktualizacji opłaty rocznej (zmiany stawki procentowej) z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej (...) a właściwy organ nie podjął aktualizacji. Doręczenie żądania powinno nastąpić na piśmie do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego aktualizację opłaty rocznej. Jeżeli właściwy organ odmówił aktualizacji opłaty użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania odmowy, skierować sprawę do kolegium. W przypadku gdy właściwy organ nie rozpatrzył żądania w terminie 30 dni, użytkownik wieczysty może, w terminie 90 dni od dnia doręczenia żądania, skierować sprawę do kolegium. Przepisy art. 77-80 stosuje się odpowiednio. Przepis art. 80 ust. 1 omawianego aktu stanowi z kolei, że od orzeczenia kolegium właściwy organ lub użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia, przy czym wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Kolegium przekazuje właściwemu sądowi akta sprawy wraz ze sprzeciwem. Wniosek, o którym mowa w art. 78 ust. 2, zastępuje pozew (ust. 2), zaś w razie wniesienia sprzeciwu w terminie, orzeczenie traci moc, nawet gdy sprzeciw odnosi się tylko do części orzeczenia (ust. 3). Jak wynika z przedstawionych regulacji, po wyczerpaniu trybu przewidzianego w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami, wszelkie spory w tej kwestii podlegają kognicji sądów powszechnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zatem niewłaściwy w sprawie i musiałby odrzucić skargę na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.