II SAB/Wr 85/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz - sprawozdawca po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Starosty Powiatu [...] w przedmiocie udzielenia informacji postanawia: odrzucić skargę. W dniu 19 grudnia 2001 r. A. B. wniósł do skargę na bezczynność Starosty Powiatu [...] z powodu nie udzielenia odpowiedzi na pisma z dnia 22 września 1999 r. oraz z dnia 7 października 1999 r. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący domagał się udzielenia przez Starostę Powiatu [...] pisemnych, wyczerpujących odpowiedzi w zakresie podstawy dokonywania zmian na aktualnych mapach sytuacyjnych przebiegu granic pomiędzy działkami nr nr A, B i C, w szczególności kto, na jakiej podstawie i kiedy dokonał tych zmian. Poza tym domagał się wyjaśnienia w zakresie czynności wkopania w dniu 23 lipca 1999 r. na jego działce i na działce stanowiącej własność H. i M. M. betonowych słupków granicznych, bez wiedzy właścicieli. Za podstawę prawną wskazał przepis art. 14 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 40 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Wywodził, że brak powyższych wyjaśnień leży u podstaw trwającego dotychczas sporu granicznego. Strona przeciwna wnosiła o oddalenie skargi, uzasadniając to tym, że Starosta nie jest organem właściwym do prowadzenia rozgraniczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga winna ulec odrzuceniu. Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w § 2 pkt 1-4. Ten przepis z kolei wymienia jako przedmiot orzekania sądu administracyjnego: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, W rozpoznawanej sprawie należało zatem w pierwszym rzędzie rozważyć czy sformułowana i wniesiona do Sądu przez A. B. skarga obejmuje swoją treścią bezczynność organu w jednej z wymienionych wyżej kategorii spraw. Skarżący zarzuca, iż naruszony został przepis art. 40 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. nr 30, poz. 163 ze zm., t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 120, poz. 1268 ze zm.) poprzez nie udzielenie wyjaśnień w zakresie dokonywanych zmian. Powyższy przepis w ust. 3 pkt 3 obliguje starostę, będącego zgodnie z art. 6a ust. 1 pkt 2 tej ustawy organem administracji geodezyjnej i kartograficznej, do gromadzenia i prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w zakresie zasobów powiatowych, kontroli opracowań przyjmowanych do zasobu oraz udostępniania tego zasobu zainteresowanym jednostkom oraz osobom prawnym i fizycznym. Zgodnie z art. 2 pkt 10 tej ustawy przez państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny rozumie się zbiór map oraz materiałów fotogrametrycznych, teledetekcyjnych, rejestrów, wykazów, informatycznych baz danych, katalogów danych geodezyjnych i innych opracowań powstałych w wyniku wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych, Z żadnego z przepisów ustawy nie wynika obowiązek starosty do udzielania wyjaśnień w zakresie objętym żądaniem skarżącego. Rozważyć zatem należało, czy w istocie skarga w tym zakresie nie stanowi skargi, o której mowa jest w art. 221 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej Kpa. Zgodnie z art. 227 Kpa przedmiotem tego rodzaju skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Przy określaniu organu właściwego stosuje się zasadę, że organem właściwym do rozpatrzenia i załatwienia skarg są organy wyższego stopnia lub organy sprawujące bezpośredni nadzór i w tym względzie będzie miał zastosowanie pomocniczo art. 229 Kpa. Przepisy działu VIII Kpa dotyczące postępowania w sprawie skarg i wniosków nie mają zastosowania do postępowania sądowo - administracyjnego, a środek prawny nazwany skargą musi być kwalifikowany stosownie do zakresu kompetencyjnego organu administracyjnego lub sądu. Inaczej mówiąc, nawet jeżeli skarżący wybiera drogę sądowo-administracyjną, kierując pod adresem organu zarzut bezczynności, to droga ta może być uznana za właściwą tylko w przypadku, gdy zarzut ten dotyczy bezczynności o jakiej mowa w art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Sąd administracyjny w zakresie swej właściwości nie nadzoruje bowiem ogółu działalności organów administracyjnych, lecz kontroluje wyłącznie legalność decyzji administracyjnych lub innych aktów oraz czynności tych organów. Natomiast przez bezczynność, o której mowa jest w art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy rozumieć zarówno brak działania ze strony organu administracji, jak i odmowę podjęcia czynności, w tym wydania określonego aktu. Skarga na bezczynność może być wniesiona tylko w tych wypadkach, gdy przepis prawa przewiduje działanie organu, a organ pozostaje w zwłoce (zob. J. Świątkiewicz "Naczelny Sąd Administracyjny. Komentarz do ustawy" wyd. Prawo i Praktyka Gospodarcza, Białystok 1999, str. 107). Skoro zatem z treści przepisu prawa nie wynikał obowiązek działania organu w formie oczekiwanej przez skarżącego, nie można mówić tu o bezczynności organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dotąd powiedziane prowadzi do wniosku, iż zgłoszona skarga jest niedopuszczalna i jako taką na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało ją odrzucić. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji postanowienia.