II SAB/Wr 86/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi Z. sp. j. z/s w O. na bezczynność Burmistrza Gminy M. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań I. stwierdza, że Burmistrz Gminy M. dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Gminy M. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Burmistrza Gminy M. do wydania aktu w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; IV. zasądza od Burmistrza Gminy M. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z. sp. jawna z/s w O. wniosła skargę na bezczynność Burmistrza Gminy M. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia określonego jako Podziemny Magazyn [...] ([...]) H. W uzasadnieniu wyjaśniono, że od dnia uzupełnienia wniosku, co miało miejsce 10 listopada 2020 r. organ nie podjął w sprawie żadnych czynności procesowych. W tej sytuacji wnioskodawca wystąpił z ponagleniem, wskazując na bezczynność Burmistrza Gminy M. w rozpatrzeniu jego wniosku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu uznało zasadność ponaglenia wyznaczając Burmistrzowi dodatkowy trzy miesięczny termin załatwienia sprawy. Pomimo tego, organ do dnia wniesienia skargi nie zakończył postępowania i nie podjął w tym okresie żadnych czynności procesowych. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy M. wniósł o jej oddalenie. Podał, że okres załatwienia sprawy spowodowany jest jej skomplikowanym charakterem wynikającym z lokalizacji przedsięwzięcia na obszarze trzech gmin. Na termin załatwienia sprawy nakładają się także niedogodności związane z obostrzeniami wiążącymi się z wprowadzeniem stanu epidemii – czyli częste i długie okresy pracy w systemie zdalnym lub hybrydowym oraz kwarantanny pracowników. Pomimo tych przeszkód, pracownik odpowiedzialny za załatwienie sprawy utrzymywał kontakt mailowy i telefoniczny z przedstawicielem inwestora A. K. W tym czasie podejmowane były także czynności polegające na analizie wniosku, wydaniu obwieszczenia o wszczęciu postępowania, przekazania obwieszczenia do innych gmin i sołectw celem podania do publicznej wiadomości (pięć sołectw i trzy gminy), wystąpieniu o przesłanie wypisów i wyrysów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego z sąsiednich gmin, wystąpieniu do sąsiednich gmin o opinie dotyczące zgodności przedsięwzięcia z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego; informowanie przedstawiciela inwestora o stwierdzonej niezgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy M. (informacja z 15 kwietnia 2021 r.), przekazanie firmie geodezyjnej współpracującej z inwestorem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego celem ustalenia nowego przebiegu inwestycji nie powodującej kolizji z planem. W odpowiedzi na skargę organ poinformował również, że w analogicznej sprawie wszczętej na wniosek inwestora złożony w 2017r., wydana została decyzja odmowna. W piśmie procesowym z dnia 12 października 2020 r. strona skarżąca podniosła, że organ nie załatwił sprawy w dodatkowym terminie wyznaczonym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu oraz nie zawiadomił jej, zgodnie z 36 § 1 k.p.a., o zmianie terminu załatwienia sprawy. Naruszył tym samym art. 35, art. 36 k.pa. oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. Skarżąca spółka oświadczyła także, że A. K. nie jest jej pracownikiem a jedynie grzecznościowo dostarczał dokumenty do organu – z racji wykonywanej pracy w E. Tym samym, nie był upoważniony do działania w jej imieniu. Spółka zaprzeczyła, jakoby była informowana o rzekomych niezgodnościach przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – co i tak, w świetle art. 80 ust. 3 ustawy środowiskowej, jest bez znaczenia. Według przywołanego przepisu warunkiem wydania decyzji dla przedmiotowego przedsięwzięcia - które jest działalnością wymienioną w art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z 9 czerwca 2021 r. Prawo geologiczne i górnicze – jest aby zamierzona działalność nie naruszała przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca poinformowała także, że przywołana przez organ decyzja odmowna dotyczyła innego stanu faktycznego i wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Obecnie decyzja ta jest przedmiotem kontroli NSA. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarga dotyczy bezczynności Burmistrza Gminy M. w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zatem na mocy art. 119 pkt 4 p.p.s.a. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Sąd stwierdził, że przed wniesieniem skargi, strona skarżąca wyczerpała wymagany przepisem art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. środek zaskarżenia w postaci ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. W dniu 19 kwietnia 2021r. wpłynęło bowiem do organu ponaglenie, w którym Spółka zarzuciła Burmistrzowi Gminy M. bezczynność w załatwieniu sprawy z jej wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia określonego jako Podziemny Magazyn [...] ([...]) H. Postanowieniem z dnia 6 maja 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu uznało, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu ww. wniosku oraz wyznaczało Burmistrzowi dodatkowy trzy miesięczny termin liczony od dnia doręczenia postanowienia stwierdzając, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wobec spełnienia warunku formalnego wniesienia skargi, Sąd uprawniony był do jej merytorycznego rozpoznania. Wyjaśnić zatem należy, że pojęcie bezczynności nie zostało zdefiniowane w przepisach p.p.s.a., jednak wynika ono z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. normującego instytucję ponaglenia. W przepisie tym ustawodawca określa bowiem bezczynność jako stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy znaczenie ma zatem art. 35 § 1 k.p.a., który nakazuje organom administracji publicznej załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia, czy i w jakim stopniu do nieterminowości działania organu przyczyniła się sama strona. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę na bezczynność bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności. Dla uznania bezczynności konieczne jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie następnie, czy uczyniono to w przepisanym terminie, a dalej czy ewentualne opóźnienie jest usprawiedliwione (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1296/17, CBOSA). Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i § 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zasada szybkości postępowania nie pozostaje przy tym w kolizji z zasadą legalizmu, gdyż obie te zasady powinny być realizowane w równym stopniu (por. NSA w wyroku z dnia 13 grudnia 2016 r., II GSK 916/15, CBOSA). Kontrolując postępowanie objęte skargą Sąd miał także na uwadze, że po myśli art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub przyczyn niezależnych od organu. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest natomiast obowiązany zawiadomić stronę, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy Sąd, po zapoznaniu się z aktami sprawy stwierdził, że Burmistrz Gminy M. dopuścił się bezczynności w przedstawionym wcześniej rozumieniu. Wniosek strony skarżącej o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia określonego jako Podziemny Magazyn [...] ([...]) H. złożony został w dniu 3 października 2019 r. do Wójta Gminy K. Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2019 r. Wójt Gminy K. odmówił wszczęcia postępowania w ww. sprawie a SKO we Wrocławiu postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2020 r. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Rozpatrując sprawę ponownie, Wójt Gminy K. uznał się niewłaściwym i w oparciu o art. 65 § 1 k.p.a., pismem z dnia 19 grudnia 2019 r, przekazał wniosek strony skarżącej Burmistrzowi Gminy M. Powołał się przy tym na art. 75 ust. 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej jako ustawa środowiskowa), zgodnie z którym, w przypadku przedsięwzięcia wykraczającego poza obszar jednej gminy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt na obszarze właściwości którego znajduje się największa część terenu na którym ma być realizowane przedsięwzięcie, po zasięgnięciu opinii wójta właściwego dla pozostałego terenu na którym ma być realizowane przedsięwzięcie. Uwzględniając lokalizację i całkowitą powierzchnię podanych we wniosku działek ewidencyjnych, organ stwierdził, że teren planowanej inwestycji znajduje się na obszarach trzech gmin – M., K. i S., przy czym największa jego część znajduje się na obszarze gminy M. - pow. [...] ha (na obszarze Gminy K. wynosi ona [...] ha a Gminy S. [...] ha). Wniosek strony skarżącej o wydanie decyzji środowiskowej wraz z pismem przekazującym Wójta Gminy K., wpłynął do Burmistrza Gminy M. w dniu 26 maja 2020 r. Pismem z dnia 31 lipca 2020 r. organ wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych podania w terminie 21 dni od doręczenia wezwania. Pismami z dnia 26 sierpnia 2020 r. i z dnia 6 listopada 2020 r. Spółka wystąpiła o przesunięcie terminu do uzupełnienia braków wniosku, najpierw do dnia 31 października 2020 r. a następnie do dnia 30 listopada 2020 r. W dniu 13 listopada 2020 r. wpłynęły dokumenty i odpowiednie nośniki informatyczne jako ostateczne uzupełnienie wniosku. Obwieszczeniem z dnia 9 marca 2021 r. Burmistrz zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia określonego jako Podziemny Magazyn [...] ([...]) H. i przekazał je do ogłoszenia w BIP oraz na tablicach ogłoszeń we właściwych sołectwach i w Urzędach Gminy K. i S. Z adnotacji zawartych w aktach wynika, że obwieszczenie wywieszone było w Urzędzie Gminy K. do dnia 29 marca 2021 r. a w Urzędzie Gminy S. do dnia 19 kwietnia 2021 r. Pismem z dnia 9 marca 2021 r. organ wystąpił do Wójta Gminy K. oraz Burmistrza Miasta S. o wypisy i wyrysy z odpowiednich miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wraz z informacją, czy lokalizacja przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami danego planu. W dniu 15 marca 2021 r. wpłynął wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego od Burmistrza S. (bez informacji co do zgodności inwestycji z tym planem) a w dniu 28 kwietnia 2021 r. od Wójta Gminy K. wraz z informacją, że lokalizacja przedsięwzięcia jest zgodna z planem miejscowym. W dniu 10 maja 2021 r. wpłynęło postanowienie SKO we Wrocławiu z dnia 6 maja 2021 r. stwierdzające, że Burmistrz Gminy M. dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku strony skarżącej i wyznaczające dodatkowy trzymiesięczny termin załatwienia sprawy liczony od dnia doręczenia postanowienia wraz z aktami sprawy. Pismem z dnia 13 lipca 2021 r. organ ponownie wystąpił do Burmistrza Miasta S. o stwierdzenie, czy lokalizacja przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego. W dniu 20 sierpnia 2021 r. wpłynęła odpowiedź na powyższe wystąpienie. W dniu 2 września 2021 r. wpłynęła skarga strony skarżącej na bezczynność Burmistrza. Opisany wyżej przebieg postępowania, w ocenie Sądu wskazuje, że skarga jest uzasadniona. Zachowanie organu w kontrolowanym okresie oceniane z punktu widzenia powołanych wcześniej przepisów prawa procesowego, w tym w szczególności norm dotyczących definicji bezczynności i terminów załatwiania spraw, spełniało bowiem przesłanki bezczynności. Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało z dniem złożenia przez stronę skarżącą wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanego wcześniej przedsięwzięcia, a więc z dniem 3 września 2019 r. Mając jednak na uwadze, że skarga wniesiona została przeciwko Burmistrzowi Gminy M. a wniosek o wydanie przedmiotowej decyzji wpłynął do tego organu (jako właściwego) dopiero w dniu 26 maja 2020 r. Sąd objął kontrolą okres postępowania od tego dnia, do dnia złożenia skargi. Przyjmując, że sprawa należy do skomplikowanych, gdyż zgodnie z przepisami prawa materialnego wymaga uzyskania dodatkowych dokumentów oraz stanowisk innych organów, zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. powinna być załatwiona w terminie do dnia 26 lipca 2020 r. Tymczasem organ dopiero w dniu 31 lipca 2020 r. – a więc już po upływie terminu ustawowego - podjął pierwsze czynności zmierzające do rozpatrzenia wniosku, wzywając stronę do uzupełnienia jego braków formalnych. Jednocześnie organ nie zawiadomił strony, zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. o zwłoce w załatwieniu sprawy, nie wyjaśnił przyczyn zwłoki i nie wskazał nowego terminu zakończenia postępowania. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ nie załatwił sprawy w terminie ustawowym i w tym terminie nie podejmował żadnych czynności dla jej załatwienia. W tym okresie niewątpliwie wystąpił stan bezczynności. Na marginesie tyko Sąd zauważa, że nawet gdyby przyjąć, że przedmiotowa inwestycja – jak twierdzi skarżąca - objęta jest uregulowaniami ustawy z dnia 24 kwietnia 2009r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikowanego – co jednak, podkreślić należy, nie wynika z akt sprawy - termin ten wynosiłby 60 dni (por. art. 19 ust. 1, ust.3 i ust. 4 ww. ustawy) zatem pokrywałby się z ww. regulacją kodeksową. Analizując sprawę dalej Sąd uznał, że nieuzasadnioną biernością organ wykazał się także po ostatecznym uzupełnieniu wniosku przez stronę skarżącą, co miało miejsce w dniu 13 listopada 2020 r., gdyż przez kolejne 4 miesiące, tj do dnia 9 marca 2021 r. nie podejmował żadnych czynności procesowych. Dopiero w tym dniu wydane zostało obwieszczenia o wszczęciu postępowania i przekazane do ogłoszenia. W świetle przedstawionych okoliczności, mając na względzie, że organ nie załatwił sprawy do dnia wniesienia skargi naruszając wymogi wynikające z art. 35 § 1- § 3 i art. 36 § 1 k.p.a., uznać należało, że spełnione zostały przesłanki bezczynności o których mowa w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. – sprawy nie załatwiono w terminie określonym w ustawie. Przez pierwsze dwa miesiące po wpływie wniosku organ nie podejmował w sprawie żadnych czynności. Następnie, już po uzupełnieniu wniosku, prowadził co prawda postępowanie ale nie zakończył go w terminie prawem przewidzianym – ignorując nawet dodatkowy termin wyznaczony mu przez organ wyższego stopnia (który upłynął dniu 10 sierpnia 2021 r.) gdyż przez pierwsze dwa miesiące od dnia wpływu postanowienia Kolegium nie podejmował żadnych w sprawie działań. Wniosek skarżącej Spółki procedowany był zatem przez Burmistrza Gminy M. ponad 13 miesięcy - co znaczenie przekracza terminy załatwienia spraw określone w przywołanych wyżej przepisach k.p.a. – i nie zakończyło się wydaniem decyzji. Tym samym uznać należy, że na dzień wniesienia skargi, organ pozostawał w bezczynności. Oceny tej nie zmienia wyłączenie z biegu terminu okresu oczekiwania przez organ na uzupełnienie braków formalnych wniosku (trzy miesiące) czy też okresu oczekiwania na stanowisko sąsiednich gmin w związku z ustaleniami planów miejscowych (miesiąc i dwadzieścia dni – K.; miesiąc i siedem dni – S.), gdyż i tak przez pozostały okres (około osiem miesięcy) organ był bezczynny. Zaznaczyć, także należy, że wniosek skarżącej wpłynął do Burmistrza Gminy M. już po uchyleniu art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych który w okresie pandemii zawieszał terminy w postępowaniu administracyjnym. Reasumując, Sąd uznał, że zachowanie organu w badanym okresie nosi znamiona bezczynności - organ nie korzystał z przypisanych mu kompetencji orzeczniczych i nie wydał aktu kończącego postępowanie. Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, w tym zakres stwierdzonego naruszenia prawa, całkowitą bierność organu przez około osiem miesięcy a w pozostałym okresie ograniczenie działań procesowych do weryfikacji wniosku pod względem formalnym oraz do wystąpień do sąsiednich gmin o wypisy i wyrysy z planu miejscowego z informacją czy lokalizacja inwestycji jest zgodna z planem miejscowym, Sąd stwierdził, że bezczynność organu w prowadzeniu postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ustawodawca nie zdefiniował bowiem kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa pozostawiając dokonanie kwalifikacji bezczynności lub przewlekłości uznaniu sądu orzekającego a uznanie to cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy i opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Taka kwalifikacja będzie więc zasadna, gdy stan bezczynności czy przewlekłości jest oczywisty i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Jak podkreśla się w orzecznictwie, rażące naruszenie prawa musi posiadać dodatkowe cechy w stosunku do "normalnego" naruszenia prawa i wyraźnie odróżniać się wśród innych naruszeń prawa stanowiąc przypadek wyjątkowy na ich tle (zob. wyrok NSA z dnia 18 marca 2021 r., III OSK 495/21, CBOSA). Jest to więc stan w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Chodzi o sytuację w której bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w k.p.a. przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej. Zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania, podejmowanych czynności i jego zakończenia, uwarunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy uzasadniają ustalenie, że organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa w zakresie sposobu prowadzenia postępowania. Na gruncie badanej sprawy taka sytuacja zachodzi, ponieważ nawet bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Nawet jeżeli sprawę można zakwalifikować do skomplikowanych to już sam fakt przystąpienia przez organ dopiero po dwóch miesiącach do zbadania wniosku pod względem jego wymogów formalnych, a po usunięciu tych braków podjęcie czynności dopiero po upływie czterech miesięcy z ograniczeniem się do działań informacyjnych oraz do wystąpień o wypisy i wyrysy z planu miejscowego – podczas, gdy są to akty prawa miejscowego, które organ winien stosować i interpretować na równi z innymi aktami prawnymi - wskazuje, na oczywiste naruszenie zasady szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) oraz przepisów określających terminy załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 35 § 1 - § 3 k.p.a.). W oczywisty sposób naruszony został także przepis art. 36 § 1 k.p.a. którego organ pomimo istniejącej zwłoki w postępowaniu, nie zastosował. Z tych też względów, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organ dopuścił się bezczynności w postępowaniu wszczętym wnioskiem strony skarżącej oraz, że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt I i II sentencji wyroku). Mając zaś na uwadze, że do dnia wyrokowania Burmistrz nie wykazał, że sprawa została załatwiona w formie prawem przewidzianej - wobec braku decyzji – zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 30 dni, liczonym od dnia zwrotu akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku (pkt III sentencji wyroku). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne i prawne, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I – III sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił zgodnie z art. 200 (pkt IV sentencji wyroku).