II SAB/Wr 885/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej wpis od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. U Z A S A D N I N I E M. M., działając osobiście, złożyła dnia 29 III 2021 r. do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę na bezczynność w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Wniosła o zobowiązanie Wojewody Dolnośląskiego do wydania decyzji w t. 30 dni, stwierdzenie bezczynności organu w prowadzonym postępowaniu z rażącym naruszeniem prawa; przyznanie skarżącej od organu kwoty pieniężnej w wysokości 7000 zł oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 23 VIII 2018 r. skarżąca wniosła do Wojewody Dolnośląskiego wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę, jednakże do dnia wniesienia skargi sprawa nie została załatwiona. Akta administracyjne sprawy wskazują, że wniosek do organu wpłynął 23.VIII 2018 r.; następnie strona do akt dołączyła szereg dokumentów w dniach 5.II i 19 II 2019, a następnie złożono ponaglenie z dnia 11.II.2019- wycofane przez pełnomocnika dnia 11 III 2019 r.; dalej (między innymi); 13 VI 2019 skierowano informację do pełnomocnika, że planowane jest zakończenie postepowania do 13 X 2019 r. i w tej dacie Wojewoda Dolnośląski zwrócił się do organów wymienionych w art. 109 - ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U.2021.0.2354 t. j.), dnia 4 III 2020 r. dołączono dodatkowe dokumenty; dnia 26 V 2021 r. organ wystosował pismo do strony zgodnie z art. 10 kpa W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że problemy kadrowe wydziału nie pozwalają na szybsze załatwianie spraw wpływających do organu. Zdaniem autora odpowiedzi na skargę nie każde bezczynne lub przewlekłe prowadzenie postępowania będzie miało charakter rażący. Wojewódzki sąd administracyjny zważył: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei w myśl art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z kolei w myśl art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W świetle art. 37 § 2 k.p.a., ponaglenie winno zawierać uzasadnienie. W myśl art. 37 § 3 k.p.a., ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Reasumując, wniesienie ponaglenia stanowi konieczny warunek skutecznego złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej. W świetle art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. 2006 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2020 r., poz. 35 t.j. ze zm.) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w stosunku do wojewody w sprawach określonych m.in. w przywołanej ustawie. Jak wcześniej powiedziano pismem z dnia 11 marca 2019 r. pełnomocnik skarżącej cofnął ponaglenie. W treści pisma pełnomocnika wskazano jednoznacznie, że ‘w odniesieniu do złożonego ponaglenia, jako umocowany pełnomocnik w imieniu mojej mandanta (winno być mandantki-przyp. sądu) wnoszę o wycofanie z obiegu prawnego wniesionego pisma skierowanego do Szefa Urzędu do spraw cudzoziemców i potraktowanie go jako nie byłego oraz nie kierowanie do Organu II instancji". Wynika z tego, że strona skarżąca wycofała ponaglenie, a ustawodawca nie wyposażył organu w narzędzia pozwalające na badanie takiego oświadczenia, skarga, jako niepoprzedzona skutecznie złożonym ponagleniem, podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Następstwem niedopuszczalności skargi jest zaś jej odrzucenie, z racji braku możliwości przyjęcia skargi przez Sąd do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Dopiero bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed właściwymi organami administracji publicznej), może otworzyć stronie skarżącej drogę do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego, na bezczynność czy przewlekłość organu administracji publicznej. Orzeczenie o kosztach wynika z art. 232 § 1 pkt 1 ppsa