II SAB/Wr 890/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi Y. C. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Y. C. (dalej: skarżący) złożył 16.06.2025 r., za pośrednictwem Wojewody Dolnośląskiego, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przewlekłość ww. organu w przedmiocie wskazanym w sentencji. W wykonaniu zarządzenia z 10.07.2025 r. wezwano skarżącą do uiszczenia brakującego wpisu sądowego od złożonej skargi w kwocie 100 złotych w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu (k. 18), jednak jak wynika z akt sprawy – wezwanie do dnia wydania niniejszego postanowienia pozostało bez odpowiedzi. W piśmie z 31.07.2025 r. (data doręczenia do Sądu) skarżący złożył oświadczenie, że cofa skargę na przewlekłość. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Wobec nieuiszczenia w wyznaczonym terminie należnego wpisu sądowego, Sąd orzekł na zasadzie art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzucając złożoną skargę. Odnosząc się do zawartego w piśmie z 31.07.2025 r. oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi należy wskazać, że oświadczenie to mogło doprowadzić do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jedynie w przypadku postępowania, które zostało skutecznie wszczęte. Wskazać w tym kontekście trzeba, że skuteczność wszczęcia postępowania sądowego uwarunkowana jest stwierdzeniem, że skarga nie zawiera braków formalnych i fiskalnych, które uniemożliwiają nadanie jej dalszego biegu.