II SAB/Wr 915/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (sprawozdawca), Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 16 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na przewlekłość prowadzenia postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie z zakresie zobowiązania Wojewody Dolnośląskiego do wydania aktu; IV. przyznaje od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego sumę pieniężną w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) złotych; V. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący (M. K.), wniósł w dniu 07.06.2021 r. skargę na przewlekłość postępowania Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda, organ administracji), polegającą na prowadzeniu postępowania z jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę - złożonego 07.02.2018 r. - dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 50 § 1 ustawy z 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 8 w związku z art. 104, art. 12, art. 35 § 1 i 3 oraz art. 36 § 1 k.p.a. Na tej podstawie wniósł o: 1. dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga; 2. zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 3. przyznanie od Wojewody na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 15.000 zł; 4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Skarżący uzasadnił wnioski i zaprezentował swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując na typowe przyczyny opóźnienia w procedowaniu w tego rodzaju sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na przewlekłość postępowania organu w sprawie z wniosku skarżącego o wydanie decyzji zezwalającej na pobyt czasowy i pracę okazała się uzasadniona, albowiem postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do jej załatwienia. Analiza akt administracyjnych sprawy dowodzi, że 07.02.2018 r. do Wojewody wpłynął wniosek skarżącego w przedmiotowej sprawie. Skarżący uzupełnił w dniu 28.03.2019 r. wniosek o dodatkowe dokumenty. Pismem z 09.04.2019 r. Wojewoda poinformował skarżącego o przewidywanym terminie zakończenia postępowania, który ustalił na dzień 09.07.2019 r. oraz wezwał stronę do uzupełnia brakujących dokumentów. Pismem z tego samego dnia organ zwrócił się również do odpowiednich służb o przekazanie informacji na temat pobytu cudzoziemca na terytorium RP. Wykonując wezwanie organu, w dniu 18.04.2019 r., skarżący przedłożył brakujące dokumenty. Przy piśmie z 18.04.2019 r. organ otrzymał od Komendy Wojewódzkiej Policji informację na temat pobytu cudzoziemca na terytorium RP. W dniu 03.07.2019 r. skarżący przedłożył do akt sprawy kolejne dokumenty. Pismem z 26.07.2019 r. Wojewoda poinformował skarżącego o przewidywanym terminie zakończenia postępowania, który ustalił na dzień 30.08.2019 r. oraz ponownie wezwała stronę do uzupełnia brakujących dokumentów. Skarżący złożył brakujące dokumenty w dniu 09.08.2019 r. W dniach 26.01.2021 r. i 01.03.2021 r. skarżący przedłożył do akt uaktualnione dokumenty. Pismem złożonym 09.05.2021 r. skarżący wniósł ponaglenie na działanie organu. Decyzją z 22.06.2021r. organ udzielił skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i prace do dnia 22.06.2024 r. Powyższe okoliczności wskazują jednoznacznie, że - na dzień wniesienia skargi – Wojewoda dopuścił się przewlekłość postępowania. Stwierdzona w sprawie przewlekłość polega na opieszałym działaniu organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym. Wojewoda nie podejmował bowiem działań charakteryzujących się należytą koncentracją, która jest niezbędna w świetle zasady szybkości postępowania. Pomiędzy poszczególnymi czynnościami organu występowały nieusprawiedliwione okresy przerw, które w sumie prowadzą do znaczącego i nieakceptowalnego z punktu widzenia zasad ekonomiki procesowej wydłużenia czasu trwania postępowania. Takie zachowanie organu w sposób oczywisty podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej. Dlatego w świetle zaistniałych w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że organ bezspornie dopuścił się przewlekłości postępowania (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), o czym orzeczono w pkt. I sentencji wyroku. Biorąc zaś pod uwagę czas trwania postępowania, jak i opisaną wyżej postawę organu, Sąd uznał (pkt II sentencji wyroku), że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę ma miejsce z niewątpliwie rażącym naruszeniem prawa, przez które należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym – bez żadnej wątpliwości i wahań – można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli również terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Poza tym, rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach winno być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Sytuacja, w której strona czeka tak długo, jak w rozpoznawanej sprawie, na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej, nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa i jednoznacznie wskazuje na rażące naruszenie prawa. Zachowanie organu nie zasługuje na aprobatę i w sposób oczywisty podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej. Wobec informacji o wydaniu decyzji załatwiającej wniosek złożony w niniejszej sprawie, Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy przez wydanie aktu kończącego postępowanie, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.(pkt III sentencji wyroku). Na wniosek skarżącego, zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd przyznał sumę pieniężną w kwocie 1.000 zł (pkt IV sentencji wyroku), o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu, kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (opisanej wcześniej postawy organu wobec strony postępowania administracyjnego), jak i trudności, z jakimi cudzoziemiec musi zmagać się nie posiadając stosownego zezwolenia na pobyt na terytorium obcego państwa. Jednocześnie Sąd uznał, że wnioskowana w skardze kwota 15.000 zł jest zbyt wygórowana. Z przedstawionych wyżej względów, Sąd - na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a i § 2 w zw. z art. 154 § 7 p.p.s.a. - orzekł jak w pkt l-IV sentencji wyroku. O kosztach Sąd postanowił zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).