II SAB/Wr 94/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus, po rozpoznaniu w dniu 24 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie stwierdzenia nieważności pisma Starosty Dz. postanawia odrzucić skargę. M. K. reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie stwierdzenia nieważności pisma Starosty Dz. z dnia [...] r. znak:[...]. W doręczonym Sądowi w dniu 16 września 2013 r. piśmie, stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu z dnia 3 września 2013 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że przed wniesieniem skargi nie składał odrębnego zażalenia w trybie art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego na bezczynność (przewlekłość) organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest środkiem prawnym umożliwiającym zakwestionowanie przed sądem administracyjnym zgodności z prawem aktu administracyjnego lub innej czynności albo bezczynności organu administracji publicznej lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawach należących do katalogu, zawartego w przepisach art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2012 r. Nr 270, poz. 1101/. W katalogu tym uwzględnione zostały m.in. jako przedmiot kontroli sądu administracyjnego decyzje administracyjne /art. 3 § 2 pkt 1 ustawy/. Istotne również jest, że decyzje administracyjne mogą być zaskarżane do sądu z powodu ich niezgodności z prawem na zasadach i w trybie określonym w odrębnych ustawach, o czym stanowi art. 16 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Zasady i tryb zaskarżania decyzji administracyjnych uregulowane zostały w powołanej powyżej ustawie - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści przepisu art. 52 § 1 tego aktu wynika, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Ustawodawca wyjaśnił również w powoływanej ustawie, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak: zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 52 § 2 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Jednocześnie w przepisie art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego ustawodawca postanowił, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonych w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to zatem że jednym z warunków dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji publicznej w indywidualnej sprawie administracyjnej lub na przewlekłe prowadzenie postępowania w takiej sprawie jest uprzednie wykorzystanie trybu wskazanego w przepisie art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Istotne jest przy tym, że ustawodawca nie uzależnia dopuszczalności skargi w tym przedmiocie, uwzględnionym w przepisie art. 3 § 2 pkt 8 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, od rezultatu postępowania zainicjowanego zażaleniem wniesionym w trybie art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie warunek powyżej opisany nie został spełniony, co obligowało Sąd do odrzucenia skargi przy zastosowaniu przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na względzie orzeczono, jak w sentencji postanowienia.