II SAB/Wr 964/21

PostanowienieWSA we Wrocławiu2022-05-26

Skład orzekający: Olga Białek

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność Wojewody w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę może być rozpoznana bez uprzedniego wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia?
Ratio decidendi
Sąd stwierdził, że skarga na bezczynność jest niedopuszczalna, jeśli skarżący nie wyczerpał trybu zaskarżenia poprzez uprzednie wniesienie ponaglenia do organu wyższego stopnia. Wniesienie ponaglenia jest warunkiem dopuszczalności skargi i musi nastąpić w toku trwającego postępowania. W przypadku braku dowodu wniesienia ponaglenia skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Stan faktyczny
D. L. w dniu 10 lutego 2021 r. wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Skarga została złożona za pośrednictwem pełnomocnika, który wskazał, że ponaglenie zostało wniesione 2 lutego 2021 r., jednak nie dołączył dowodu jego wniesienia. Sąd wezwał pełnomocnika do przedłożenia dowodu, który nie został dostarczony. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców potwierdził, że ponaglenie nie wpłynęło do organu wyższego stopnia.
Rozstrzygnięcie
Odrzucił skargę i zwrócił uiszczony wpis w kwocie 100 zł.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2022 r. sprawy ze skargi D. L. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 100 (słownie: sto) zł. D. L. za pośrednictwem pełnomocnika w dniu 10 lutego 2021 r. (data wpłynięcia do organu) wniósł skargę kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie rozpatrzenia jego wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę. W wykonaniu zarządzenia z dnia 25 października 2021 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do przedłożenia dowodu wniesienia ponaglenia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone upoważnionemu pracownikowi w dniu 6 grudnia 2021 r., wobec czego zakreślony 7 dniowy termin na przesłanie dowodu wniesienia ponaglenia upłynął z dniem 13 grudnia 2021 r. (poniedziałek). W wykonaniu zarządzenia z dnia 18 stycznia 2022 r. Sąd wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o udzielenie informacji, czy w związku z toczącym się przed Wojewodą Dolnośląskim postępowaniem w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę z wniosku skarżącego zostało skutecznie wniesione ponaglenie, a jeśli tak, to w jakim terminie. W odpowiedzi na powyższe pismo Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców udzielił informacji, że z prowadzonego w urzędzie systemu Elektronicznego Zarządzania Dokumentacją wynika, że do urzędu nie wpłynęło ponaglenie na bezczynność Wojewody w sprawie skarżącego, prowadzonej pod wskazaną sygn. akt. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Nadto, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. warunkiem dopuszczalności skargi do sądu jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania tryb zaskarżenia został określony w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) i wiąże się z koniecznością uprzedniego wniesienia ponaglenia (wcześniej zażalenia) do organu wyższego stopnia. Co istotne, ponaglenie zarzucające bezczynność organu należy złożyć w toku trwającego postępowania. Jak bowiem wskazał – w postanowieniu z dnia 2 września 2020 r. (sygn. akt II OSK 3732/18) Naczelny Sąd Administracyjny - wniesienie ponaglenia ustawodawca łączy ze stanem zawisłości sprawy w danej instancji i przez to trzeba je rozumieć jako środek służący do zwalczania przewlekłości działania organu i tym samym finalnego zakończenia postępowania administracyjnego. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika w sposób jednoznaczny aby przed wniesieniem skargi skarżący złożył ponaglenie na bezczynność Wojewody w postępowaniu z jego wniosku. W skardze podpisanej przez profesjonalnego pełnomocnika (złożonej w dniu 4 czerwca 2021 r.) wskazano co prawda, że w dniu 2 lutego 2021 r. – działając przez pełnomocnika – skarżący wniósł ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie i bezczynność, jednak pomimo wskazania, że zostało ono załączone do skargi wraz z dowodem nadania (zał. nr 3), dokumentów tych wraz ze skargą nie złożono. W tej sytuacji pełnomocnik został wezwany zarządzeniem z dnia 30 listopada 2021 r. do przedłożenia dowodu wniesienia ponaglenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zawierało zarówno informację o zakreślonym terminie, jak i rygorze odrzucenia skargi w razie zaniechania wykonania czynności w nim wskazanych. Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona upoważnionemu pracownikowi w dniu 6 grudnia 2021 r., wobec czego zakreślony 7 dniowy termin na przesłanie dowodu wniesienia ponaglenia upłynął z dniem 13 grudnia 2021 r. (poniedziałek). Do dnia wydania niniejszego postanowienia pełnomocnik nie wykonał zarządzenia. Ponadto jak wynika z informacji uzyskanej od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, do organu wyższego stopnia nie wpłynęło ponaglenie na bezczynność Wojewody w sprawie skarżącego, prowadzonej pod wskazaną sygn. akt. W tej sytuacji uznać należało, że skarżący nie wyczerpał trybu zaskarżenia przewidzianego w art. 37 p.p.s.a. W konsekwencji, skarga jako niedopuszczalna, podlegała zatem odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy (pkt II sentencji postanowienia).

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 17.07.2026. · Źródło