II SAB/Wr 964/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 17 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 30 maja 2025 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 23 lipca 2025 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi ujawnionych na etapie jej wstępnego badania, przez: 1) podanie numeru PESEL strony skarżącej bądź złożenie oświadczenia o jego nieposiadaniu; 2) oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń strony skarżącej. Również zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 23 lipca 2025 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. W wydanych zarządzeniach zakreślono termin na ich wykonanie wynoszący 7 dni oraz rygor odrzucenia skargi. Pismem z dnia 2 sierpnia 2025 r. skarżący złożył wniosek o cofnięcie uprzednio złożonej skargi. Oświadczenie o cofnięciu skargi zostało przekazane Sądowi przez organ w dniu 21 sierpnia 2025 r. (data wpływu) jak również nadesłane przez skarżącego w dniu 27 sierpnia 2025 r. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (karta 19 akt sądowych), przesyłka zawierająca wezwania do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi została doręczona w dniu 26 sierpnia 2025 r. Termin do uzupełnienia braków upłynął z dniem 2 września 2025 r. (wtorek). Wezwania pozostały bezskuteczne, braki skargi nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z kolei art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ten przepis należy odczytywać w kontekście regulacji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd zobligowany jest odrzucić skargę w sytuacji, gdy jej braki formalne nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. Ponadto zgodnie z art. 230 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (§ 1), a w dalszej swojej części wyjaśnia, że pismem, o którym mowa w § 1 jest m.in. skarga (§ 2). Zgodnie z przyjętymi standardami proceduralnymi brak opłaty sądowej w formie wpisu traktowany jest jako szczególny brak formalny skargi, którego stwierdzenie obliguje Sąd do wezwania strony skarżącej do uiszczenia wpisu w podanej kwocie, w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Taki bowiem skutek zaniechania w tym zakresie ustala przepis art. 220 § 3 p.p.s.a Odnosząc się natomiast do treści pisma z dnia 2 sierpnia 2025 r. (cofnięcie skargi), należy zwrócić uwagę na pogląd reprezentowany zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że sąd administracyjny z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia zarówno wymieniona w art. 58 § 1 jak również art. 220 § 3 p.p.s.a. Zgodnie wprawdzie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie to wiąże sąd, jednakże cofnięcie skargi jest niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Tym samym badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego, przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (postanowienia: NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07; NSA z dnia 27 czerwca 2008 r., II OSK 923/08; WSA we Wrocławiu z dnia 11 lipca 2016 r., II SA/Wr 373/16). Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca a nie umarza postępowanie (B. Dauter, [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 161). Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w sentencji.