II SAB/Wr 98/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 9 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie budowy budynku gospodarczego i przebudowy dachu budynku mieszkalnego postanawia: odrzucić skargę. T. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., w której zarzucił, że organ nie wykonuje swoich obowiązków oraz fałszuje dokumenty w sprawie samowoli budowlanej, której dopuścił się sąsiad skarżącego. Skarżący zawarł w skardze prośbę o pomoc w likwidacji wspomnianej samowoli budowlanej. Do skargi dołączono szereg kserokopii pism, decyzji i wycinków prasowych z lat 1991-2013. W związku z brakami formalnymi skargi, pismem z dnia 23 września 2013 r. sąd wezwał skarżącego do ich uzupełnienia poprzez wskazanie, czego dotyczy skarga, to jest w jakim postępowaniu administracyjnym organ pozostaje bezczynny oraz do określenia naruszenia prawa bądź interesu prawnego. Dodatkowo wezwano do wyjaśnienia, czy skarżący przed wniesieniem skargi składał zażalenie na bezczynność organu w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego. W wezwaniu pouczono, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie 7 dni spowoduje jej odrzucenie. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 26 września 2013 r. (dowód doręczenia: k. 51 akt sądowych). W odpowiedzi na wezwanie sądu skarżący pismem nadanym w dniu 1 października 2013 r. ponownie przesłał kserokopie niektórych pism i decyzji oraz powtórzył, że jego zdaniem organ fałszuje dokumenty i ukrywa nielegalną budowę prowadzoną przez jego sąsiada S. K. Odpowiadając na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie. Organ przytoczył przebieg sporu sąsiedzkiego, w który zaangażowane były różne organy administracji publicznej. Wskazano, że postępowania przed skarżonym organem zostały ostatecznie zakończone w 2006 r. i w 2007 r. Organ dodał, że skarżący został dwukrotnie skazany wyrokami Sądu Rejonowego w K. za bezpodstawne posądzenia kierowane pod adresem organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ skarżący nie uzupełnił braków formalnych, którymi jest obarczona. Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w takim wypadku sąd skargę odrzuca. Trzeba bowiem pamiętać, że skarga do sądu administracyjnego jest umiarkowanie formalistycznym środkiem zaskarżenia, jednak w myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Skarga jako pismo procesowe (art. 46 § 1 p.p.s.a.) winna zaś zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Nadto należy wskazać, że w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga do sądu może dotyczyć bezczynności organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, a zatem bezczynności w sprawach: decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Tymczasem skarga T.P. w niniejszej sprawie nie zawiera wskazania zaskarżonej czynności (czyli w tym wypadku bezczynności organu), ani określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego. Innymi słowy, skarżący nie podał, mimo wezwania sądu, jaki jest de facto przedmiot skargi, a więc jakiego rodzaju bezczynność miałaby być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Kwestii tych nie wyjaśniono ani w skardze, ani w piśmie złożonym na wezwanie sądu. Wobec tego sąd stwierdził, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co prowadzi do wniosku, że skargi nie można merytorycznie rozpoznać. Na marginesie trzeba jeszcze wyjaśnić skarżącemu, że zawarta w skardze "prośba o pomoc w likwidacji samowoli budowlanej" znajduje się poza zakresem właściwości sądu administracyjnego. Sąd administracyjny jest organem wymiaru sprawiedliwości powołanym do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jednak nie jest powołany do "zastępowania" właściwych organów. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.