II SAB/Wr 99/02

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Stowarzyszenia Obrony Praw i Wolności Studentów S.O.S. we W. na bezczynność Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów Uniwersytetu W. w przedmiocie odwołania od postanowienia z dnia 20 marca 2002 r. Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów Uniwersytetu W. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 26 lutego 2002r. Stowarzyszenie Obrony Praw i Wolności Studentów S.O.S. we W. zgłosiło Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów Uniwersytetu W. udział w postępowaniu dyscyplinarnym w sprawie studenta Radosława G. W zgłoszeniu tym Stowarzyszenie powołało się na przepis art. 90 par. 1 w związku z art. 3 i 15 par. 2 Kpk oraz par. 1, 2 i 3 Statutu Stowarzyszenia. Postanowieniem z dnia 20 marca 2000 r. Komisja Dyscyplinarna dla Studentów Uniwersytetu W. odmówiła dopuszczenia przedstawiciela Stowarzyszenia Obrony Praw i Wolności Studentów S.O.S. we W. do udziału w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym. Komisja stwierdziła, że przepisy ustawy o szkolnictwie wyższym nie przewidują możliwości dopuszczenia do udziału w postępowaniu tego rodzaju uczestnika w charakterze strony lub quasi-strony, zaś przepisy Kodeksu postępowania karnego w postępowaniu wyjaśniającym i dyscyplinarnym prowadzonym wobec studentów, stosuje się odpowiednio wyłącznie do wzywania i przesłuchiwania obwinionego i świadków, oraz przeprowadzenia innych dowodów /art. 170 ustawy/. Mając na uwadze powyższe, jak i wyłączenie jawności postępowania, Komisja Dyscyplinarna odmówiła dopuszczenia przedstawiciela Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu w jakimkolwiek charakterze. Stowarzyszenia Obrony Praw i Wolności Studentów S.O.S. we W., powołując się na art. 78 w związku z art. 8 Konstytucji RP i art. 171 ustawy o szkolnictwie wyższym wniosło od powyższego postanowienia odwołanie do Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów Uniwersytetu W. Zdaniem skarżącego, udział Stowarzyszenia S.O.S. w postępowaniu przed organami pozasądowymi, które władczo orzekają o prawach i wolnościach studentów ma podstawę prawną w art. 31 par. 3 Kpa odpowiednio stosowanym w związku z art. 161 ustawy o szkolnictwie wyższym. Pismem z dnia 24 maja 2002 r. Komisja Dyscyplinarna dla Studentów Uniwersytetu W. poinformowała skarżące Stowarzyszenie, że wniesione odwołanie nie zostało przyjęte, gdyż na wydane postanowienie z dnia 20 marca 2002 r. nie przysługuje zażalenie. Po wezwaniu Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów Uniwersytetu W. do usunięcia naruszenia prawa, skarżące Stowarzyszenie złożyło do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność tej Komisji w przedmiocie odwołania od postanowienia z dnia 20 marca 2002 r. Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów Uniwersytetu W. odmawiającego dopuszczenia Stowarzyszenia od udziału w sprawie studenta Radosława G., wnosząc o zobowiązanie tej Komisji do wydania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 ustawy. Regulacja ta oznacza, że zaskarżenie bezczynności organu administracji dopuszczalne jest tylko w tych sprawach. Stosownie zaś do ww. przepisu art. 16 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 ustawy - kontroli legalności sprawowanej przez sąd administracyjny podlegają decyzje administracyjne oraz postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, jak również na inne niż wymienione w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów Uniwersytetu W. polegająca na nie podejmowaniu czynności związanych z wniesionym odwołaniem od postanowienia Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów Uniwersytetu W. z dnia 20 marca 2002 r. odmawiającego dopuszczenia Stowarzyszenia Obrony Praw i Wolności Studentów S.O.S. do udziału w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym w sprawie studenta Radosława G. Niewątpliwe jest zatem w sprawie, że przedmiot sporu wywodzi swój byt z postępowania dyscyplinarnego jakie toczy się przed Komisją Dyscyplinarną dla Studentów Uniwersytetu W. w sprawie studenta Radosława G. Podkreślić należy, że postępowanie dyscyplinarne wobec studentów jest odrębnym postępowaniem, mającym swoje ściśle określone reguły, ujętym w Rozdziale 3 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym /Dz.U. nr 65 poz. 385 ze zm./, zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna studentów". Specyfika postępowania dyscyplinarnego wobec studentów oznacza, że w tym postępowaniu stosuje się tryb ściśle określony przepisami art. 162 do art. 176 ww. ustawy o szkolnictwie wyższym. I tak zgodnie z art. 170 ust. 1 tejże ustawy, do wzywania i przesłuchiwania obwinionego, świadków i biegłych oraz przeprowadzania innych dowodów w postępowaniu wyjaśniającym i dyscyplinarnym stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego. Regulacja powyższa wskazuje zatem, że w postępowaniu dyscyplinarnym wobec studentów stosuje się wprawdzie przepisy Kodeksu postępowania karnego, lecz przepisy te stosuje się jedynie w ograniczonym zakresie. Żaden natomiast z przepisów Rozdziału 3 ww. ustawy o szkolnictwie wyższym nie stanowi, że w tym szczególnym postępowaniu, jakim jest postępowanie dyscyplinarne wobec studentów, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym przepis art. 31 Kpa. Również rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 lipca 1991 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania dyscyplinarnego wobec studentów. /Dz.U. nr 63 poz. 269/ - nie dopuszcza takiej możliwości. Wprawdzie przepis art. 161 omawianej ustawy o szkolnictwie wyższym mówi o odpowiednim stosowaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże ściśle równocześnie określa sytuacje w jakich jest to dopuszczalne, a mianowicie do decyzji podjętych przez organ uczelni w indywidualnych sprawach studenckich, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego. Organami zaś uczelni, zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym to rektor i dziekani. Komisje dyscyplinarne nie są w tym przepisie wymienione. Mają zaś one swą regulację w art. 167 ustawy. W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że postępowanie dyscyplinarne wobec studentów, uregulowane w Rozdziale 3 ustawy o szkolnictwie wyższym, nie jest postępowaniem administracyjnym. Oznacza to, że postanowienie Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów Uniwersytetu W. z dnia 20 marca 2002 r. o odmowie dopuszczenia przedstawiciela Stowarzyszenia Obrony Praw i Wolności Studentów S.O.S. we W. do udziału w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym w sprawie studenta Radosława G., nie jest postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym na które przysługuje zażalenie /art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o NSA/, a tym samym nie przysługuje na nie prawo wniesienia do Sądu skargi. Skoro tak, to niedopuszczalna jest również skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego na bezczynność Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Studentów Uniwersytetu W. w przedmiocie złożonego odwołania skarżącego Stowarzyszenia od opisanego wyżej postanowienia. Komisji Dyscyplinarnej z dnia 20 marca 2002 r., jako, że Sąd uprawniony jest jedynie /art. 17 ustawy o NSA/ do rozpoznawania skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w cyt. wyżej art. 16 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Z tych to zatem względów, skarga Stowarzyszenia Obrony Praw i Wolności Studentów S.O.S. we W. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 27 ust. 2 tejże ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.