II SO/Wr 10/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 3 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. L. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu za nieprzekazanie skargi postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w kwocie 400 zł (złotych); II. zwrócić stronie skarżącej nadpłacony wpis od skargi w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych). V. L. (dalej jako: wnioskodawca) reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z 24 września 2021 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako: "p.p.s.a."), w związku z nieprzekazaniem przez Wojewodę Dolnośląskiego jego skargi na bezczynność organu wraz z aktami sprawy. W dniu 24 listopada 2021 r. Wojewodzie doręczony został odpis wniosku o wymierzenie grzywny z jednoczesnym wezwaniem do udzielenia odpowiedzi na wniosek oraz przesłania akt sprawy w terminie 14 dni (k. 24 akt sądowoadministracyjnych). W odpowiedzi organ wskazał, że w dniu 2 sierpnia 2021 r. wpłynęła do organu skarga na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego. Organ wskazał również, że odpowiedź na skargę została przekazana do Sądu wraz z aktami sprawy 24 stycznia 2022 r. Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że skarga na bezczynność organu wpłynęła do tut. Sądu 16 lutego 2022 r. i została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wr 232/22. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi należało uwzględnić. Stosownie do treści art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie wynikającym z przywołanego przepisu, sąd na wniosek skarżącego może, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., orzec o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a.). Z przywołanego przepisu wynika, że wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest od łącznego zaistnienia następujących warunków: 1) złożenia wniosku o wymierzenie grzywny oraz 2) niewykonania w ogóle albo wykonania po upływie ustawowego terminu obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy pismo stanowiące skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego, wpłynęło do organu w dniu 2 sierpnia 2021 r., z tego powodu od tej daty rozpoczął się bieg terminu przewidzianego na przekazanie skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, określony treścią art. 53 § 2 p.p.s.a. W tej sytuacji trzydziestodniowy termin na przekazanie przez Wojewodę Dolnośląskiego skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy do Sądu upłynął z dniem 1 września 2021 r. (środa). Skarga wraz z aktami administracyjnymi przekazana została do Sądu w dniu 24 stycznia 2022 r. (data wpływu do tut. Sądu 16 lutego 2022 r.) i zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wr 232/22. Tym samym doszło do ponad czteromiesięcznego przekroczenia terminu ustawowego. W tych okolicznościach należało uznać zasadność wniosku o wymierzenie grzywny z uwagi na niewątpliwe uchybienie obowiązkowi wynikającemu z art. 54 § 2 p.p.s.a. Natomiast w kwestii wysokości wymierzonej grzywny wskazać należy, iż ustawodawca do uznania Sądu pozostawił ustalenie jej kwoty, pod warunkiem, że jej górna granica nie przekroczy wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W rozpoznawanej sprawie okolicznością znajdującą odzwierciedlenie w wysokości wymierzonej grzywny jest to, iż w przepisanym ustawą terminie nie przesłano skargi do tut. Sądu wraz z odpowiedzią na nią oraz aktami administracyjnymi. Wymierzając grzywnę Sąd miał na względzie także to, iż skarga została wniesiona w przedmiocie bezczynności, która to ma na celu zdyscyplinowanie organu by działał w sprawie wnikliwie i szybko. Można jeszcze dodać, że organ administracyjny w pełni ponosi odpowiedzialność za poprawne funkcjonowanie urzędu, w tym także za terminowość wykonania zadań oraz bezpieczeństwo przekazywanych do urzędu dokumentów. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia. Mając na uwadze treść art. 210 § 1 i § 2 p.p.s.a. stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie, wnioskodawca reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika nie zgłosił wniosku o zwrot należnych kosztów postępowania. Wobec powyższego Sąd nie orzekł co do zwrotu kosztów postępowania. Zgodnie natomiast z art. 225 p.p.s.a., opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie wpis stały od wniosku o wszczęcie postępowania, bez względu na przedmiot sprawy zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. a 2021 r., poz. 535) wynosił 100 zł, a wnioskodawca uiścił go w wysokości 200 zł, należało zatem zwrócić wnioskodawcy różnicę dokonanej nadpłaty w wysokości 100 zł. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 225 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt II sentencji postanowienia.