II SO/Wr 10/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 5 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. M. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego H. M. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w kwocie 200 zł (dwieście złotych); II. zasądzić od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz wnioskodawczyni kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. P. M. (dalej jako: wnioskodawca) reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego H. M., w dniu 27 września 2021 r. (data wpływu do organu) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Wnioskodawczyni w dniu 15 lutego 2022 r. złożyła kierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.) - dalej p.p.s.a., w związku z nieprzekazaniem przez Wojewodę Dolnośląskiego skargi na bezczynność organu w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik Wojewody pismem z dnia 24 lutego 2022 r. wyjaśnił, że w dniu 26 stycznia 2022 r. została przekazana do Sądu skarga na bezczynność Wojewody, złożona przez wnioskodawczynię wraz z aktami sprawy. Pełnomocnik wniósł o oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi należało uwzględnić. Stosownie do treści art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie wynikającym z przywołanego przepisu, sąd na wniosek skarżącego może, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., orzec o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a.). Z przywołanego przepisu wynika, że wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest od łącznego zaistnienia następujących warunków: 1) złożenia wniosku o wymierzenie grzywny oraz 2) niewykonania w ogóle albo wykonania po upływie ustawowego terminu obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy pismo wnioskodawcy z dnia 24 września 2021 r. stanowiące skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w podanym wyżej zakresie wpłynęło do organu w dniu 27 września 2021 r. (zgodnie z pieczęcią organu umieszczoną na skardze). Z tego powodu od tej daty rozpoczął się bieg terminu przewidzianego na przekazanie skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, określony treścią art. 53 § 2 p.p.s.a. W tej sytuacji trzydziestodniowy termin na przekazanie przez Wojewodę Dolnośląskiego skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy do Sądu upłynął z dniem 27 października 2021 r. (środa). Skarga wraz z aktami administracyjnymi przekazana została osobiście do Sądu w dniu 4 lutego 2022 r. (zgodnie z pieczęcią Sądu umieszczoną na skardze) i zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wr 187/22. Tym samym doszło do ponad trzymiesięcznego opóźnienia w przekazaniu skargi wraz z aktami sprawy. W tych okolicznościach należało uznać zasadność wniosku o wymierzenie grzywny z uwagi na niewątpliwe uchybienie obowiązkowi wynikającemu z art. 54 § 2 p.p.s.a. Natomiast w kwestii wysokości wymierzonej grzywny wskazać należy, iż ustawodawca do uznania Sądu pozostawił ustalenie jej kwoty, pod warunkiem, że jej górna granica nie przekroczy wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Wymierzając grzywnę, Sąd bierze pod uwagę okres w jakim organ pozostaje w zwłoce i okoliczności faktyczne, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi. Oprócz funkcji dyscyplinarnej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni bowiem również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy więc także zapobieganiu w przyszłości naruszaniu prawa zarówno przez organ ukarany, jak i inne organy (Uchwała NSA z 3 listopada 2009 r., II GPS 3/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 2). W rozpoznawanej sprawie okolicznością znajdującą odzwierciedlenie w wysokości wymierzonej grzywny jest to, iż w przepisanym ustawą terminie nie przesłano skargi do tut. Sądu wraz z odpowiedzią na nią oraz aktami administracyjnymi. Termin ten został przekroczony o ponad trzy miesiące, co nie może być akceptowane. Tego rodzaju zachowanie powoduje naruszenie uprawnień między innymi do rozpoznania sprawy przez Sąd bez nieuzasadnionej zwłoki (por. art. 10 ust. 2 Konstytucji RP). Wymierzając grzywnę Sąd miał na względzie także to, iż skarga została wniesiona w przedmiocie bezczynności, która to ma na celu zdyscyplinowanie organu by działał w sprawie wnikliwie i szybko. Można jeszcze dodać, że organ administracyjny w pełni ponosi odpowiedzialność za poprawne funkcjonowanie urzędu, w tym także za terminowość wykonania zadań oraz bezpieczeństwo przekazywanych do urzędu dokumentów. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji niniejszego postanowienia. W zakresie kosztów zwróconych w pkt II sentencji postanowienia, Sąd działał na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 ww. ustawy.