II SO/Wr 2/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 15 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. L. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w kwocie 500 (słownie: pięćset) złotych; II. zasądzić od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz wnioskodawcy kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. R. L. (dalej jako: wnioskodawca) reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w dniu 17 lipca 2023 r. (data wpływu do organu) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie doręczenia karty stałego pobytu. Wnioskodawca w dniu 8 listopada 2023 r. złożył kierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie Wojewodzie grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.) - dalej p.p.s.a., w związku z nieprzekazaniem przez Wojewodę skargi na przewlekłość organu w sprawie doręczenia karty stałego pobytu. Pełnomocnik Wojewody pismem z dnia 6 marca 2024 r. wniósł o oddalenie wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy (przedmiotowa skarga jednak dotyczy przewlekłości w przedmiocie doręczenia karty pobytu – przyp. Sąd), która doręczona została organowi w dniu 12 lipca 2024 r. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że zwłoka w wykonaniu tej czynności w ustawowym terminie wynikała z dużej liczby spraw, które zaburzają prawidłową prace urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi należało uwzględnić. Stosownie do treści art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie wynikającym z przywołanego przepisu, sąd na wniosek skarżącego może, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., orzec o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a.). Z przywołanego przepisu wynika, że wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest od łącznego zaistnienia następujących warunków: 1) złożenia wniosku o wymierzenie grzywny oraz 2) niewykonania w ogóle albo wykonania po upływie ustawowego terminu obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy pismo wnioskodawcy z dnia 12 lipca 2023 r. stanowiące skargę na przewlekłość Wojewody w podanym wyżej zakresie wpłynęło do organu w dniu 17 lipca 2024 r. Z tego powodu od tej daty rozpoczął się bieg terminu przewidzianego na przekazanie skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, określony treścią art. 53 § 2 p.p.s.a. W tej sytuacji trzydziestodniowy termin na przekazanie przez Wojewodę skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy do Sądu upłynął z dniem 16 sierpnia 2023 r. (środa). Skarga wraz z aktami administracyjnymi przekazana została doręczona do Sądu w dniu 12 grudnia 2023 r. za pośrednictwem operatora pocztowego i zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wr 486/23. Tym samym doszło do prawie pięciomiesięcznego opóźnienia w przekazaniu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W tych okolicznościach należało uznać zasadność wniosku o wymierzenie grzywny z uwagi na niewątpliwe uchybienie obowiązkowi wynikającemu z art. 54 § 2 p.p.s.a. Natomiast w kwestii wysokości wymierzonej grzywny wskazać należy, iż ustawodawca do uznania Sądu pozostawił ustalenie jej kwoty, pod warunkiem, że jej górna granica nie przekroczy wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Wymierzając grzywnę, Sąd bierze pod uwagę okres w jakim organ pozostaje w zwłoce i okoliczności faktyczne, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi. Oprócz funkcji dyscyplinarnej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni bowiem również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy więc także zapobieganiu w przyszłości naruszaniu prawa zarówno przez organ ukarany, jak i inne organy (Uchwała NSA z 3 listopada 2009 r., II GPS 3/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 2). W rozpoznawanej sprawie okolicznością znajdującą odzwierciedlenie w wysokości wymierzonej grzywny jest to, że w przepisanym ustawą terminie nie przesłano skargi do tut. Sądu wraz z odpowiedzią na nią oraz aktami administracyjnymi. Termin ten został przekroczony o prawie pięć miesięcy, co nie może być akceptowane. Tego rodzaju zachowanie powoduje naruszenie uprawnień między innymi do rozpoznania sprawy przez Sąd bez nieuzasadnionej zwłoki (por. art. 10 ust. 2 Konstytucji RP). Wymierzając grzywnę Sąd miał na względzie także to, że skarga została wniesiona w przedmiocie przewlekłości, która to ma na celu zdyscyplinowanie organu by działał w sprawie wnikliwie i szybko. Można jeszcze dodać, że organ administracyjny w pełni ponosi odpowiedzialność za poprawne funkcjonowanie urzędu, w tym także za terminowość wykonania zadań oraz bezpieczeństwo przekazywanych do urzędu dokumentów. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji niniejszego postanowienia. W zakresie kosztów zwróconych w pkt II sentencji postanowienia, Sąd działał na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 ww. ustawy.